Samstag, 6. April 2013

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ


Στον κόσμο αυτό που ζούμε πολύ λίγες φορές μας δίνεται η ευκαιρία να βιώσουμε γεγονότα που θα μας παραπέμψουν σε υπερφυσικές δυνάμεις. Στο σχηματισμό, την λειτουργεία, και το "έργο" αυτών των δυνάμεων παίζει σημαντικό ρόλο η "θρησκευτική" παιδεία που έχει ο κάθενας μας. 
Άν φερ΄ειπείν σε κάποιους δεν "διδαχθεί" ο Διάβολος, τα διαβολικά και η κόλαση τότε γι΄αυτούς οι όροι αυτοί δεν θα σημαίνουν απολύτως τίποτε.
Άν σε κάποιους πάλι γίνει αναφορά για Αγγέλους, Θεούς, θεϊκά και πάει λέγοντας, τότε αυτοί θα εφαρμόσουν τα στοιχεία αυτά στην προσωπική και κοινωνική τους ζωή.
 



" ......τρείς ..... τρείς αγγέλους έχω δεί στην ζωή μου και δεν γνωρίζω κάν άν τους φώναξα άθελα μου, άν τους έστειλε κάποιος άλλος ή άν αυτοί με βλέπαν απο κάπου και απροσκάλεστοι μέν γνωρίζοντας δε, αποφάσιζαν να μεσολαβήσουν.
Ήταν όλοι τους ασπροφορεμένοι και το πέρασμά τους είχε ένα απόκοσμο τσαμπουκά που δεν σήκωνε κουβέντα ούτε απο θνητό μα ούτε και απο αθάνατο.
Τις δυό φορές εμφανίστηκαν σε στιγμές που ο θάνατος με είχε αγκαλιάσει και ετοιμαζόταν να μου χαρίσει το φιλί του και να με κλείσει στον μαύρο μεταξένιο του μανδύα αλλά δεν πρόλαβενε. 
Και τις δυό φορές ένοιωσα να με κλέβουν κυριολεκτικά  μέσα απο τα χέρια του και να τον αποκαλούν θρασύ και βέβηλο που τόλμησε να παραβεί τα όρια και τις αρχές.
Αυτός, περήφανος και με σκληρή ματιά, τύλιγε τον μανδύα του γύρω απο την μέση του, τους έριχνε μια περιφρονιτική ματιά και εξαφανιζόταν αφήνοντας την εντύπωση πως καθόλου δεν τον πειράζει η καθυστέρηση μου. Έτσι κι΄αλλιώς ήξερε πολύ καλά πως κάποια ώρα θα ήμουν ολοκληρωτικά δικός του.

Παράξενες σκηνές και παράξενο συναίσθημα που μόνο αν έχεις βρεθεί για λίγο αγκαλιά με τον θάνατο μπορείς να καταλάβεις.
Είναι και αυτό σαν το βίωμα των Μυστηρίων που μόνο αν τα ζήσεις μαθαίνεις αυτό που είναι να μάθεις και σε όποιον και να προσπαθήσεις να μεταδώσεις το βίωμα αυτό θα είναι μάταιος κόπος και η προσπάθεια ίσως να φανεί και γελοία.

Τον πρώτο, τον συνάντησα κάποιο απόγευμα που έκανα βόλτες με το καινούργιο μου ποδήλατο σε ένα μικρό χωριουδάκι της Αυστρίας. 
Βρισκόμουν για πρώτη φορά σ΄αυτήν την περιοχή και με είχε καταμαγέψει το πράσινο η καθαριότητα στους δρόμους και στα σπίτια, και η ευγένια των χωρικών.
Αυτοί, ερχόμενοι απο τα χωράφια και τους κήπους τους όταν με  συναντούσαν στο δρόμο με ρωτούσαν τίνος παιδί είμαι. Μόλις λοιπόν τους έλεγα το όνομα του πατέρα μου κατεβαίναν απο τα τρακτέρ και τα ημιφορτηγάκια και μου δίναν μήλα, σαλάτες, λάχανα, πατάτες και, το πιό φοβερό, τσίπουρα απο μήλα και μούρα. Μου δίναν και χαιρετισμούς για τον πατέρα και την μάνα και μ΄αφήναν έτσι φορτωμένο με τα πράματα στη μέση του δρόμου.
Το είχα μάθει λοιπόν το κόλπο και κυκλοφορούσα με ένα μικρό καλαθάκι στην σχάρα και έτσι δεν υπήρχε πλέον κανένα πρόβλημα.

Ναί λοιπόν, βόλτες με το ποδήλατο και εκείνο το μοιραίο απόγευμα χαζεύοντας απο δώ κι΄απο κεί δεν πρόσεξα ότι είχα βρεθεί σε απότομη κατηφόρα και με την φόρα που είχα πάρει πως έτρεχα παράλογα και είχα και μπροστά μου μιά στροφή.

Το φορτηγάκι που ανέβαινε την ανηφόρα ήταν μερσεντές, είχε χρώμα μπλέ και είχε τα φώτα αναμένα. Μόλις με είδε ο οδηγός μπροστά του άρχιζε να κορνάρει σαν τρελός αλλά ήταν πλέον αργά. Βρισκόμουν ήδη στην λωρίδα του και πήγαινα καρφωτός και με χίλια επάνω στο αστέρι !
Εκεί ένοιωσα να μου φεύγει η ψυχή και βίωσα αυτό το ζούμ του θανάτου που περνάει όλη σου η ζωή μπροστά απ΄τα μάτια σου. Βλέπεις αγαπημένα πρόσωπα, φίλους  και καταστάσεις. Λυπάσαι για αυτά που δεν μπόρεσες να κάνεις και ταυτόχρονα αποχαιρετάς τον κόσμο.
Ναί. Σ΄αυτό το σημείο ένοιωσα και τον άγγελο να με αρπάζει απο το ποδήλατο, να με κρατάει στα χέρια του και να με αποθέτει απαλά λίγο πιό κάτω πάνω στο πεζοδρόμιο και ενώ ταυτόχρονα βουΐζαν στα αυτιά μου τα κορναρίσματα απο το φορτηγό και απο τα υπόλοιπα αμαξια που παρά λίγο θα μπλεκόντουσαν σε ατύχημα με έλληνα νεκρό στο μικρό τους το χωριό. 

Με κοίταξε με την άκρη των ματιών του, μου κούνησε τον δείκτη και μου είπε : " Μεγάλε, παρά λίγο θα χτυπούσα κι΄εγώ. Μην κάνεις τρέλες !"

Την δεύτερη φορά ...... ταξίδευα για Ελλάδα με το αμάξι μου και βρισκόμουνα σε μια απο τις μεγάλες σε μήκος κατηφόρες της εθνικής οδού της Κροατίας. Σκέφτηκα λοιπόν, καθαρά και μόνο για οικολογικούς λόγους, να σβήσω την μηχανή μέχρι το τέλος της κατηφόρας, πράγμα που έκανα. 
Το λάθος εδώ ήταν ήταν ότι σβήνοντας την μηχανή κλείδωνε και το τιμόνι του αμαξιού, πράγμα το οποίο ανακάλυψα στη επόμενη στροφή, που για μένα ήταν ευθεία, και μ΄έβγαζε κατ΄ ευθείαν πάνω στα μεταλικά οδοφράγματα που δεν ήμουν σίγουρος άν θα κρατούσαν ή θα υποχωρούσαν ανοίγοντάς μου τις πύλες για τον άλλον κόσμο.
Μ΄έπιασε κρύος ιδρώτας και σκέφτηκα πως δεν μου μένουν παρά λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ζήσω την φυσιολογική πτώση του αμαξιού και του οδηγού.

Εμφανίστηκε σαν ένα δροσερό αεράκι. Μπήκε απο το δεξί παράθυρο και στάθηκε για λίγο ανάμεσα στα χέρια μου που προσπαθούσαν μάταια να ξεκλειδώσουν το τιμόνι. Έπειτα το χαΐδεψε ελαφρά και αυτό μονομιάς άρχισε να δουλεύει. Το αμάξι πήρε μπρός και αυτός ήδη αποχωρούσε απο το αριστερό παράθυρο ρίχνοντας μου μια ματιά σχεδόν φιλική.

Άναψα τα φώτα κινδύνου και σταμάτησα λίγο παρακάτω για να ηρεμήσω. Το κλάμμα μου ξέσπασε απότομα και δυνατά. Εκεί, γυρτός, με ακουμπισμένο το κεφάλι μου στη άκρη του τιμονιού έκλαιγα για κάμποση ώρα χωρίς να γνωρίζω το γιατί.
Ήταν απο το σόκ του παρα λίγο θανάτου, ήταν το ότι γλύτωσα τον κίνδυνο ή ήταν αυτή η παράξενη συνάντηση;  

Η τρίτη φορά ήταν τελείως "ανορθόδοξη" . 
Τον ονειρεύτηκα ! 
Περπατούσα λέει στον Αη Γιάννη Σερρών και ξαφνικά άκουσα μουσικές απο έγχορδο. Έχοντας για οδηγό την ακοή τον βρήκα να κάθεται σ΄ένα βραχάκι δίπλα στην πηγούλα. Ντυμένος στα λευκά ήταν μισογυρισμένος προς εμένα και κρατούσε στα χέρια του ένα όργανο άγνωστο. Η μελώδία όμως που έβγαινε απο αυτό ήταν μαγευτική.
Την κράτησα και την έκανα μουσική που κάθε φορά που την παίζω με συγκλονίζει. 

Κάποτε, όταν θα αξιωθώ να ποστάρω μουσικές θα είναι και δική σας!



Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ


Αυτήν την φορά δεν χτύπησε ούτε την πόρτα μου, γιατί της έχω δώσει κλειδί να ανοίγει όποτε θέλει αυτή, αλλά ούτε και το κεφάλι μου.
Απλά, κάθε φορά που εμφανίζεται όλο και κάτι γίνεται και το κακό είναι ότι δεν ξέρεις αν αυτό που θα συμβεί θα είναι καλό ή κακό.
Τι κορίτσι είναι αυτό ρε παιδί μου ! Όλο αναστατώσεις μου φέρνει στη ζωή ! Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως θα΄ναι καλύτερα να μετακομίσω και να πάω σ΄άλλη πόλη αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι σε ποιά. Και μετά ποιός μου λέει πως το πλάσμα αυτό δεν θα με ακολουθήσει ! Ε; Ποιός ;

Το "κακό" άρχισε με το που μπήκε μέσα. Είπαμε της έχω δώσει κλειδιά και έρχεται όποτε θέλει αυτή. Μόνο μιά φορά χτύπησε το κουδούνι για να της ανοίξω και αυτό γιατί εκείνο το πρωϊνό ήταν τύφλα στο μεθύσι και δεν έβρισκε "την τρύπα". Μές στη σούρα της μου πρότεινε μάλιστα να βάλω και ηλεκτρονική κλειδαριά για να μην χρειάζεται να ψάχνει. 
Άκου ιδέες και μάλιστα σουρωμένη !
Το κακό λοιπόν άρχισε με το που μπήκε. 

- Σουρτούκη άνοιξε τον λογαριασμό μου στο φεϊς μπούκ και μπές για να δείς τι μου γράφουνε τα ζώα.
- Τι σου γράφουνε ρε Αννούλα;
- Μπές για να δείς σου λέω.
- Καλά, πές μου τον κωδικό σου.
- Δεν σου λέω!
- Αννούλα τον κωδικόόό σουουουου.
- Δέν σου λέω.
- Ρε Άννα πές μου τον κωδικό σου για να μπώ !
- Δεν σου λέω !
- Καλά κορίτσι μου πάς καλά ή θές να με τρελάνεις; Εσύ θές να μπώ στο λογαριασμό σου απ΄αυτήν την αηδία και δεν μου λές τον κωδικό σου !
- Σουρτούκη, δεν σου λέω !
- Μη μου πείς χίλια χρόνια ! Κι΄εγώ τότε δεν μπαίνω στον λογαριασμό σου και γλυτώνω και απο τις βλακείες που σίγουρα σου γράφουνε !
- Σουρτούκη είσαι πιωμένος, ή μήπως φτιαγμένος με παράξενες ουσίες ;
- Αννούλα τίποτα απ΄όλα αυτά γιατί είναι νωρίς ακόμη. Αργότερα δεν ξέρω τι θα γίνει.
- Αφού σου λέω παιδάκι μου ο κωδικός μου είναι "Δεν σου λέω". Όλα με μικρά. Κουφός είσαι ή μιλάω κινέζικα ;

Για λίγα δευτερόλεπτα μουγκάθηκα και προσπάθησα να καταλάβω ποιός κοροΐδευε ποιόν, ποιός έκανε λάθος, ποιός σήκωνε φάπες αλλά τελικά σκέφτηκα πως ίσως και οι δυό μας φταίμε και με πιάσαν τα γέλια.
Η Άννούλα, σίγουρη για την πάρτυ της, παρέμεινε να με κοιτάει μ΄ένα καχύποτο ύφος που ήταν σαν να με ρωτούσε: "σίγουρα δεν έχεις πάρει τίποτα;"

Λύθηκε η παρεξήγηση λοιπόν και μπαίνω στον λογαριασμό της Αννούλας.

Σαμάνοι απ΄την μιά, Ινδιάνοι απο την άλλη, Εσκιμώοι στην μιά γωνιά, Κινέζοι στην άλλη, παρεμπιπτόντως, η Αννούλα είναι Εθνοβοτανολόγος με καριέρα περικαλώ. Καριέρα που η ίδια της δεν την θέλησε και απ ΄οτι βλέπω τώρα τελευταία της γίνεται βάρος. Καλά να πάθει !

Όλα αυτά λοιπόν τα μούλτι κούλτι εμένα με ζαλήζουνε και δεν βρίσκω άκρες, γι΄αυτό και μόλις εμφανιστήκανε όλα αυτά τα πράματα στην οθόνη την παρακάλεσα να πάρει τα κουπιά (το πληκτρολόγιο) και να μου δείξει τέλως πάντων τι της γράφουνε τα καλόπαιδα και να ησυχάσουμε κι΄εμείς και να πάμε στις δουλειές μας.
Η Αννούλα με δυό κλίκ βρέθηκε εκεί που ήθελε και εγώ άρχισα να διαβάζω τα σχόλια :

Σχόλιο πρώτο  : " ..... μωρή τρελέγκο μ΄αυτές τις σαχλαμάρες που γράφεις είναι να φορέσουμε κράνα για να μην πάθει το κιοφάλι μας....."

Σχόλιο δεύτερο : " .....επειδή βλέπω ότι ώς επι το πλείστος ασχολείσαι με τους λαούς θα σε συμβούλευα να ασχοληθείς και με τούς Βλάχους."

Σχόλιο τρίτο : " .... Δεν νομίζω ότι οι Σασμάνοι (εννοεί τους Σαμάνους) είχαν τέτοιο ρόλο στο χώρο τους.

Σχόλιο τέταρτο : " ......οι εσκιμώϊκες φυλές επειδή δεν βλέπουν φώτα έχουν δέρμα ανοιχτό. 

Σχόλιο πέμπτο : " .....επιμένω και επαναλαμβάνω, ο ελληνισμός είναι το κεφάλι του πολιτισμού όλης της ανθρωπότητας.

Μετά απ΄όλα αυτά τα φοβερά που είδαν τα μάτια μου ήμουν ώριμος πιά για καταχρήσεις κάθε είδους μόνο και μόνο για να ηρεμήσω απο τα γέλια και να ξεχάσω.
Ομολογώ, κι΄ εγώ είμαι αδιάβαστος αλλά τα παραπάνω είναι νομίζω παραδείγματα πρός αποφυγήν.

Για να με ηρεμήσει κάπως η καλή μου φίλη άνοιξε ένα κόκκινο κρασί και έφερε κάτι παράξενα τυριά που θέλαν γκασμά ή σιδεροπρίονο για να κοπούν.