Samstag, 28. Januar 2012

ΜΑΤΙΕΣ

" Τα μάτια μου μου τ΄άδωσε μια Ταϊβανέζα που είχε την πιό γλυκιά, την πιό μελωδική φωνή που έχω ακούσει στην ζωή μου. Την γαλήνη στην ψυχή μου και την καρτερικότητα ο πατέρας μου που ήτανε Μαόρι. Από τις πρώτες λέξεις που έμαθα στα ελληνικά ήταν η λέξη "μάτια".


Από το cd "Βραχνός προφήτης" του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Η αιτία ήταν πρώτον, γιατί στα μάτια των ανθρώπων βλέπω τον καθρέφτη της ψυχής ( απαραίτητο όμως να ξέρεις να τον διαβάζεις) και δεύτερον, γιατί απο την Ταϊβάνη μέχρι την Ταϊτη καί τις διαλέκτους των Μαόρι τα μάτια λέγονται "μάτα", μιά λέξη που σίγουρα δεν είναι ελληνική αλλά που δείχνει ότι οι πρόγονοι μας στο παρελθόν πίναν νερό απο τις ίδιες πηγές. 
Όταν η μάνα μου πρωτοέφτασε στο Βερολίνο η πρώτη της δουλειά ήταν να γραφτεί στο πανεπιστήμιο σε ένα τμήμα ελληνικών. Αυτό το έκανε γιατί κάποτε στην πατρίδα της άκουσε δυό έλληνες να μιλάνε ελληνικά και το ηχόχρωμα, θ΄άλεγα πιό σωστά το κελάρισμα, της γλώσσας της έφερε δάκρυα στα μάτια. Απο τότε το πήρε απόφαση κάποτε στην ζωή της να ασχοληθεί με αυτήν την γλώσσα, πράγμα που αργότερα έκανε. Την "αρώστια" αυτή μου την κληρονόμησε και χαίρομαι πάρα πολύ γι΄αυτό γιατί πολλές φορές νομίζω ότι μέσα απο την γλώσσα σας και την μουσική σας ακούω απόηχους των δικών μου μακρινών προγόνων. 
Έχω πολλά παραδείγματα ηπειρώτικης  και αυτής  που εσείς ονομάζετε "ρεμπέτικη μουσική",  που θα μπορούσαμε να δείξουμε την κοινή ρίζα.
Να σου πώ την αλήθεια δεν ήθελα να γίνω μουσικολόγος, γλωσσολόγος ήθελα να γίνω αλλά άς όψεται η ευχή της μητέρας μου.
Τα μάτια λοιπόν, γιατί απο εκεί ξεκινήσαμε, είναι οι πόρτες για το πιό σημαντικό μέρος του εγκεφάλου μας και του υποσεινήδητου. Όταν κοιτάμε κάτι με ενδιαφέρον τότε είναι σαν να δεχόμαστε ριπές απο φωτοακτινοβολίες τις οποίες, αναλόγως το ποιόν και το περιεχόμενό τους, καταγράφουμε σε συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου μας. Όταν κοιτάμε ένα όμορφο λουλούδι τότε οι πληροφορίες που δεχόμαστε καταγράφονται και επηρεάζουν στον καθένα μας διαφορετικά εγκεφαλικά κέντρα. Ο βιολόγος φερ΄ειπείν, θα σκεφτεί αμέσως το είδος, την μορφολογία, την εξέλιξη και την αναπαραγωγή. Ο ζωγράφος θα το δεί με ένα εντελώς διαφορετικό μάτι, ο μουσικός πάλι με άλλο και ο ατυχώς ερωτευμένος ίσως να βάλει και τα κλάματα γιατί κάτι θα του θυμίσει απο τον άτυχο έρωτά του.
Το πώς και το πού κοιτάμε λοιπόν δείχνουν το ζητούμενο. Αυτό μπορεί να είναι μίσος, επιθετικότητα, ειρωνεία, χλευασμός, συμπάθεια, λύπη, χαρά, αγάπη και πάει λέγοντας.
Το σημαντικό όμως στην όλη ιστορία είναι ότι κανείς δεν έχει προσέξει το "χάσιμο" και όταν λέω χάσιμο εννοώ αυτό το συναίσθημα του ότι ο άλλος, απέναντι σου, έχει μιά τέτοια ένταση αφομίωσης που εσύ νιώθεις πώς βυθίζεσαι στην ματιά του.
Υπάρχουν πολλά τραγούδια που λένε, "χάθηκα στην ματιά σου" ή " σβύστικα στα μάτια σου". Στην λογοτεχνία και την ποίηση εχουμε παρομοιώσεις των ματιών με λίμνες, θάλασσες πηγάδια ουρανούς και... βάλε. Σε όλα αυτά κύρ-Μινοράκια μπορείς να "χαθείς". 
Μη με κοιτάς έτσι ! Δέν έχω πάρει τίποτε και ούτε σταγόνα αλκοόλ έχω καταναλώσει γιατί όπως ξέρεις οι ασιάτες, άσε που εγώ έχω και άλλες ρίζες, δεν αντέχουν το αλκοόλ και τον λόγο τον ξέρεις.
Φυσικά στην προκοιμένη περίπτωση μιλάω για ανθρώπους που έχουν ανακαλύψει τον τρόπο της ματιάς, τον τρόπο του κοιτάγματος. 
Αυτοί οι ανθρώποι είναι ελέυθεροι απο το να δανείζονται ματιές, συναισθήματα και ψυχισμούς, και είναι ταυτόχρονα σε θέση να γνωρίζουν και να νιώθουν τις αληθινές ματιές.
Γι΄αυτό σου λέω Μινοράκια : κοίταξέ με στα μάτια να σου πώ ποιός είσαι."








Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen