Freitag, 26. August 2011

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ


Πολυαγαπημένε μου,

γονατιστή καλώ τα μάτια σου να φέξουν στην ψυχή μου και να μου δώσουν δύναμη για να μπορέσω να σ΄απαρνηθώ. 
Να απαρνηθώ εσένα που υπήρξες και είσαι ό,τι πιό ιερό και άγιο έχω στην ζωή.
Δεν ξαίρω για πόσο καιρο ακόμα θα μπορέσω να αντέξω δίχως το φώς σου, δίχως την ελπίδα που μου δίνει ο λόγος σου αλλα τώρα είμαι ακόμη πιό σίγουρη πως πρέπει να διαβώ αυτό το μονοπάτι κι΄ας σκέφτομαι ορισμένες φορές πως είναι μονόδρομος και πως δεν θα με βγάλει πουθενά. 
Στην χειρότερη περίπτωση θα βρεθώ πάλι εκεί που με βρήκες, στο χείλος του γκρεμού. Ενός γκρεμού που το βάθος του είναι σκοτεινό κι΄ανήλιο.

"Μια βαρκούλα αφημένη στον Ωκεανό"
  
αυτή ήταν η εικόνα σου για μένα όταν με πρωτοείδες και δεν είχες πέσει καθόλου έξω.
Έτσι ακριβώς αισθανόμουν, απο παιδί ακόμα, μια βαρκούλα αφημένη στον ωκεανό δίχως σκοπό, να βολοδέρνω μες στο κύμα και να μην έχω τόπο να σταθώ.
Κουράστηκα καλέ μου, κουράστηκα ! Η ψυχή μου είναι γεμάτη απο ουλές που άφησαν οι ελήψεις, οι χαμοί κοντινών ανθρώπων και το παιδί, μέσα μου, που δεν το άγγιξε ποτέ χέρι πατρικό, δεν τ΄αγκάλιασε μια μάνα τρυφερά, δεν χάθηκε σε μιά ζεστή αγκαλιά και δεν βρήκε ποτέ του δυό μάτια να ξεκουράσει τα δικά του.
Νομίζεις πως είναι εύκολο να ξεπεραστεί αυτός ο γολγοθάς;
Ξαίρεις πόσα Χριστούγεννα πέρασα μονάχη μου όταν στα άλλα σπίτια έλαμπε η χαρά και το γέλιο; Ξαίρεις τι χρώμα είχαν τα δικά μου δάκρυα όταν στα χείλη των άλλων άνθιζε το γέλιο; Δεν τους μισούσα, όχι, τους ζήλευα, και είχα ένα κόμπο στο λαιμό που δεν κατέβαινε με τίποτα.
Ξαίρεις πόσες φορές πασχαλιάτικα μετά την Ανάσταση βρέθηκα σταυρωμένη και μόνη σ΄ένα άδειο σπίτι;

Το ξαίρω πως το ξαίρεις και ξαίρω ακόμη πως αυτήν την στιγμή τα δικά σου μάτια, αυτά τα μάτια που για μένα γίνανε το κράτημα στην ζωή, αυτά τα μάτια που μέσα τους βρήκα την παιδική και την ανθρώπινη χαρά μου, είναι υγρά.

Και τα δικά μου μάτια υγρά είναι !
Όσο κι΄αν με πονάει το οτι είμαι μακριά σου όσο και να αναζητά η ψυχή μου την ζεστή σου ανάσα και το φώς των ματιών σου άλλο τόσο ξαίρω πως μόνη μου πρέπει να ανοίξω και τις υπόλοιπες πόρτες της περασμένης μου ζωής μου και να βρώ τα κομμάτια του εαυτού μου, να τα μαζέψω και να τα συναρμολογήσω. Πίστεψέ με η ίδια μου η αγάπη για σένα με πληγώνει. Με πληγώνει γιατί δεν μπορώ να την ζήσω όπως θα ήθελα, με πληγώνει γιατί δεν σ΄αφήνει να την ζήσεις όπως την νιώθεις. 
Δεν φταίς εσύ ! 
Εγώ είμαι η αιτία η μάλλον, αυτό που έχω μέσα μου και που πρέπει να το φτιάξω αλλιώς !
Είμαι κοντά σου, είμαι πάντα κοντά σου ! Έχω μάθει πλέον στην ζωή μου αυτό που αγαπάω να το πλέκω στον εαυτό μου επάνω, να το κάνω κομάτι απο το εγώ μου και να ζώ μαζί του.
Φώς μου μοναδικό ! Ότι και άν συμβεί να ξαίρεις ότι προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να μείνω κοντά σου, να μπώ στην ψυχή σου και να σ΄αγκαλιάσω με την δική μου την πληγωμένη ψυχή.


Η ψυχή μου σου ανήκει!