Montag, 22. August 2011

ΤΟ... ΒΙΑΣΤΙΚΟ ΠΑΠΟΡΙ


- Ρε Σάκη θα κατέβω λιγάκι απο το καράβι και θα πεταχτώ στο σπίτι τού Παπαδιαμάντη.
- Τι θα κάνεις ρε Βάγγο στο σπίτι του Παπαδιαμάντη
- Θέλω να προσκηνήσω !
- Είσαι με τα καλάάά σου ρέ ! Το παπόρι θα φύγει σε λίγο και θα σε χάσουμε !
- Ρώτησα, θα αράξει για  μισή ώρα.
- Βάγγο...  άλλο η μισή ώρα της Γερμανίας και άλλο η μισή ώρα της Ελλάδας.
- Σάκη άσε με δεν μπορώ. Με φωνάζει καιρό  ο Αλέξανδρος και θέλω να περπατήσω για λίγο κοντά του.  Νά, πάρε τα κλειδιά απο τ΄αμάξι και τα λέμε σε λίγο.

Κατέβηκα απο το φέρρυ και αφού ξαναρώτησα, για να σιγουρευτώ, κάτι "στολισμένους" για το πόσο καιρό θα αράξει το καράβι στο νησί, απομακρύνθηκα με βιαστικό βήμα  απο τα τουριστικά καφέ και τα μάτια των περίεργων.

Τα βουητά απο τα αυτοκίνητα και ο θόρυβος της πιάτσας δεν μ΄αφήναν να συγκεντρωθώ και έτσι αποφάσισα να περπατήσω λίγο παράμερα για να μπορέσω να αφιερώσω λίγες στιγμές στην μνήμη αυτού του ταπεινού ανθρώπου που η σκέψη του και το έργο του ήταν αφιερωμένα στα βάσανα και στον πόνο των συνανθρώπων του.

Τι να σου κάνει η μισή ώρα σκέφτηκα, εδώ θα έπρεπε να περάσεις την βραδυά σου ολόκληρη, να νοιώσεις τον χώρο και την ανάσα του νησιού για να πείς ότι προσκύνησες.
Με πικραμένο τον νού και την καρδιά πήρα το δρόμο της επιστροφής. Με το κεφάλι σκυφτό και την σκέψη ακουμπησμένη στη ψυχή του ταλαιπωρημένου και κουρασμένου δημιουργού περπατούσα προ την αποβάθρα χωρίς να ακούω και να βλέπω τίποτα εκτός απο το πλακόστρωτο που για μένα είχε γίνει εκείνη την στιγμή το κοινό στοιχείο που με συνέδεε με τον Παπαδιαμάντη.
Έτσι έφτασα στη αποβάθρα και απο το πλακόστρωτο πέρασε η ματιά μου στην τσιμεντένια αποβάθρα και μετά στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας. Απότομη αλλαγή γιατί υποσυνείδητα περίμενα να εμφανιστεί κάτι άλλο.
Κάτι έλειπε !
Το φέρρυ ! Που είναι το φέρρυ ;

Στα δέκκα μέτρα μπροστά μου βλέπω μια μπουκόπορτα που κλείνει και το παπόρι που ταράζει τα νερά.

Κανονικά είχα δέκκα λεπτά ακόμη στη διάθεση μου. Κανονικά ! Αλλά ποιός δείνει την εγγύηση για το " κανονικά" ;

Ένας βαθύς αναστεναγμός βγαίνει απο τα στήθη μου και η φωνή του εαυτού μου που μου φωνάζει 
" βρέ καντέμη πάλι την έκανες την μα......  σου" ακούγεται δυνατά στα αυτιά μου.


Είμαι μ΄ένα σορτσάκι, ένα μπλουζάκι, τα πέδηλά μου και ένα ευρώ που έχω στην τσέπη μου για τα καροτσάκια των σούπερ-μάρκετ.


Ένας ζήτουλας με πλησιάζει και με αυθάδεια με ρωτάει : "ρε φιλαράκι.. δώς μου δυό ευρουλάκια να πιώ κάτι τίς" 


Πρίν χαλάσω τις σκέψεις μου τον παρατάω και επιστρέφω στα σοκάκια του νησιού.


Η νύχτα και η Σκιάθος είναι δικές μου !



ΜΙΝΟΡΑΚΙΑΣ Ο ΒΑΚΤΗΡΙΟΦΑΓΟΣ


...χμ... πολύ θα τ΄όθελα, πάρα πολύ, γιατί το να είσαι βακτηριοφάγος σημαίνει ότι επί τέλους δεν θα σε νοιάζει πλέον ούτε για τροφή, ούτε για νερό ούτε για σπίτι, και το καλλύτερο, δεν θα σκοτίζεσαι πλέον ούτε για τους γύρω σου αλλά ούτε και για τον εαυτό σου.
Απ΄την άλλη όμως σκέφτομαι, τι να το κάνω αν είμαι ένα πράγμα, ναί ναί ναί...... ο βακτηριοφάγος είναι ένα πράγμα γιατί οι επιστήμονες δεν κατάφεραν ακόμη να τον κατατάξουν και να πούν : κύριοι αυτό είναι ένας οργανισμός η είναι αυτό κι΄αυτό, τι να το κάνω λοιπόν αν είμαι ένα πράμα χωρίς συνείδηση και δεν μπορώ ούτε τα πιάνα μου να παίξω, να κουρντίσω τις κιθάρες μου και να γλυκοπαίξω στα μπουζούκια μου. 
Μπάάάά.... δεν μ΄αρέσει η ιδέα αλλά παρ΄όλα αυτά θα ήθελα να σας παρουσιάσω το "πράμα" αυτό γιατί υπάρχει λόγος.


Ο βακτηριοφάγος λοιπόν, η αλλιώς φάγος, είναι ένας ιός, ένα πραματάκι δηλαδή που αποτελείται απο μια μεμβράνη που μέσα της περιέχει το γενετικό υλικό του. Όπως μας λέει και το όνομά του ο φάγος είναι ειδικός στο να "τρώει" βακτήρια.
Φανταστήτε λοιπόν έναν κόκκο ριζιού, που μέσα του περιέχει  RNA  η  DNA (νουκλεϊκά οξέα τα οποία περιέχουν σε συμπυκνωμένη μορφή,  πληροφορίες για την διαδικασία αναπαραγωγής ενός οργανισμού), ο οποίος προσβάλει "ένα καρπούζι", εδώ το βακτήριο, πάνω κάτω η αναλογία είναι αυτή και για να είμαστε πιό συγκεκριμένοι : το μεγαλύτερο βακτήριο είναι περίπου 0,002 χιλλιοστά, φαντασθήτε λοιπόν το μέγεθος του ιού !.
Με απλά λόγια ο... κύριος φάγος την πέφτει στο καρπούζι, ανοίγει μια τρύπα στη επιφάνειά του και στέλνει το γενετικό του υλικό στο εσωτερικό του καρπουζιού. Απο κεί και μετά τα πράγματα πέρνουν το δρόμο τους. Το καρπούζι παύει να είναι καρπούζι, φαίνεται μόνο σαν καρπούζι, και γίνεται σκλάβος στην υπηρεσία του κύρ- φάγου ο οποίος παρεμβαίνει στο γενετικό υλικό του καρπουζιού και το χρησιμοποιεί για δικό του λογαριασμό, δηλαδή για την αναπαραγωγή του γιατί είπαμε ότι το πράμα αυτό ούτε τρώει ούτε και πίνει.
Μας φαίνεται πως οι φάγοι δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης γιατί ούτε μεταβολισμό έχουν, ούτε "σέξ" και ούτε και κάνα όφελος βλέπουμε αλλά τα πράματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Με το να παρεμβαίνουν οι φάγοι στο γενετικό υλικό των βακτηρίων και γενικώτερα των κυτάρων των άλλων οργανισμών, παίξαν και παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της βιολογικής εξέληξης στον πλανήτη μας.

Και έρχομαι τώρα στο θέμα μου.

Εκμεταλευόμενοι την ιδιότητα αυτή των φάγων, να μπορούν δηλαδή να μεταλάσουν το γενετικό υλικό άλλων οργανισμών, θα μπορούσε κάποιος να παρασκευάσει μια σειρά απο αντιβιοτικά και  φάρμακα κατά της σκλήρηνσης κατα πλάκας, καρκίνο, Άλτσχαϊμερ και ...βάλε.

Οι φαρμακευτικές εταιρίες ξοδεύουν εκκατομύρια για την έρευνα και την δημιουργία καινούργιων φαρμάκων που θα τα πουλήσουν πανάκριβα και θα βγάλουν δισεκκατομύρια. Εδώ και δυό δεκκαετίες, όσο παρακολουθώ δηλαδή το γίγνεσθαι στο χώρο αυτό, υπήρξαν ανθρώποι που θέλησαν να μεταθέσουν το βάρος των ερευνών και να χρησιμοποιήσουν φάγους για την δημιουργία καινούργιων φαρμάκων. Επειδή όμως αυτή η διαδικασία, σε σχέση με τον κλασικό τρόπο παραγωγής φαρμάκων, είναι πάμφθηνη δεν χρηματοδοτήθηκε σε καμία απολύτως περίπτωση και όχι μόνον αυτό αλλά και σαμποταρήσθηκε αισχρώς (μην ξεχνάμε ότι οι φαρμακευτικές εταιρίες μαζί με τις μεγαλύτερες βιομηχανίες, Μερσέντες, Μπεμβέ, Σιεμενς, Βος και άλλες, χρηματοδοτούν τέτοιες έρευνες, γιατί το κράτος δεν είναι σε θέση, και φυσικά για απόλυτο λογαριασμό τους).


Πάλι μας την φέραν αι κουφάλαι ......


Θυμόσαστε την περίπτωση που πρίν δύο περίπου χρόνια εμφανίστηκε κάποιος ιός και ήτανε στο τσάφ να ψηφίσουνε νόμο που θα μας υποχρέωνε να εμβολιασθούμε ;

Η Γερμανία αγόρασε τότε γύρω στα 200 εκ. € φάρμακα. Το 1/4 απο αυτά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ και σε λίγο καιρό λίγουνε και θα τα πετάξουνε !

Πάνε στο διάολο 50 εκ. ευρουδάκια και τα καϋμένα τα παιδάκια δεν έχουν να φάνε, δεν υπάρχουν σχολεία, νοσοκομεία.....

Άάάάάάχ ρε κόσμε άδικε...



Πάω πάλι στα μινόρια μου.