Freitag, 8. Juli 2011

ΤΡΕΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ


Η γλώσσα, όχι η θαλασσινή αλλά ούτε και αυτή που λειτουργεί σαν όργανο της γεύσης, είναι ένας πολύπλοκος κώδικας που αποτελείται απο πολλούς παραμέτρους όπως, ακουστική σύληψη και σύνδεση ηχομορίων, εκπαίδευση μυών, γλώσσας (εδώ το...γευστικό όργανο), χειλών και δοντιών και φυσικά την ανάλογη εγκεφαλική εξέλιξη ούτως ώστε να είναι δυνατό αυτές οι διαδικασίες να εκτελούνται όσο γίνεται "ανόδυνα" και γρήγορα.
Για να γίνουν όλα αυτά όμως χρειάζεται να περάσει ο ανάλογος χρόνος για να δημιουργηθούν οι νευρικές συνδέσεις στον εγκέφαλο γι΄αυτό και δεν ήμαστε "Δημοσθένηδες" απο τα γεννοφάσκια μας αλλά αν ζορισθούμε λιγάκι ίσως κάποτε να τα καταφέρουμε (μιλάω γι΄αυτούς που έχουν παρόμοιους σκοπούς και όχι για μένα !).
Ξεκινάμε λοιπόν σαν παιδιά (νάάάάτα τα παιδάκια, γιατί εκεί ήθελα να καταλήξω ντέέέ...) και αρχίζουμε να παρλάρουμε το ηχητικό ρεπερτόριο με το οποίο μας έχει επανδρώσει η φύση και το οποίο δεν χρειάζεται να το μάθουμε, αυτό είναι συλαβές όπως (γκά-γκά, μπά-μπά, ντά-ντά, νά-νά, πά-πά, μά-μά) για να φτάσουμε ίσως κάποια μέρα στα ίχνη κάποιου Τσόμσκι, Ντεριντά, η ίσως και Χάξλεϊ (λέέέμε ρε παιδιά, τα πάντα είναι δυνατά σ΄αυτη την οικουμένη !)
Μέχρι τότε όμως θα περάσουμε απο πολλά στάδια στα οποία θα πρέπει να μάθουμε να συλαβίζουμε, να αρθρώνουμε και να δημιουργούμε σωστές σκέψεις και προτάσεις, πρώτον για να μας καταλαβαίνουνε οι άλλοι και ίσως, λέω ίσως, για να καταλαβαίνουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.


Εδώ έχω τρία παραδείγματα παιδιών που βρίσκονται σε κάποια ενδιάμεση φάση που δεν έχει ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, η οποία κατα τους ειδικούς ολοκληρώνεται γύρω στα έξι χρόνια, και που χρησιμοποιούν την υλικό της γλώσσας που έχουν ήδη μάθει αλλά "απέχουν" απο γραμματική και συντακτικό και δουλεύουν πιο πολύ με την παιδική τους φαντασία. 
Ακούστε λοιπόν !

Μετά απο κάποιο περίπατο με μιά φίλη, εγώ με τον γιό μου (στα 4) και αυτή με την κόρη της (στα 3), επιστρέψαμε σπίτι και ετοιμάσαμε στα γρήγορα κάτι για να φάμε. Ο δικός μου λοιπόν, θέλωντας ίσως να εντυπωσιάσει η ίσως και ακόμη να δείξει ότι επι τέλους ήρθε η ώρα για φαγητό, λέει : " πώ πώ, πεινάω σαν λύκος !" 
Η μικρή τον κόβει με το βλέμμα κάπως θυμωμένα και σαν να της έκλεψαν την παράσταση προσθέτει : ( ...... ναίαίαί αλλά εγώ σαν δύο λύκος !!!)

Το άλλο : 

Η μικρή (στα 4) έχει πάρει καινούργια παπούτσια με τα οποία την καταβρίσκει και τα δείχνει σε όλους δεν αφήνει όμως κανέναν να τα ακουμπήσει γιατί περιμένει εμένα που θέλει να της τα φορέσω και να της δέσω τα κορδόνια.
Φτάνω λοιπόν στο φιλικό σπίτι και η μικρή μού την "πέφτει" κατ΄ευθείαν:  " Γκέλι, Γκέλι έλααα ζέσει πούτσα μου".


Και το τελευταίο :


Ο μπόμπιρας έχει βγεί έξω με την μάννα του για βόλτα και αφού επιστρέψανε τον ρωτάει ο πατέρας του για το τί είδε στη βόλτα. Ο μικρός παίρνει ανάσα και αραδιάζει : ίζαμε ζελάδα (αγελάδα), ίζαμε κοκοκό (ντάξει αυτό δεν χρειάζεται να σας πώ), και ίζαμε και ένα γέρο και μια γέρα ...!




Έτσι...... άντε να μην μας πέρνει συνέχεια το κλάμμα...