Dienstag, 5. Juli 2011

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΡΗΣ


.... δεν μ΄άφησε ψές να κοιμηθώ. Ήρθε απαλά η μορφή του και μ΄αγκάλιασε, μ΄ούδωσε αγγέλου χάδι, και η φωτεινή ματιά του μου χάρισε δάκρυα απο σμαράγδια και μου θύμισε όλες εκείνες τις ατέλειωτες βραδυές που δεν σταμάταγε να πίνει και να κλαίει... ο φίλος μου ο Άρης.

Πρωτάρης λοιπόν εγώ στην μεγαλούπολη με πήραν οι παλιοί για να με πάνε στου Άρη που ήταν λέει πολύ μουσικόφιλος, τζάμι άνθρωπος και όλος ο κόσμος τον αγαπούσε, δεν υπήρχε θέμα ! Θα πηγαίναμε στου Άρη !
Το μαγαζί είχε μια μεγάλη πορτοκαλί ταμπέλα που έγραφε με μεγάλα γράμματα  "Ο Άρης". Δεξιά και δίπλα απο την επιγραφή υπήρχε ένας μεγάλος κόκκινος κύκλος που έμοιζε σαν τον πλανήτη και τίποτες άλλο, ούτε αρχαία, ούτε Παρθενώνες ούτε κολωνάκια ούτε και κανένας Ολύμπιος θεός.

- Τι είναι αυτό ρε παιδιά ;
- Ο Άρης Βάγγο μου, ο Άρης
- Ποιός Άρης ρε σείς, εγώ νόμιζα ότι το παληκάρι
  το λένε Άρη
- Παίζει κι αυτό, παίζει, και μην βιάζεσαι..... έλα
  πάμε μέσα !

Άρη λοιπόν το λέγαν το αφεντικό και δεν ξέρω πως τ΄ούρθε, έφτιαξε τον πλανήτη Άρη σαν διαφημιστικό στην ταμπέλα του μαγαζιού του.

- Καλησπέρα !
- Βρέέέ καλώς τα παιδιά ! Τι βλέπω έχουμε και
  καινούργιους ; Να χαρώ ! Κερνάω λοιπόν,
  καθίστε κι΄έρχομαι!

Έτσι έκανε πάντα ο φίλος μου ο Άρης, κέρναγε του καινούργιους, τους παλιούς, τους πικραμένους, τους πονεμένους, τους παρατημένους - ήταν οι εποχές που οι άνθρωποι μετρούσαν διαφορετικά το χρήμα και τα συναισθήματα- και το μαγαζί του πάντα τίγκα μιλάμε απο γερμανούς, έλληνες, τούρκους, κούρδους, ιταλούς μέχρι και κινέζοι σκάγαν μύτη και κοιτούσαν περίεργα το γίγνεσθαι του μαγαζιού, γιατί γινόταν ο χαμός μιλάμε έτσι ! Σε μιά γωνιά παίζαμε χαμηλά και όμορφα εμείς τα ρεμπέτικά μας, στην δίπλα χόρευε σεμνά και όμορφα πάλι, η κοντινή μας παρέα, στο παραδίπλα τραπέζι  καθότανε ο Χρήστος, που ήτανε στην Ακαδημία καλών τεχνών, και ζωγράφιζε, έέ τι άλλο θές ; Τα είχες όλα ! Συμπυκνωμένη κουλτούρα !
Ο Άρης δεν μας άφησε να πληρώσουμε ποτές, και δεν το έκανε αυτό απο υστεροβουλία, όχι ! Τον ζούσαμε κάθε μέρα που σέρβιρε παρέες χωρίς να τους πάρει δεκκάρα τσακιστή και πολές φορές, όταν φεύγανε, τους έδινε και χρήματα για να την βγάλουνε τις επόμενες μέρες.
Θυμάμαι και μιά φορά που έιχε ερθει ένα ζευγάρι μ΄ενα κοριτσάκι γύρω στα 4 που ήταν κυριολεκτικά σαν αγγελούδι. Είχε τρελάνει όλο το μαγαζί με την ομορφιά της, την χάρη της και την αγγελική της αύρα. Σε κάποια φάση λοιπόν την είχε ο Άρης αγγαλιά και την τριγυρνούσε απο τραπέζι σε τραπέζι λέγοντας διάφορα χαζά που αρέσανε στη μικρή. Κάποια στιγμή φτάσανε και στο δικό μας τραπέζι που ήταν δίπλα απο το μπάρ του μαγαζιού. Πρωτού να προλάβουμε να πούμε κουβέντα ακούγεται το γκλίν-γκλίν του ταμείου και η μικρη τρελένεται με τον ήχο. Δείχνει με το χεράκι της που θα ήθελε να πάει και ο φίλος μας. με την μικρή αγκαλιά, εξαφανίζονται πίσω απο το μπάρ και αρχίζουν να ανοιγοκλείνουν το ταμείο που κάνει συνέχεια τα γκλίν- γκλίν του και ξετρελένει την μικρή.
Να χαρές, να γέλια, να ξεφαντώματα ώσπου η μικρή χορταίνει απο τον ήχο της μηχανής και την προσοχή της την τραβάει το περιεχόμενο. Κάνει λοιπόν μια βούτα, σκύβει απο την αγκαλιά του φίλου μας, βουτάει το χέρι της μέσα στο ταμείο και μαγκώνει καμμια 7-8 εικοσσάρικα, τα σηκώνει στον αέρα, τα κοιτάει και μας τα δείχνει.
Οι γονείς της μικρής σηκωθήκανε αμέσως και αρχίσαν να της φωνάζουν : "Άστα κάτω, αυτά είναι λεφτά και ανήκουν στον κύριο Άρη, τι πράματα είναι αυτά...."
Η αντίδραση του φίλου μας μας άφησε άναυδους :

- Καμάρι μου, γλυκό μου πλασματάκι πάρτα,
 πάρτα όλα, αυτά είναι μόνο χαρτιά για να παίζουν
 οι μεγάλοι, πάρτα να παίξεις κι΄εσύ χαρά μου, 
 πάρτα !

Δεν άφησε κανέναν να πειράξει την μικρή και τα χαρτονομίσματα που κρατούσε στο χέρι κι΄όταν η παρέα έφευγε τους είπε να τα βάλουν στο λογαριασμό της και να της κάνουν ένα δωράκι.

Το δάκρυ κύλησε απο τα μάγουλα όλων μας και η εκτίμησι που είχαμε για τον φίλο μας πλέχτηκε  με ένα έντονο συναίσθημα αγάπης και αφοσίωσης για το άτομό του.

Δεν ήταν μόνο αυτά όμως ο Άρης. Η φύση τον είχε προικίσει με ένα τέλοιο πρόσωπο. Μαλλιά δαχτυλίδια που οι κατάμαυρες μπούκλες τους σκάγανε στο ψηλό του μέτωπο, το φρύδι γαϊτανάτο και πλούσιο, τύλιγε δυό γαλαζοπράσινα μάτια που έμοιαζαν με παραμυθένιες λίμνες. Η μύτη του αλεξανδρινή έδενε τόσο αρμονικά με τις δυό γραμούλες που είχε στο επάνω χείλι του που νόμιζες ότι είχες μια ζωγραφιά απέναντί σου και όχι ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Τύφλα ν΄άχει ο Αντίνοος φίλοι μου ! Αυτός ήταν και ο λόγος που άπειρες βραδυές ξέμεναν στο μαγαζί άνδρες και γυναίκες για να κεράσουν τον φίλο μας τον Άρη που το πρόσωπό του σου έδινε έρωτα αμόλυντο και αληθινό γιατί ο φίλος μας ποτέ δεν έδειξε κάποιο άρωστο ναρκισσισμό και ποτέ δεν πρόσβαλε, όσο τον ήξερα εγώ, γυναίκα η άνδρα στο μαγαζί του και στην ζωή του. Θα μπορούσε να είχε πάει με όποια γυναίκα ήθελε, θα μπορούσε να είχε καταστρέψει σπίτια και οικογένειες για να ικανοποιήσει κάποια του ένστικτα. Ποτέ, μα ποτέ δεν είδα τον φίλο μου τον Άρη να κοιτάξει γυναίκα λαίμαργα η να απλώσει χέρι, ο Άρης ήταν ευτυχισμένος με την Σάντρα, την γυναίκα του, και την μικρή του κόρη που υπεραγαπούσε και που έλιωνε για χατήρι της.

Έλα όμως που η ζωή μας φυλάει πολές φορές τα πιο παράξενα και βίαια παιχνίδια σε στιγμές που ούτε κάν το περιμένουμε, και για τον Άρη φύλαγε τα πιο απαίσια που έχω δεί φίλοι μου !

Το κακό άρχισε με την αρώστια της μάνας του και ο φίλος μας αναγκάστηκε να κατέβει για κάποιες βδομάδες στη πατρίδα για να δεί τι θα κάνει.
Έφυγε ο Άρης, πάει νέκρωσε η παρέα. Ούτε γλέντια θέλαμε, ούτε να βγούμε θέλαμε μόνο λέγαμε πότε θα γυρίσει ο φίλος για να τον ξαναβρούμε και να ανοίξει η ψυχούλα μας.

Περάσανε λοιπόν οι μέρες και κάποιο μεσημεράκι φτάνει και ο Άρης κατακουρασμένος απο το μακρύ ταξίδι και πάει καρφί για το σπίτι. Βάζει το κλειδί στην πόρτα, δεν μπαίνει, ξαναδοκιμάζει, τίποτα, κοιτάζει : η κλειδαριά αλαγμένη. Ο Νούς του δεν πήγε στο κακό, σκέφτηκε ότι θα μπήκαν κλέφτες, σπάζωντας την κλειδαρια, και θα χρειάστηκε να την αλάξουν.
Κατεβαίνει κάτω στο μαγαζί και δίχως να προσέξει ότι η ταμπέλα έχει αλάξει μπαίνει μέσα, άγνωστες φάτσες, άγνωστη διακόσμηση όλα αλαγμένα.

 - Ρε παιδιά τι έγινε ; Αυτό το μαγαζί είναι δικό

  μου !
- Αυτό το μαγαζί δεν είναι δικό σου γιατί εμείς 
  το αγοράσαμε πρίν δυό βδομάδες απο την Σάντρα
  και μάλιστα πολύ ακριβά !
- Και η Σάντρα, η κόρη μου, που είναι ;
- Έφυγαν με το αμερικανάκι για Αμερική !
- Ποιό αμερικανάκι ρε σείς, θα με τρελάνετε !
-Το αμερικανάκι ντέέέ που της έμπαινε τον
  τελευταίο καιρό και της έλεγε για τον πύργο 
  που έχει στην Αμερική και για τα άλογα που
  εκτρέφει !

Γύρισε ο κόσμος ανάποδα για τον Άρη. Απο εδώ και πέρα ζεί στην κόλαση που λέγεται ζωή. Δεν κοιμάται, δεν τρώει, μόνο πίνει και όπου κι΄αν βρεθεί κουνάει συνεχώς το κεφάλι του πέρα δώθε και μονολογεί : " το κοριτσάκι μου γιατί, τον άγγελό μου γιατί, την ζωούλα μου γιατί, την καρδιά μου γιατί ; "
Μαζί του σπαράχθηκε και η δική μας καρδιά. Ήρθανε βραδυές που όλη η παρέα μας έκλαιγε σιωπηλά και όσοι ξεσπάγαν σε αναφυλητά, πηγαίναν απο ντροπή στην τουαλέτα να ξεσπάσουν τον πόνο τους μακρυά απο τους άλλους.

Πένθος....

Κάποια μέρα πήρε ένα μήνυμα απο την πεθερά του ότι ήρθανε και ότι η μικρή του κόρη θέλει να τον δεί.
Που το έμαθε, και πώς πήγε εκεί με τα χάλια που είχε κανένας μας δεν το έμαθε ποτέ. Αντί να πάει στην κόρη του έψαξε και βρήκε που βρισκόταν η Σάντρα, της είπε ότι θέλει να της μιλήσει και η πρώτη του κουβέντα ήταν "γιατί;"
Το μαχαίρι ξεθύμανε στο πρόσωπό της, κάθε χαρακιά έγινε μια απάντηση και το αίμμα η συγνώμη.
Αυτην την βρήκανε χαρακωμένη και αιμόφυρτη, αυτόν δίπλα της να κλαίει και να ρωτάει τα γιατί που του πνίγαν την ψυχή.

Ένα χρόνο ψυχιατρείο.

Ο Άρης είναι πάλι κοντά μας αλλα δεν γελάει πιά, το φώς των ματιών του έσβυσε, τα χέρια του τρέμουν, έρχεται στα μαγαζιά και θέλει να τραγουδήσει, παρατάει τα μικρόφωνα γιατί τον πνίγει το κλάμμα, κάθεται στην γωνιά μανάχος, πίνει και κλαίει, πίνει και κλαίει.

Τον φίλο μου τον Άρη τον βγάλαν κομμάτι-κομμάτι απο το αμάξι του που το είχε λιώσει μιά νταλίκα στο δρόμο-γκιλοτίνα Ζάγκρεμπ-Βελιγράδι.

Ο φίλος μου ο Άρης..........





ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ......


Απόψε νοιώθω όπως κάποια βράδυα στο Βερολίνο, πρίν ακόμα γκρεμιστεί το τείχος, όταν στο "Στέκι" χορεύανε 100 άτομα στην "πίστα" αμίλητα, σαν σε ιεροτελεστία, και ο παλμός του χορού άγγιζε τα μάγουλά μου και χαϊδευε τα κλειστά μου μάτια. 
Συχνά, όταν τα άνοιγα για λίγο (να πάρω μια πνευματική ανάσα), έβλεπα πρόσωπα δακρυσμένα, πρόσωπα σε έκσταση, πρόσωπα ερωτευμένα, πρόσωπα χαραγμένα απ΄τον πόνο κι΄όταν τα ξανάκλεινα είχα πάλι "υλικό" για να συνεχίσω τα ταξίμια μου δηλαδή να τούς δώσω πίσω αυτό που οι ίδιοι μου δώσαν χωρίς να το ξέρουν :Στα πρόσωπά τους, στα μάτια τους, στα βλέμματά τους ήταν χαραγμένος ο πόνος και ο πόθος της ζωής.
Ο Άλι ο Ιρακινός είχε να πάει 30 χρόνια στην πατρίδα του, ο Χρήστος μόλις είχε γυρίσει απο το παιδί του που το είχε η πρώην γυναίκα του και δεν τον άφηνε να το δεί, η Κλαούντια ήταν τρελά ερωτευμένη με τον Δημήτρη που ήταν στην Λέσβο, Η Μάρεν μ΄ούλεγε ότι η μουσική μου είναι σαν το Αιγαίο Πέλαγος και ότι νιώθει την αλμύρα στα χείλη της όταν παίζω και όταν χορεύει, νομίζει ότι ταξιδεύει πάνω στα κύμματα, Ο Σαββίκος χόρευε με την Νούλα και τα δάκρυά τους γεμίζαν το μαγαζί !
Απο έρωτα !!!!!!!
Μόνο τον Άρη θυμάμαι να κάθεται σε μια γωνιά να πίνει και να κλάιει συνέχεια, να πίνει και να κλαίει....
Μεγάλη ιστορία φίλοι μου ο Άρης, ίσως μ΄ούρθει κάποια φορά και την περιγράψω. 
Ναί.... φίλοι μου έτσι νοιώθω  αυτή τη στιγμή απέναντί σας ! 
Άθελά μου ίσως και να δημιούργησα προβλήματα γιατί δεν είναι ο καθένας μας οποιδήποτε στιγμή έτοιμος να δεχτεί αγγίματα στη ψυχή του σε μέρη απόκρυφα και πληγωμένα και ίσως και μια πρόωρη κίνησι να βλάψει περισσότερο παρά να κάνει καλό και να βοηθήσει !


Θα ήθελα λοιπόν πρώτα απ΄όλα να ευχαριστήσω την γιαγιά που θεώρησε το κείμενο της προηγούμενης ανάρτησης μου άξιο δημοσίευσης, μεταξύ μας, εγώ δέέννν θα το έκανα γιατί ναί μέν έχει κάποιο καλό πυρήνα αλλά του λείπουν τα "γύρω" και γενικά αυτό ο πυρήνας δεν είναι αρκετα στολισμένος. 
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω όλους τους φίλους και τις φίλες που εξέφρασαν γνώμη και στούς οποίους θα απαντήσω και προσωπικά, και τέλος θα ήθελα να πώ ότι η ιστορία είναι αληθηνή και ότι ήταν η αρχή  μιάς δραματικής περιόδου της ζωής μου η οποία όμως σε τελική ανάλυση με "αρμάτωσε" και με δυνάμωσε ψυχικά. 
Πώς λένε ; "Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς απώλειες" !


Τέλος, κάπου διάβασα ότι το στύλ θυμίζει λίγο "γιαγιά" και είναι σωστό αυτό, μόνο που το στύλ δεν είναι της γιαγιάς απλώς το χρησιμοποιεί και η γιαγιά μας. Εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε καθόλου να έμπαινα η να έπαιρνα στο/το στύλ της "γιαγιάς μας".