Donnerstag, 23. Juni 2011

ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 Άάάάάάχ τι ωραία είναι αυτή η βραδυά ! Η δροσιά μπαίνει απο το παράθυρο στο μικρό παλατάκι της Μού, κάνει μια γκέλα στο ξύλινο πάτωμα και μου χαϊδεύει τρυφερά τα μάγουλα και τις άκρες των χεριών μου. 
Τίίί ;  Όχι, όχι η Μού δεν είναι αγελάδα, η Μού είναι ένας γιαπωνέζικος άγγελος που μου τον έστειλαν οι θεές του μαύρου δάσους (έτσι τον λένε τον Μέλανα Δρυμό οι γερμανοί και οι άγγλοι) και που αυτή τη στιγμή μου φτιάχνει ένα τσαϊ απο γιαπωνέζικα λουλούδια. Τι στο διάολο είναι αυτά μη με ρωτάτε. Το μόνο που μπορώ να σας πώ είναι ότι μυρίζουν υπέροχα και ότι η Μού κάνει ένα μισάωρο για να φτιάξει το τσαϊ και μ΄έχει βάλει στη υπομονή.
Είμαι αραχτός λοιπόν απολαμβάνω την δροσιά που μπαίνει απ΄το παράθυρο, τα φώτα της νύχτας, που δίνουν μιά άλλη όψη σ΄αυτην την πόλη και φλερτάρω με το βιολοντσέλο της Μού. 
Την ρώτησα αν μπορώ να το παίξω, με κοίταξε στα μάτια, έφερε την μύτη της στη δική μου, μ΄ούδωσε ένα μακρόσυρτο φιλί και μου είπε όχι ! 
Ξέρω και να χάνω ! Δέν πειράζει, σκέφτηκα, σήμερα όχι, αύριο όχι, μεθαύριο όμως ίσως ναί, μπάς κι΄αξιωθώ και πιάσω ένα τσέλο στα χέρια μου, όχι οποιδήποτα τσέλο ρε παιδιά, αυτό το τσέλο μιλάει, κλαίει απο μόνο του τι λέτε τώρα !

Πάνω στον πόνο μου λοιπόν νάσου και η καλή μου με τα σερβίτσια της, τις τσαγιέρες της, τα φυλντζάνια της (έτσι τ΄άλεγε η γιαγιά μου, και πιό συγκεκριμένα, φυλντζάν και όχι φλυντζάνι), με τα μετάξια της σκέέέέτο παραμύθι δικέ μου !

Το τσαϊ είναι υπέροχο, και η Μού είναι υπέροχη, δεν αντέχω όμως και πετάω σπόντες : τι θα γίνει με το τσέλο : Ντάξει δεν είπαμε να παίξω εγώ, εσένα θέλω να ακούσω γιαπωνέζα Κίρκη ! !  
Εσένα ! ! !

Η Μού είναι παράξενη. Θα σου δωθεί αν μπορέσεις και τεντώσεις τις χορδές της όσο πρέπει, θα σε φτιάξει με τις νότες άν νομίζει ότι είσαι έτοιμος ν΄ακούσεις, άν δέέέέένννννν,  έ τότε ξέχασέ το.
Έ λοιπόν εμένα με πήρε πρέφα ότι εκείνες τις στιγμές το μυαλό μου έβλεπε και άκουγε άλλα πράματα και η Μού πήρε την απόφαση :

- Σήκω Ευαγγέλιους .....  (αυτό είναι το κανονικό μου όνομα όχι 
  φυσικά όπως τ΄ όλεγε η Μού. Την άφησα να με λέει έτσι γιατί  
  στη δημιουργία της τελευταίας συλαβής (ους) τα χείλη της
  έπερναν μια ηδονική μορφή που με συνέπαιρνε) ...... τώρα δεν 
  έχει μουσικές, τώρα θα πάμε μιά βόλτα να σου δείξω κάποιους 
  που πρέπει να τους ξέρεις !

Βρε κοπέλα μου, βρέ Μουδάκι μου είναι ανάγκη τώρα, μές στη νύχτα, να συναντάμε γνωστούς ; Καλά δεν είμαστε εδώ με τα τσάγια μας με τις δροσιές μας με τους εαυτούς μας ; Πίνουν τουλάχιστον κάνα ποτό να το γλεντίσουμε ;
Όσο πήρατε απάντηση εσείς άλλο τόσο πήρα κι΄εγώ ! 
Το πρώτο πράμα που έκανε η Μου μου (πλάκα έχει αυτό το μουμου) λέω λοιπόν... το πρώτο πράμα που έκανε όταν έφευγε απ΄το σπίτι, ήταν να σκεπάσει το τσέλο και να βάλει γύρω γύρω αναμένα κεριά που κι΄αυτά τα είχε σε ταψιά για να  μην πάρει φωτιά το σπίτι.
Ντυθήκε, φτιάχτηκε, χτένισε τα μαλλιά της, έβαλε τα γιαπωνέζικα λάδια της και έγινε μια νεραϊδα της νύχτας.

Νάσου λοιπόν ο Γραικός με την Μού βολτίτσα στο Φραϊμπουργκ  η (Φραϊμβούργο).
Τα δένδρα κι΄οι φυλωσιές μας χαιρετούν, το φώς είναι μαγευτικό οι ήχοι απο τα γέλια και τις ομιλίες των ανθρώπων γύρω σου χαϊδεύουν την ψυχή, το νερό, στα άπειρα ρυάκια και ποταμάκια που έχει αυτή η πόλη. σιγανοτραγουδάει και ξαφνικά η Μού απαγγέλει

       άνδρα μοι ένεπεν μούσαν πολύτροπον.........

- Νάτοι οι δυό σου φίλοι Ευαγγέλιους ! Τους ξέρεις ;
- Βρέ βρέ βρέ καλησπέρα στα παιδιά ! Πως απο δώ ;





Μάλιστα ! Στην πύλη του κτιρίου κλασικών επιστημών του Φραϊμπουργκ συνάντησα τα δυό λεβεντόπαιδα ! 
Είναι ο Όμηρος και ο Αριστοτέλης !
Άς είναι καλά η Μού !  Μού, άξιζε τελικά ο περίπατος και είχες δίκιο : δεν ήταν ώρα για τσέλα και τέτοια πράματα !


ΥΓ. Ντάξει... μην ψάχνεσθε.... Την φώτο την πήρα την άλλη μέρα γιατι στα σκοτάδια δεν θα βλέπατε τίποτα έτσι, άντε να χαρώ !

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΞΙΜΙΑ


Ταξίμια μπορείς να κάνεις παντού, στην ζωή, στην αγάπη, στην μουσική, στην ζωγραφική, στην επιστήμη και ... βάλε.
Ένα πράμα όμως θα πρέπει να πάρεις στα σοβαρά, δεν κάνουμε ταξίμια εν δημοσίω και για αυτοεπίδειξη αν δεν έχουμε ασχοληθεί με το αντικείμενο μας τουλάχιστον μια 15ετία γιατί τότε θα φαλτσάρουμε και μάλιστα άσχημα και θα κουφάνουμε τον κόσμο γύρω μας, και θα τον κάνουμε να υποφέρει άδικα. Άν τελικά το αποτέλεσμα είναι αυτό τότε καλύτερα να καθήσουμε εκεί που είμαστε ! 
Στο σπίτι μας και για κουφούς, τυφλούς κι΄αναίσθητους παίζουμε όποτε και όπως θέλουμε !
Αυτή η 15ετία ισχύει σε όλους τους χώρους και για να είμαι δίκαιος, για την μουσική θα έβαζα και 5 χρόνια καπάκι, πάμε στα 20 λοιπόν ! 
Δεν με πιστεύετε έτσι.., δικό σας πρόβλημα !

Λοιπόν, τα μουσικά ταξίμια έχουν την ρίζα τους κάπου μακρυά, στην Ανατολή. Πρώτοι οι Κινέζοι (μέσα σ΄αυτούς θα πρέπει να αναφερθούν οι Μογγόλοι της Στέπας με τις Σαμανικές ιεροτελεστείες και φυσικά οι Ινδιάνοι ) και αργότερα, σε πολύ πιο σοβαρότερη βάση, οι Ινδοί ασχολήθηκαν εμπειρικά με τα μουσικά ηχοχρώματα ώσπου ήρθε ο σοφότερος των σοφών, ο Πυθαγόρας ο Σάμιος για να μας μιλήσει για τις σχέσεις των χορδών και των ήχων.
Οι Κινέζοι λοιπόν, βασισμένοι πάντα στην ακοή και χρησιμοποιόντας αυτό που λέμε σήμερα "πεντατονική κλίμακα", δημιούργησαν και χρησιμοποίησαν τα πρώτα ταξίμια τα οποία και παρουσίαζαν σε θρησκευτικές τελετές απαγγέλοντας ιερά κείμενα.
Το ίδιο γεγονός εμφανίζεται και στους ινδούς, μόνο που εδώ έχουμε μια ποικοιλομορφία ήχων. Οι Ινδοί, αφού άκουσαν καλα και για χρόνια την πεντατονική των Κινέζων, δεν αρκούνται πλέον σε μια κλίμακα και αρχίζουν ταξίδια και ταξίμια και σε άλλους ηχοχώρους με αποτέλεσμα να πλουτισθεί ο μουσικός και ρυθμικός χώρος πράμα το οποίο θα εκμεταλευτούν αργότερα οι Ασσύριοι, οι Αιγύπτιοι και φυσικά και οι Έλληνες.
Σε πολύ κατοπινές εποχές θα έρθουν οι "σωτήρες" μας απο την Δύση με τις Σταυροφορίες, και θα πάρουν και αυτοί ένα κομμάτι απο την πίτα.


Λοιπόν..... να μην ξεφεύγουμε.... 


Στην Ινδία λοιπόν λαβαίνει χώρα μια μουσικολογική επανάσταση. Έχουμε σε πρώτη φάση την δημιουργία καινούργιων ηχοχρωμάτων, ρυθμών και εμφανίζεται και αυτό που λέμε ταξίμι, το οποίο, στον χώρο αυτό, είναι απαραίτητη προυπόθεση για να ακουστει μια μουσική και του δίνεται ιδιαίτερο βάρος.

Ο ρόλος του είναι άκρως σημαντικός !
Προετοιμάζει την ψυχή (βλ. ακοή) και το πνεύμα για να ακούση την συγκεκριμένη κλίμακα (ηχόχρωμα).
Δεν νοείται θρησκευτική τελετή, γλέντι, γάμος η κηδεία χωρίς μουσική μα προ πάντων χωρίς την εισαγωγή (ταξίμι) που σου μαζεύει την ψυχή απο τους δρόμους που αυτή γυρνάει, που σου λέει : "κοίτα να δείς, τώρα είσαι εδώ κι΄εγώ, η μουσική, σου ανήκω. άσε τα του κόσμου κι΄άκουσέ με ! "  
Σε ορισμένα ηχοχρώματα (κλίμακες) είναι δυνατό να βρούμε το ταξίμι στο τέλος μιάς μελωδίας πράγμα που έχει όμως παρόμοιο σκοπό : να μαζέψει και να γαληνέψει την ψυχή απο το ταξίδι που την έστειλε η μουσική ! 


Το ταξίμι σ΄αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη κρατάει γύρω στο 15λεπτο και μιας και τ΄όφερε η συζήτηση ίσως θ΄άπρεπε να αναφέρω ότι η ακοή χρειάζεται γύρω στα 10 λεπτά για να προσαρμοσθεί στην ακουστική του χώρου, και στο μουσικό ηχόχρωμα, το οποίο ώς γνωστόν, ανάλογα με την μουσική μορφή και δομή του δραστηριοποιεί διαφορετικές ομάδες ακουστικών νεύρων !

Ορίστε μας ! ! !



Ένας ελαφρύς απόηχος του ταξιμιού φτάνει στ΄αυτιά μας απο μουσικές της Ιαπωνίας όπου το κλάμα της γιαπωνέζικης φλογέρας μας μιλάει για τον ανθρώπινο πόνο, τις αράβικες εισαγωγές της Ούμ Καλτούμ, τα Σμυρνεϊκα ακούσματα (κι΄αυτά μας μιλάνε για το ίδιο πράμα) όπως επίσης και απο τα ταξίμια της δημοτικής και λαϊκής μας μουσικής. 



Όλα αυτά με αφορμή κάποιους (πολλούούούούς) φάλτσους που πιάσαν ένα όργανο στα χέρια τους και βγήκαν στο Γιουτιούμπι και στις τελεοράσεις να μας πρήξουν τα κάκκαλα. 

Ρέ άει μαζευτήτε !  Λελέδες !


Ζητώ τραγική συγνώμη άν παραφέρθηκα αλλά το έκανα ευχαρίστως !


Και για σας φτιάξω την διάθεση : αυτό το τοπίο βλέπω απο το παράθυρο της κουζίνας μου όταν ρίχνω ταξίμια !