Freitag, 29. April 2011

ΤΑ ΦΥΣΤΙΚΙΑ



 Ο Τέο είναι φίλος, είναι αδέρφι, και όσοι δεν έχετε αδέρφι να κοιτάξετε να αποκτήσετε γιατί είναι αυτός, πέραν του εαυτού σας, άν τον έχετε βρεί, που ακουμπάτε την ψυχή σας και που μπορείτε να αφήνετε τα δάκρυά σας να κυλούν εν΄αφθονία και ελεύθερα.
Στα χρόνια της εκούσιας εξορίας μου στο Βερολίνο ήταν αυτός που στα όνειρά μου κρατούσε το χέρι μου και την ψυχή μου, καθώς ανεβαίναμε απο το Μοναστηράκι για κέντρο, πάντα μές στα όνειρα, και μ΄ούλεγε να μην ανησυχώ γιατί θα προλάβουμε τα μαγαζιά ανοιχτα και θα πάρουμε τους δίσκους και τα βιβλία που χρειάζομαι. Ο Τέο ήταν αυτός που μές στη σκέψη μου με καλούσε στο μικρό το τραπεζάκι με τον καφέ μας, τον έλληνα Ηλιο να ανατέλει και τα χρώματα της μέρας να χαϊδεύον τις μορφές μας. Ο Τέο ήταν αυτός που ατένιζε και εγώ ήμουν αυτός που έβαζα ερωτήσεις, ατέλειωτες ερωτήσεις και που ησύχαζα μόνο όταν κατάφερνα να τον κάνω να θυμώσει γιατί κι΄ο ίδιος δεν ήξερε πια να απαντήσει.
Ποιός το λέει πως μάτια που δεν βλέπονται ........ ; Εγώ έπαψα να το πιστεύω αυτό, ίσα-ίσα τώρα πιστέυω ότι άν ένας άνθρωπος είναι στη καρδιά σου, ακόμη και στον Άρη να βρίσκεται, θα τον αγαπάς και θα τον σκέφτεσαι. Το ίδιο ισχύει και για την "άλλη" αγάπη (μην κάνω αναφορές και αναλύσεις τώρα !) : Άν τον άνθρωπό σου τον αγαπάς πραγματικά και του έχεις προσφέρει μια θέση μές στην ζωή σου τότε αυτή η θέση είναι για πάντα "πιασμένη" γι΄αυτόν.

Μετά απο δεκατέσερα χρόνια έληξε η εξορία μου και μπόρεσα να ταξιδέψω στη Ελλάδα. 
Είχα να τον δώ δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια !
Η αγκαλιά μας, πιό ζεστή απο παλιά, η ματιά μας δακρυσμένη, το αδερφικό χάδι πιό οικείο. Χρειαστήκαμε κάνα δεκάλεπτο και μετά όλα ήταν όπως παλιά : ο λόγος, η ματιά, το άγγιγμα, τα αστεία. Ακόμη και τα κάτασπρα μαλλιά του γίναν για μένα "τα του Τέο".

Κάθε φορά που βρίσκομαι "κάτω" οι σημαντικότερες στιγμές και εμπειρίες μου είναι και γίνονται με σύντροφο τον Τέο.
Όταν φεύγω πάλι, το τελευταίο βράδυ το περνάμε συνήθως μαζί.

Άρχές Οκτώβρη λοιπόν, την επόμενη φεύγω, και είμαστε στο σπίτι των δικών μου και τα λέμε. Λέμε για κείνο, λέμε για τ΄άλλο, λέμε για χορδές, για όργανα, για κουρντίσματα, για παιξήματα λέμε ..., λέμε..... λέμε κι΄έχει πάει μεσάνυχτα.
Ο Τέο βγάζει απο μιά σακούλα κάτι τσίπουρα, βγάζει κάτι μουσικές, βγάζει κάτι βιβλία και βγάζει και μια πελώρια σακούλα.

- Τι είν΄αυτό ρε Τέο;
- Φυστίκια !
- Μα καλά ρε σύ, φυστίκια θα κουβαλάω;
- Ναι ναί, είναι πολύ νόστιμα, θα τα φχαριστηθείς !
- Τέο έχω πολά πράματα, θα βαραίνει το αγιερόπλανο και θα   
  πέσουμε κάτω !
- Δεν πειράζει, δεν πειράζει... θαααα  φάει ο κόσμος φυστίκια.......


Άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς !!!