Freitag, 4. März 2011

Ο ΟΣΚΑΡ

Ο Όσκαρ δεν ήταν όποιος κι΄όποιος - όχι ότι κρατούσε η σκούφια του της πιάτσας ήτανε - αλλά αυτό που ήταν το είχε κατακτήσει με την αξία του και τις πιο πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής του. 
Περνούσε αδιάφορος απο κοντά σου και για τα καλέσματα σου δεν έδινε δεκάρα. Όπου άραζε εκεί μαζεύονταν όλοι, αρσενικά και θηλυκά, μικρά και μεγάλα. Είχε γλυτώσει απο τρείς φόλες, δύο αυτοκινητιστικά, δύο βόλια απο φλόμπερ και μιά κρεμάλα που κόπηκε το σκοινί και απο τότε του έμεινε μια βαθειά χαρακιά στο λαιμό. Το σώμα του, στολισμένο με τις ουλές απο τις πληγές που του άφησαν τα βασανιστήρια των ανθρώπων, ήταν ο καθρέφτης της ζωής του και έλεγε πάρα πολλά ! 

Δέν είναι μόνο ο άνθρωπος που αλάζει ριζικά κάτω απο το βάρος βαρυσήμαντων βιωμάτων, πράγμα που αντανακλάται φυσικά και στο βλέμμα του όπως και στην συμπεριφορά του, είναι και τα ζώα !

Όταν αξιονώτανε να σε κοιτάξει σε κοιτούσε μέσα απ΄τα μάτια του  όλο αυτό το παράπονο μιάς ζωής μαζί με τα πολλά "γιατί" και τα "τι σάς έκανα και με βασανίζετε" .
Όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς δεν σηκωνώταν αν δεν σηκωνώτανε ο Όσκαρ, δεν πηγαίναν πουθενα άν μπροστά δεν ήταν ο Όσκαρ και όταν θέλανε να περάσουνε τον δρόμο ο Όσκαρ ήταν μπροστά. Κοιτούσε μία αριστερά μία δεξιά μετά πάλι αριστερά και άν ήταν σίγουρος ότι μπορούν να περάσουν όλοι δίχως κίνδυνο τότε ξεκινούσε και απο πίσω τον ακολουθούσαν οι υπόλοιποι.
Τα φαγητά και τα υπολύμματα δεν τα πείραζε κανείς άν δεν δοκίμαζε πρώτος ο Όσκαρ ! Η Ιεραρχία (μην ξεχνάμε εδώ τίς ρίζες "ιερός" και "άρχω") είχε καθιερωθεί με έναν αυτόματο τρόπο ο οποίος - για να τηρήται απο τους υπόλοιπους - έδειχνε να είναι πολύ σημαντικός για την αγέλη.
Τι είναι αυτό που έκανε αυτά τα ζώα να "υπακούνε" στον Όσκαρ ; Υπήρχαν άλλα που ήταν πιό δυνατά, πιό γρήγορα πιό νέα γιατί ο Όσκαρ ; 
Ενα πρωϊνό παραξενεύτηκα που τα κατοικίδια μου δεν ήρθαν να με υποδεχτούν, πράγμα που κάναν κάθε πρωϊ. Ψάχνοντας τα βρήκα όλα μαζεμένα γύρω απο τον Όσκαρ. Άλλα ακουμπούσανε την μουσούδα τους στο κορμί του και άλλα είχαν στραμένο το βλέμμα τους προς τον Όσκαρ και περιμέναν ένα μύνημα του για να ξεκινήσει η μέρα. Ο Όσκαρ ακίνητος, με ακουμπησμένο το κεφάλι του στα δυό μπροστινά του πόδια, ήρεμος, όπως πάντα, είχε φύγει για το ταξίδι το τελευταίο.

Μιά αγέλη πενθεί !

Την ημέρα αυτή κανένας του δεν  πήγε πουθενά, κανένας τους δεν έπαιξε και κανένας τους δεν άγγιξε φαγητό !