Freitag, 4. Februar 2011

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Αδέρφια γειά. Μόνο για τους ταπεινούς.

Βααααααασικά το γράψιμο, όπως και άλλες "καλλιτεχνικές" ενασχολήσεις, είναι μιά λειτουργία που απαιτεί φαντασία, ενεργοποιεί μια σειρά απο εγκεφαλικά κέντρα και δυναμώνει τις εγκεφαλικές συνδέσεις, άσε που κατα την γνώμη μου όπως και η μουσική, κρατά τα εγκέφαλικά κύτταρα φρέσκα και νεανικά.
Τώρα θα μου πείς, τι να το κάνω αδερφέ αφού πνίγομαι !
Γι' αυτούς που πνίγονται, δικαίως η αδίκως, συνιστώ κολύμπι. Έτσι κι' αλλιώς όλοι θα φύγουμε μια μέρα έ λοιπον καλύτερα να φύγουμε ξέρωντας κολύμπι γιατί δεν ξέρεις εκεί που θα πάμε τι θα βρούμε.

Εγώ αναγκάστηκα να μάθω κολύμπι όταν ένα πρωί στην Περαία της Θεσσαλονίκης, πριν πολλά χρόνια, βρέθηκα στα άπατα. Έτσι είναι λοιπόν, όλοι μας κάποια μέρα θα βρεθούμε στα άπατα και ουαί κι' αλλίμονο μας αν χάσουμε την ψυχή μας !

Βρίσκομαι πολλα χρόνια στο εξωτερικό γι' αυτό και ζητώ συγνώμη απο τους λάτρες της ορθογραφίας του οποίους για κάθε συμβουλή και διόρθωση θα ευγνωμονούσα.

Για αρχή έχω μιά ενδιαφέρουσα ιστορία που την ονομάζω ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ γιατί περί αυτού πρόκειται σε ένα βιβλίο ντοκουμέντο που βγήκε πρόσφατα στη Γερμανία και αναφέρεται στο ιστορικό μια οικογένειας ελλήνων η οποία στην δεκκαετία του ' 70 κάνει την προσπάθεια να ανοίξει, αν μη τί άλλο, ένα ελληνικό εστιατόριο.

Η οικογένεια έχει τρείς γιούς και μέ τη δουλειά που έχει το εστιατόριο αναγκάζονται να πάρουνε μια νταντά για τον μικρότερο ο οποίος είναι γύρω στα τέσσερα. Η γυναίκα αυτή είναι γερμανίδα, υπέροχος άνθρωπος με θρησκευτικές τάσεις και αγαπάει τον μικρό σαν δικό της παιδί.
Μέλεται λοιπόν η οικογένεια μαζί με την πεθερά να κάνουνε ταξίδι για την Ελλάδα και μιά μέρα πριν ξεκινήσουν η νταντά βλέπει το εξής όνειρο.
Βρίσκεται με τον μικρό στη αγκαλιά της μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού της και χαζεύουν προς τον δρόμο. Ξαφνικά ο μικρός κάνει μιά παράξενη κίνησι ξεφεύγει απο τα χέρια της νταντάς και πέφτει στο καινό. Χαμός ! Η νταντά έξαλη κοιτάζει γύρω της βλέπει ένα ρολόϊ το σταματάει και τρέχει κατεβαίνοντας τις σκάλες στο δρόμο. Φτάνωντας έξω πηγαίνει ακριβώς κάτω απο το παράθυρο που στεκόταν, βάζει το ρολόϊ να δουλέψει πάλι, ανοίγει την αγκαλιά της και ο μικρός προσγειώνεται στα δυό της χέρια !

Όντως κατά την επιστροφή έγινε σοβαρό ατύχημα και δεν ξέρουμε τι θα γινόταν αν ήταν και ο μικρός μαζί τους.

Ας είναι μεγάλη η αγκαλιά τέτοιων ανθρώπων για να σώσουν όλους εμάς που πέφτουμε συνέχεια !