Freitag, 18. November 2011

Ο ΖΕΠ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΚΟΥΔΙΑ

  Ο Ζέπ, και ουχί  Ζέππος ή Ζέππελιν (αυτό το φουσκωτό που πετάει), είναι ένας γερμανοέλληνας αλάνι παιδί απο μητέρα Λιθουανή και Βάσκο πατέρα. Γερμανοέλληνας γιατί εδώ και 35 χρόνια κάνει παρέα με τον Μινοράκια, πράγμα που απέβει μοιραίο για τα ενδότερα της ψυχής του, την εκφραστική του ικανότητα και την αντίληψή του για την ζωή (σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι εδώ ότι αυτές του οι ιδιότητες είναι οι ιδανικές. Απλά αυτές του έλαχε να πάρει και αυτές πήρε. Τίποτα λiγότερο και τίποτα περισσότερο) και έτσι ο Ζέπ μεταμορφώθη σε γερμανοέλληνα (δεν τον χαλάει βασικά....).
Οι Βάσκοι, αυτούς που γνώρισα δηλαδή εγώ, εμάς τους Έλληνες μας πηγαίνουν πάρα πολύ γιατί πιστεύουν ότι αυτοί και εμείς είμαστε απο τα πρώτα φύλα που πρίν περίπου 20.000 χρόνια (ψάξε βρές !) εγκαταστάθηκαν στον νότιο χώρο της σημερινής Ευρώπης.
Αυτό λοιπόν  ήταν και ο λόγος  που ο πατέρας του, με την συμβία και τον Ζέπ, σκάσανε μύτη μια βραδιά σε μια ελληνική γιορτή που διοργάνωσε η ελληνική κοινότητα του τότε Δυτικού Βερολίνου. Εκεί λοιπόν γνώρισα τον Ζέπ ο οποίος μου κίνησε την περιέργια γιατί καθόταν στην καρέκλα σαν άγαλμα παγωμένο. Στητό το κορμί, λές και τον είχανε στον γύψο, τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα και το μόνο που κουνούσε ήταν το κεφάλι. Μία δεξιά, μία αριστερά. Πότε πότε τον έβλεπα να χτυπάει και παλαμάκια κι΄ετσι έσπαγε η μονοτονία του "αγάλματος".
Μετά το τέλος της γιορτής και αφού ο Ζέπ χόρτασε να βλέπει να χορεύουν τσάμικα, ποντιακά, τσιφτετέλια και νησιώτικα ήρθε και μου ζήτησε να μάθει μπουζούκι. Εγώ, πάντα διστακτικός με τον κάθε ενθουσιασμένο φιλόμουσο, του είπα θα τον δώ, θα τον ακούσω και μετά θα του δώσω το οκ.
Ο Ζέπ ήταν πολύ μελετηρός και θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα ένας μουσικός που θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα απο αυτό το όργανο αλλά στη ζωή του Ζέπ υπήρχε και ένα ακόμη πάθος, πιό ισχυρό απο την μουσική, η Βιολογία !

Μέσα απο το μουσικό νταλαβέρι που είχαμε με τον Ζέπ κατάφερα να του σπάσω αυτό το αγαλματίστικο που είχε στην στάση του. Δεν γίνεται ρε παιδί μου να παίζεις κάποιο όργανο και να κάθεσαι σαν άγαλμα ! Δέν στέκει ! Είσαι υποχρεομένος να χορεύεις κι΄εσύ μαζί με την μουσική που παίζεις. Απλά, διακριτικά, με συναίσθημα ή και με όλα αυτά πρέπει να χορέυει το σώμα σου αλλιώς .....μάθε να κάνεις κάτι άλλο στην ζωή σου !
Έεεε... ο Ζέπ έκανε κάτι άλλο και πρόκοψε το παιδί. 
Τον θυμάμαι, μετά απο κάθε μάθημα μουσικής που κάναμε, με τί πάθος μου μιλούσε για την δημιουργία της ζωής, τα φυτά, τα ζώα, τους μύκητες, τα μανιτάρια και τέλος για την αγάπη του, τα βακτήρια που ζούν σε ακραίες συνθήκες και που στην βιολογία τα λένε (extremophile).
Αυτά λοιπόν τα τελευταία είναι και η αιτία που ο φίλος μου ο Ζέπ εδώ και δέκκα χρόνια μας έχει εγκαταλείψει και βρίσκεται στην Αλάσκα για να ερευνήσει μια ομάδα βακτηρίων που ζούν στους  -20 βαθμούς Κελσίου παρακαλώ !

"Γριέγο" μου λέει,  "Εκεί που είμαι είναι κι΄ο θεός μαζί μου !"

Τον περασμένο Μάρτη, με θερμοκρασίες -25 βαθμούς, έπρεπε να πάρει κάτι πρόβες βακτηρίων μέσα απο τους πάγους. Ξεκίνησε λοιπόν με όλα τα απαραίτητα σαμπράγκαλα που απαιτεί η δουλειά του για να πάει στο συγκεκριμένο μέρος που βρισκόταν σε κάποιο υψόμετρο. Στα μισά της διαδρομής είδε μια πολική αρκούδα που τριγύριζε ανήσυχα και μούγριζε συνεχώς μπροστά απο μία σχισμή που είχε σχηματισθεί στο χιόνι. Ο Ζέπ δεν άργησε να καταλάβει το γιατί. Δυό μικρά, άπειρα στο χιόνι και αφοσιωμένα στα παιχνίδια, δεν πάτησαν καλά και έπεσαν σε μιά σχισμή γύρω στα πέντε μέτρα βάθος.
Λάθος τραγικό και αν δεν ήταν εκεί ο γερμανοέλληνας θα είχαμε δυό αρκουδάκια λιγότερα σ΄αυτόν τον κόσμο.
Ο Ζέπ, αφού ανέβηκε σ΄ένα ύψωμα και κατέβηκε πάλι για να βρεθεί απο την απέναντι μεριά που ήταν η αρκούδα, πέταξε μιά χοντρή τροιχιά στην οποία πάνω γαντζώθηκαν τα μικρά τα οποία και τράβηξε ένα-ένα. Ο Ζέπ για κάθε περίπτωση κουβαλάει μαζί του πάντα μιά μικρή αλουμινένια σκάλα που τον έχει βοηθήσει αρκετές φορές να περάσει πάνω απο παρόμοιες σχισμές. Αυτήν την σκάλα λοιπόν την άπλωσε πάνω απο την σχισμή κι΄έστειλε τα μικρά στην μάνα τους.
Φίλοι μου, ο Ζέπ δάκρυσε όταν θέλησε να μου περιγράψη την ματιά της μητέρας-αρκούδας. Μου είπε ότι τέτοιο βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη  δεν έχει δεί ούτε σε ανθρώπινο μάτι. Το ζώο έκανε κάτι παράξενες κινήσεις σαν να υποκλινότανε μπροστά του.
Δάκρυσα κι΄εγώ που δάκρυσε ο Ζέπ ο φίλος μου και χωρίς να διστάσουμε καθόλου αποφασίσαμε να ξεπλύνουμε τον καϋμό μας μ΄ένα κόκκινο κρασί. Ολέ !

" Κοίτα να δείς γριέγο τι παράξενη που είναι η φύση. Την άλλη μέρα το πρωϊ άκουσα έναν παράξενο θόρυβο μπροστά απο την σκηνή μου. Τρόμαξα, γιατί απο το μουγκρητό κατάλαβα ότι πρόκειται για αρκούδα και ετοίμασα την καραμπίνα μου για να είμαι έτοιμος. Ο θόρυβος ησύχασε κάποια στιγμή και εγώ βρήκα το θάρρος να βγώ έξω, πάντα φυσικά με την καραμπίνα στο χέρι. Αυτό που είδα γριέγο με συγκλόνησε. Ήταν η ίδια η αρκούδα με τα μικρά της και είχε φέρει κι΄ακουμπίσει μπροστά στην σκηνή μου έναν τόνο ίσα με 20 κιλά. Με κοίταζε λοξά και κουνώντας τον τεντωμένο της λαιμό άρχισε να μουγκρίζει και να με κοιτάει. 
Το ζώο αυτό γριέγο δεν ξέρει ούτε γλώσες ούτε τρόπους συμπεριφοράς και φέρεσθαι, ξέρει όμως να λέει ευχαριστώ με τον δικό του τρόπο. Με τον τρόπο της μάνας.

Σαλούτε γριέγο και σκούπισε τα μάτια σου ή παίξε μου λίγο μπουζουκάκι αμίγκο μίο."


Kommentare:

  1. Κάτι είχες γράψει στη Γιαγιά Αντιγόνη για ένα χορό που δεν ήταν αμιγώς ζεϊμπέκικο, αλλά απτάλικος κλπ κλπ μου άρεσε πως το επισήμανες, όοοχι μη φανταστείς ότι ξέρω από μουσική. Το μόνο που ξέρω είναι όταν δω κάτι γραμμένο να το εκτιμήσω αν είναι σωστό ή όχι. Βλακεία ε; Έρχομαι λοιπόν εδώ και βλέπω ότι γράφεις κείμενα, ανθρώπινα, ζεστά, απ' την ψυχή βγαλμένα. Και μου άρεσαν. Θα περνάω όταν έχω χρόνο. Αλλά κάνε φίλους στο μπλογκς. Πρέπει να σε γνωρίσουν και άλλοι γιατί γράφεις καλά. Εγώ δεν έχω μπλογκ και έτσι μόνο επισκέψεις μπορώ να σου κάνω. Αν μου επιτρέπεις, να διορθώσεις κάποια ορθογραφικά. Το ξέρω δεν έχει ρίζα αι για να το γράφεις ξαίρω. Σαλούτε αμίγκο.

    AntwortenLöschen
  2. Αγαπητή marimar καλημέρα σου ! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την επισήμανσή σου και την οποία θα διορθώσω.
    Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε σωστοί σε όλους του τομείς, αυτό ισχύει φυσικά και στην προσωπική μας ζωή, κι΄έτσι δικαιολογώ τον εαυτό μου.
    Δυστυχώ ή ευτυχώς είμαι "ακουστικός" τύπος και δεν ξέρω (το κατάλαβα έτσι !) αν θα μπορέσω και αν είναι καλό να προσπαθήσω να με αλλάξω. Φαντάζομαι πώς για κάποιον φιλόλογο τα δικά μου λάθη θα είναι όπως τα φάλτσα του αρχάριου μουσικού για μένα.

    Λίγοι φίλοι και καλοί που τους σκέφτεσαι τα βράδυα και νοιώθεις ένα σκίρτισμα στν ψυχή !

    Να περνάς όποτε θέλεις και φυσικά θα ήταν πιο όμορφο να δημιουργήσεις κι΄εσύ ένα μπλόγκ για να περνάμε μια βόλτα απο τα δικά σου λημέρια.

    Την ζεστή μου καλημέρα !

    AntwortenLöschen