Freitag, 18. November 2011

Ο ΖΕΠ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΚΟΥΔΙΑ

  Ο Ζέπ, και ουχί  Ζέππος ή Ζέππελιν (αυτό το φουσκωτό που πετάει), είναι ένας γερμανοέλληνας αλάνι παιδί απο μητέρα Λιθουανή και Βάσκο πατέρα. Γερμανοέλληνας γιατί εδώ και 35 χρόνια κάνει παρέα με τον Μινοράκια, πράγμα που απέβει μοιραίο για τα ενδότερα της ψυχής του, την εκφραστική του ικανότητα και την αντίληψή του για την ζωή (σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι εδώ ότι αυτές του οι ιδιότητες είναι οι ιδανικές. Απλά αυτές του έλαχε να πάρει και αυτές πήρε. Τίποτα λiγότερο και τίποτα περισσότερο) και έτσι ο Ζέπ μεταμορφώθη σε γερμανοέλληνα (δεν τον χαλάει βασικά....).
Οι Βάσκοι, αυτούς που γνώρισα δηλαδή εγώ, εμάς τους Έλληνες μας πηγαίνουν πάρα πολύ γιατί πιστεύουν ότι αυτοί και εμείς είμαστε απο τα πρώτα φύλα που πρίν περίπου 20.000 χρόνια (ψάξε βρές !) εγκαταστάθηκαν στον νότιο χώρο της σημερινής Ευρώπης.
Αυτό λοιπόν  ήταν και ο λόγος  που ο πατέρας του, με την συμβία και τον Ζέπ, σκάσανε μύτη μια βραδιά σε μια ελληνική γιορτή που διοργάνωσε η ελληνική κοινότητα του τότε Δυτικού Βερολίνου. Εκεί λοιπόν γνώρισα τον Ζέπ ο οποίος μου κίνησε την περιέργια γιατί καθόταν στην καρέκλα σαν άγαλμα παγωμένο. Στητό το κορμί, λές και τον είχανε στον γύψο, τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα και το μόνο που κουνούσε ήταν το κεφάλι. Μία δεξιά, μία αριστερά. Πότε πότε τον έβλεπα να χτυπάει και παλαμάκια κι΄ετσι έσπαγε η μονοτονία του "αγάλματος".
Μετά το τέλος της γιορτής και αφού ο Ζέπ χόρτασε να βλέπει να χορεύουν τσάμικα, ποντιακά, τσιφτετέλια και νησιώτικα ήρθε και μου ζήτησε να μάθει μπουζούκι. Εγώ, πάντα διστακτικός με τον κάθε ενθουσιασμένο φιλόμουσο, του είπα θα τον δώ, θα τον ακούσω και μετά θα του δώσω το οκ.
Ο Ζέπ ήταν πολύ μελετηρός και θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα ένας μουσικός που θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα απο αυτό το όργανο αλλά στη ζωή του Ζέπ υπήρχε και ένα ακόμη πάθος, πιό ισχυρό απο την μουσική, η Βιολογία !

Μέσα απο το μουσικό νταλαβέρι που είχαμε με τον Ζέπ κατάφερα να του σπάσω αυτό το αγαλματίστικο που είχε στην στάση του. Δεν γίνεται ρε παιδί μου να παίζεις κάποιο όργανο και να κάθεσαι σαν άγαλμα ! Δέν στέκει ! Είσαι υποχρεομένος να χορεύεις κι΄εσύ μαζί με την μουσική που παίζεις. Απλά, διακριτικά, με συναίσθημα ή και με όλα αυτά πρέπει να χορέυει το σώμα σου αλλιώς .....μάθε να κάνεις κάτι άλλο στην ζωή σου !
Έεεε... ο Ζέπ έκανε κάτι άλλο και πρόκοψε το παιδί. 
Τον θυμάμαι, μετά απο κάθε μάθημα μουσικής που κάναμε, με τί πάθος μου μιλούσε για την δημιουργία της ζωής, τα φυτά, τα ζώα, τους μύκητες, τα μανιτάρια και τέλος για την αγάπη του, τα βακτήρια που ζούν σε ακραίες συνθήκες και που στην βιολογία τα λένε (extremophile).
Αυτά λοιπόν τα τελευταία είναι και η αιτία που ο φίλος μου ο Ζέπ εδώ και δέκκα χρόνια μας έχει εγκαταλείψει και βρίσκεται στην Αλάσκα για να ερευνήσει μια ομάδα βακτηρίων που ζούν στους  -20 βαθμούς Κελσίου παρακαλώ !

"Γριέγο" μου λέει,  "Εκεί που είμαι είναι κι΄ο θεός μαζί μου !"

Τον περασμένο Μάρτη, με θερμοκρασίες -25 βαθμούς, έπρεπε να πάρει κάτι πρόβες βακτηρίων μέσα απο τους πάγους. Ξεκίνησε λοιπόν με όλα τα απαραίτητα σαμπράγκαλα που απαιτεί η δουλειά του για να πάει στο συγκεκριμένο μέρος που βρισκόταν σε κάποιο υψόμετρο. Στα μισά της διαδρομής είδε μια πολική αρκούδα που τριγύριζε ανήσυχα και μούγριζε συνεχώς μπροστά απο μία σχισμή που είχε σχηματισθεί στο χιόνι. Ο Ζέπ δεν άργησε να καταλάβει το γιατί. Δυό μικρά, άπειρα στο χιόνι και αφοσιωμένα στα παιχνίδια, δεν πάτησαν καλά και έπεσαν σε μιά σχισμή γύρω στα πέντε μέτρα βάθος.
Λάθος τραγικό και αν δεν ήταν εκεί ο γερμανοέλληνας θα είχαμε δυό αρκουδάκια λιγότερα σ΄αυτόν τον κόσμο.
Ο Ζέπ, αφού ανέβηκε σ΄ένα ύψωμα και κατέβηκε πάλι για να βρεθεί απο την απέναντι μεριά που ήταν η αρκούδα, πέταξε μιά χοντρή τροιχιά στην οποία πάνω γαντζώθηκαν τα μικρά τα οποία και τράβηξε ένα-ένα. Ο Ζέπ για κάθε περίπτωση κουβαλάει μαζί του πάντα μιά μικρή αλουμινένια σκάλα που τον έχει βοηθήσει αρκετές φορές να περάσει πάνω απο παρόμοιες σχισμές. Αυτήν την σκάλα λοιπόν την άπλωσε πάνω απο την σχισμή κι΄έστειλε τα μικρά στην μάνα τους.
Φίλοι μου, ο Ζέπ δάκρυσε όταν θέλησε να μου περιγράψη την ματιά της μητέρας-αρκούδας. Μου είπε ότι τέτοιο βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη  δεν έχει δεί ούτε σε ανθρώπινο μάτι. Το ζώο έκανε κάτι παράξενες κινήσεις σαν να υποκλινότανε μπροστά του.
Δάκρυσα κι΄εγώ που δάκρυσε ο Ζέπ ο φίλος μου και χωρίς να διστάσουμε καθόλου αποφασίσαμε να ξεπλύνουμε τον καϋμό μας μ΄ένα κόκκινο κρασί. Ολέ !

" Κοίτα να δείς γριέγο τι παράξενη που είναι η φύση. Την άλλη μέρα το πρωϊ άκουσα έναν παράξενο θόρυβο μπροστά απο την σκηνή μου. Τρόμαξα, γιατί απο το μουγκρητό κατάλαβα ότι πρόκειται για αρκούδα και ετοίμασα την καραμπίνα μου για να είμαι έτοιμος. Ο θόρυβος ησύχασε κάποια στιγμή και εγώ βρήκα το θάρρος να βγώ έξω, πάντα φυσικά με την καραμπίνα στο χέρι. Αυτό που είδα γριέγο με συγκλόνησε. Ήταν η ίδια η αρκούδα με τα μικρά της και είχε φέρει κι΄ακουμπίσει μπροστά στην σκηνή μου έναν τόνο ίσα με 20 κιλά. Με κοίταζε λοξά και κουνώντας τον τεντωμένο της λαιμό άρχισε να μουγκρίζει και να με κοιτάει. 
Το ζώο αυτό γριέγο δεν ξέρει ούτε γλώσες ούτε τρόπους συμπεριφοράς και φέρεσθαι, ξέρει όμως να λέει ευχαριστώ με τον δικό του τρόπο. Με τον τρόπο της μάνας.

Σαλούτε γριέγο και σκούπισε τα μάτια σου ή παίξε μου λίγο μπουζουκάκι αμίγκο μίο."


Samstag, 5. November 2011

Ένας ουράνιος χορευτής με...... μπουτάκια.



 - Ρε συ Μίλτο, αχινούς είχε αυτός στον κώλο του και χοροπηδούσε σαν 
αγριοκάτσικο ;
- Τι λές ρε άτεχνε ; Δεν χοροπηδούσε. Χόρευε ! 
- Τι λές ρε σύ ; Είσαι με τα καλά σου ; Χόρεψε τσάμικο ;
Χόρεψε ζεϊμπέκικο, καλαματιανό, 
  συρτό ; 
  Καλά, για ποντιακά δεν σου μιλάω έτσι. 
  Τι μου τσαμπουνάς μετά ότι χόρευε. Εγώ σου λέω :
  μας κοροΐδεψαν και μας φάγαν τα φράγκα τζάμπα.
- Θάνο, είσαι φονιάς της κουλτούρας ! Δεν σου ζητάω να κατανοήσεις το παιχνίδι της μουσικής και  του ρυθμού με τις κινήσεις του ανθρώπινου σώματος, ούτε και να κάνεις μουσικοχορευτική ανάλυση αλλά σου ζητάω να ξεκολλήσεις απο την άποψη ότι, οτιδήποτε δεν είναι ελληνικό και δεν σου είναι γνωστό είναι για πέταμα !
Διότι φίλε μου όλοι αυτοί οι ελληνικοί χοροί που μου ανέφερες είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που είδαμε μόνο που εσύ απο μικρός χαζεύεις τα ζεϊμπέκικα και τα καλαματιανά και αυτά ξέρεις. Ναί, αλλ΄αυτό δεν είναι λόγος να απορίπτεις οτιδήποτε άλλο.
- Ναι αλλά ρε σύ, το ίδιο είναι να απλώνεις την ψυχή σου στον ζεϊμπέκικο, να υμνείς την φύση με το τσάμικο και να εκφράζεις τον έρωτά σου με το χασάπικο ;  Εμένα να σου πώ ρε Μίλτο πιό πολύ μου αρέσανε τα μπουτάκια απ΄τις χορεύτριες, έτσι... σφιχτά - σφιχτά και δεμένα, πω.. πω.. πω.. μανούλα μου!
- Δηλαδή ρε Θάνο τίποτα άλλο δεν πρόσεξες απ΄την παράσταση ; Εντάξει για τα κορίτσια σε καταλαβαίνω, αλλά πές μου, δυό ώρες χάζευες τα μπουτάκια των κοριτσιών και δεν έβλεπες, δεν άκουγες τίποτα άλλο ; Άν όντως είναι έτσι φίλε μου τότε  είσαι ανάξιος και για το ζεϊμπέκικο και το τσάμικο γιατί η ψυχή σου δεν έχει μάθει να βλέπει, να αναγνωρίζει τον κόπο και την προσπάθεια μέσα στην τέχνη. Τζάμπα σε πήρα μαζί μου ! Εδώ ο άλλος ρε σύ πολεμάει σαράντα χρόνια για να σου παρουσιάσει κάτι, θυσιάζει την ζωή του στο βωμό της τέχνης και βρίσκονται κάτι άχρηστοι σαν κι΄εσένα που τα χαλάνε όλα ! Δε μου λές, το ανέκδοτο με τον βιολιστή και 
το λιοντάρι το ξέρεις ;
- Ναί ρε Μίλτο το ξέρω, αλλά δεν είμαι και τόσο ανίδεος όσο με νομίζεις. Απλά ήθελα να πώ ότι και τα μπουτάκια...... τέχνη είναι ! 
- .............
   


Freitag, 4. November 2011

ΘΛΙΨΗ


- Σουρτούκη άργησες!
- Πάντα αργώ Αννούλα ! Ακόμη και η ίδια μου η ζωή με
 καθυστέρηση έφτασε και δεν ξέρω άν θα με προλάβει!
- Σε περίμενα πιο νωρίς !
- Με κράτησε η λύπη !
- Άστα αυτά ! Καμιά μικρούλα θ΄άταν που ερωτεύθηκε το
  βάθος των ματιών σου και σε κράτησε !
- Μακάρι ν΄άταν έτσι ! Πές μου όμως τώρα εσύ τι ψάχνεις ;
- Τίποτα Σουρτούκη μου, απλά θέλω να σε βάλω μπρός γιατί
  να.... Χειμώνας έρχεται και κάθεσαι αμίλητος μ΄αγκαλιά την
  θλίψη. Έφυγες και νομίζεις ότι μπορείς να επιστρέψεις στην
  αγκαλιά μου έτσι απλά χωρίς αντάλαγμα ; Αυτά τα κάνουν  
  μόνο τα μωρά !
- Κι΄εγώ μωρό είμαι Αννούλα!
- Σουρτούκη δεν παίζεσαι ! Θές να μας πείς ; Πές ! Δε θές ; 
  Μη σώσεις ! Πάω να βάλω ένα ποτό γιατί μ΄έσκασες και
  κάνει και κρύο ρε γαμώτο ! Θές κι΄εσύ κάτι ;
- Ναί. Φέρε ότι πιείς !

- Τελικά κι΄εσείς οι άντρες έχετε τα ρούχα σας μόνο που δεν
 το καταλαβαίνετε. Δεν βλέπετε αίματα, δεν πονάτε και
 νομίζετε ότι είσθε μιά χαρά! Κούνια που σας κούναγε !
 Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί να έχουν μόνο οι γυναίκες περίοδο
 και όχι και οι άνδρες ; Ναί ρε σύ ! Γιατί γελάς, επειδή κάθε  
 μήνα μας φεύγει κι΄ένα ωάριο; Καλά να κάνουμε ! Έχουμε καμιά 600αριά απ΄αυτά και τα χρησιμοποιούμε με σύναιση
 ρε παιδί μου !  Εσάς με μιά ριξιά σας φεύγουν εκκατομύρια
 σπερματοζωάρια ! Τί θές τώρα ; Έτσι ήσασταν πάντα !
 Σπάταλοι, άμυαλοι και ασυνείδητοι !
- Ρίχτα Αννούλα ! Τελικά τι γίνεται ; Τ΄άχεις με τους άνδρες
 και τα βγάζεις επάνω μου ή τ΄άχεις με μένα και το βγάζεις
 στους άνδρες ; Δε μου λές μήπως δεν σου έκατσε κ΄άνα τεκνό που γούσταρες και σε πιάσαν οι τσαντήλες ;
- Όχι Σουρτούκη μου όχι ! Με σένα τ΄άχω που αρχίζεις και
 μπαίνεις στην κλημακτήριο και σ΄ούχει φύγει ο τσαμπουκάς !
- Κάνω διάλειμμα ρε Αννούλα 
- Πφφφφφφ ! Δικαιολογίες ! Στα νειάτα σας εσείς δεν κάνετε
 ποτέ διάλειμμα. Έχετε τόση πολύ σεξουαλική ενέργεια που
 και οι κότες απομακρύνονται απο κοντά σας ! Αργότερα....., αργότερα σας φεύγει η μαγκιά και μας το παίζετε φιλόσοφοι ! Τουλάχιστον ν΄άσασταν λιγάκι απ΄αυτό πάει στο διάλο ! Τρίχες !
- Αννούλα δεν έχω όρεξη σήμερα. Αισθάνομαι πολύ μόνος και θέλω να χαθώ στην μοναξιά μου. Άν θές να βοηθήσεις κράτα μου το χέρι και μίλα μου για την περασμένη μας ζωή. Να δώ τι έκανα στραβά, που άργησα, ποιόν πλήγωσα, ποιό δάκρυ δεν μ΄αγγιξε και ποιόν καϋμό δεν τον έκανα μουσική.
Γίνε για λίγο η μανούλα μου που δεν χόρτασα το χάδι της, την ματιά της, την γλυκιά φωνή της και τώρα, όποτε με βλέπει, κλαίει απαρηγόρητη που κι΄αυτή δεν μπόρεσε να χορτάσει το παιδί της. 
Μίλα μου γλυκά για την θάλασσα, την μουσική, το φώς, τα χρώματα και για την ζωή μας που ότι κι΄αν είναι παραμένει να είναι ένα δώρο που θ΄άπρεπε να το χαιρόμαστε.
Το ξέρω, μπορεί όλα αυτά να σου φαίνονται γελοία αλλά Αννούλα δεν είναι ! Εμείς οι άνθρωποι έχουμε συνηθήσει να βγάζουμε μιά βιτρίνα μπροστά και να δείχνουμε αυτό που οι άλλοι θέλουν, αυτό που για τους άλλους μετράει. Σπάνια δείχνουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Το παιγνίδι αυτό κουράζει, και μας αποξενώνει απο τον ίδιο μας τον εαυτό. 
  Εγώ κουράστηκα να είμαι για τον εαυτό μου ένας ξένος !
- Άχ, Σουρτούκη σταμάτα σε παρακαλώ γιατί θόλωσε η ματιά  μου και δεν βλέπω για να πιάσω το χέρι σου.
- Ναί.... ναί.. Αννούλα. Έρχονται κάτι τέτοιες στιγμές που η θλίψη με γονατίζει. Δεν ξέρω κι΄εγώ γιατί. Ίσως και ν΄άχεις δίκιο, μπορεί δηλαδή το πρόβλημα να είναι ορμονικό αλλά δεν νομίζω γιατί θυμάμαι και παλιά, όταν δεν έμπαινε τέτοιο θέμα, ερχόταν κάτι βράδυα που ακόμα κι΄οι φίλοι μ΄αποφέυγαν . 
Κράτα μου απαλά το χέρι Αννούλα και δώς μου λίγη ζεστασιά απ΄αυτή που μόνον εσείς οι γυναίκες έχετε. Απ΄αυτή που γεννιέται μόνο στο σώμα και την ψυχή μιάς μητέρας.
Κράτα μου το χέρι και ζέστανέ μου την ψυχή γιατί αυτήν την νύχτα είναι κρύα, τρέμει και είναι χαμένη στο σκοτάδι.
Μίλα μου γλυκά και σιγοτραγούδησέ μου ένα απο τα γλυκά σου νανουρίσαματα. Γαλήνεψε με την τρυφερή φωνή σου τον πόνο αυτής της νύχτας που μου φαίνεται πιό σκοτεινή και βαριά απ΄τις άλλες. 
Τραγούδα Αννούλα ! Τραγούδα και κλάψε κι΄εσύ μαζί μου ! Ίσως τα δάκρυα μας ποτίσουν την πίκρα της νύχτας κι΄ανθήσει ένα φωτεινό και λαμπερό αύριο.
Τραγούδα μου Αννούλα ! Κάνε συντροφιά στην μοναχή ψυχή μου. Τραγούδα μου αν θές.