Sonntag, 30. Oktober 2011

Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΝΕΑΝΔΡΟΥ

....είμαι σίγουρος πως δεν την ξαίρετε αλλα πως όλο και κάτι θα έχετε ακούσει γι΄αυτήν.
Πρίν περίπου απο 155 χρόνια δεν την ήξαιρε κανείς, εκτός απο κάτι πλουσιόπαιδα της περιοχής που τις γιορτές και τις ηλιόλουστες μέρες τις περνούσαν με το να περπατούν στην γύρω περιοχή και να απολαυάνουν την φύση.
Σ΄ αυτές τις εκδρομές παίρναν μέρος κυρίως άνδρες οι οποίοι, πρίν ξεκινήσουν την ημερήσια βόλτα τους σ΄αυτήν την κοιλάδα, παραγγέλναν σε κάτι ταβερνεία της περιοχής, σωρούς  απο λουκάνικα, κάτι λίτρα μπυρόνια, τσάγια και καφέδες και φυσικά γλυκά. Φτώχια ρε παιδί μου, πολύ φτώχια ! 
Για να ξαίρουμε γιατί μιλάμε :
Μια μικρή άποψη αυτής της κοιλάδας που έμελε να γίνει πασίγνωστη, βλέπουμε στην παρακάτω φώτο.


 Όπως βλέπετε θυμίζει λιγάκι το φαράγγι της Σαμαριάς, φυσικά δεν ήταν τόσο μεγάλο, και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι σε παλιότερες εποχές ίσως να είχε μήκος γύρο στα 2 χλμ. αλλά την εποχή στη οποία αναφερόμαστε ήταν γύρω στο 1 χλμ. και είχε βάθος γύρω στα 70 μ.
Την διέσχιζε ένα ποτάμι που ανάλογα με την εποχή ανέβαζε ή κατέβαζε την στάθμη του αλλά το σημαντικό εδώ είναι ότι είχε σχεδόν πάντα τρεχούμενο νερό, πράγμα απαραίτητο για τα ζώα και τον άνθρωπο. 
Η κοιλάδα αυτή βρίσκεται καμιά 10αριά χλμ. δυτικά απο την γερμανική πόλη Ντύσσελντορφ και εκεί κάπου στα 1865 κάτι καλόπαιδα που ασχολιόντουσαν με την φύση και με γεολογικές ανασκαφές στην περιοχή αυτή (μπάς και βρούνε χρυσό), ανακαλύψανε μία σπηλιά (βλ. βέλος στην φώτο) και λίγο αργότερα κάτι κόκκαλα για τα οποία οι ειδικοί απεφάνθησαν πώς είναι ανθρώπινα.
Επειδή η ανακάλυψη ήταν πάρα πολύ σοβαρή, για τον λόγο του ότι μέσω αυτής βρέθηκε ένας ενδιάμεσος κρίκος που ένωνε την οικογένοια των πιθηκοειδών με τον είδος άνθρωπος, πράγμα πολύ σοβαρό για τους ανθρωπολόγους της τότε αλλά και της σημερινής εποχής, έπρεπε να δωθεί ένα όνομα στο έυρημα και εδώ ξεκινάει η ιστορία της κοιλάδας του Νέανδρου.
Εκεί λοιπόν, στη γύρω περιοχή ζούσε ένας υπέροχος άνθρωπος, ντάξει ρε παιδιά..... δεν τον ήξαιρα προσωπικά αλλά και μόνο το ότι ο άνθρωπος έκλαιγε διαβάζοντας του αρχαίους έλληνες συγγραφείς με συγκινεί αφάνταστα και μου δίνει αυτόματα το δικαίωμα να το θεωρώ υπέροχο !

Joachim Neander
Τον λέγαν Joachim Neumann, είχε σπουδάσει Θεολογία, μιλούσε Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά, συνέθετε μουσικές και τραγούδια για τις εκκλησιαστικές γιορτές, και αρχίζοντας απο δάσκαλος έγινε ιδιωτικός εκπαιδευτής μιας οικογένειας μεγαλεμπόρων και δεν άργησε να γίνει και διευθηντής της λατινικής σχολής. Απο το μεγάλο του πάθος για την Ελλάδα   και την Ελληνική γλώσσα και επειδή το όνομά του Neumann = Neuer Mann (Νέανδρος) του θύμιζε την ελληνική ρίζα της λέξης μετονομάστηκε σε Neander.
Πέρα απο τις διδακτικές δραστηριότητες το μεγαλύτερό του πάθος παρέμενε η σύνθεση εκκλησιαστικής μουσικής και ποιημάτων τα οποία εκπονούσε στις πλαγιές και τις ραχούλες της εν λόγω κοιλάδας.
Δυστυχώς, ο φίλος μας ο Γιάννης, στις 31 του Μάη, την Πεντηκοστή του 1680, άφησε την τελευταία του πνοή.
Ήταν 29 ή 30 χρονών και μάλλον η Χολέρα ύπήρξε η αιτία του πρόωρου θανάτου του.
Τα προφεσόρια λοιπόν που ασχολήθηκαν με το θέμα των ανακαλύψεων έπρεπε να δώσουν κάποια επιστημονική ονομασία στον χώρο και στα ευρήματα για να μπορούν έτσι να τα παρουσιάσουν στον επιστημονικο κόσμο της εποχής.
Ομόφωνα, και χωρίς πολλές διαδικασίες επιλέχθηκε το όνομα του αγαπητού μας Γιάννη (Neander) στο οποίο προσκόλησαν την γερμανική κατάληξη για την λέξη κοιλάδα = (Taal) και απο τότε εμείς ξαίρουμε μέν για τον άνθρωπο του Νεάντερταλ (ο οποίος πέρασε απο την Αφρική στην Ευρώπη και την Ασία πρίν περίπου 2 εκ. χρόνια) αλλά δεν ξαίρουμε ότι η λέξη αυτή είναι ελληνική !
Να λοιπόν που όλοι κάτι έχουμε ακούσει για την κοιλάδα του Νέανδρου ή τουλάχιστον ξαίρουμε ότι κάποιοι, στην ελληνική Βουλή, έχουν άμεση σχέση και συγκένια με τα ευρήματα της κοιλάδας αυτής !


Ρέ κακό που πάθαμε !!

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen