Montag, 17. Oktober 2011

ΟΙ .... ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ


" .... άαάάχχχ παληκάρι μου, τίποτα δεν με πονάει περισσότερο όσο αυτή η καταραμένη η Βάρκιζα ! Παραδώσαμε τα όπλα ! Πού ακούστηκε αυτό το πράμα ! Μετά απο τέτοιους αγώνες, μάχες, θυσίες, αιμματοκύλισμα, προδοσίες, και να μην έχεις καταλάβει το προσωπείο του εχθρού σου ; Και όμως τα παραδώσαμε και ανοίξαμε την μεγαλύτερη πληγή στον τόπο μας ! Ναί άκου με που σου λέω ! Άν δεν τα παραδίδαμε δεν θα είχαμε τόσα θύματα γιατί δεν θα είχαμε τον εμφύλιο.
Άσε, τα λέω και πικραίνομαι, και πιό πολύ πικραίνομαι που το παληκάρι, ο Άρης, ο μόνος που κατάλαβε τον δόλο των καριόληδων, Άγγλων και ντόπιων, πήγε προδωμένος απ΄τους ξένους κι΄απ΄τους δικούς του.
Έέέέέέ μετά ξέρεις..... οι ταγματαλήτες και τα τσιράκια τους άρχισαν τα εγκληματικά  τους όργια. Φυλακές, εξορίες, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες και βασανιστήρια είναι η εκπλήρωση των υποσχέσεων που έδωσαν οι Άγγλοι και η συνένοχη κυβέρνηση στους αγωνιστές της Ελλάδας.
Για μένα το πιό τρομαχτικό γεγονός αυτή την περίοδο είναι το μάζεμα μιάς ομάδας ανταρτών που τους μάζεψαν στη Δράμα και τούς δολοφόνησαν στο ρέμα της Αγίας Βαρβάρας. Πρωτοστάτης σε αυτού του είδους τα εγκλήματα ο Αντών - Τσαούς.
Εμένα με ξέρανε ότι έκανα παρέα με αριστερούς και αμέσως αρχίσαν να με ψάχνουνε. Έμεινα δύο μήνες κρυμένος στου Αλεπουδέλη και του Χαραλαμπίδη ο οποίος παρ΄ότι δεξιός δεν δίσταξε να με κρύψει. Μετά όμως ο μεγάλος φόβος τους ανάγκασε και αυτούς να με παρακαλέσουνε να φύγω γιατι αλλιώς θα έβαζα σε κίνδυνο τις ζωές των οικογενειών τους.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Χρήματα δεν είχα, δουλειά δεν είχα, οι φίλοι και οι γνωστοί μ΄αποφεύγαν λόγω ιδεολογίας. Ντροπή ! Τώρα που τα θυμάμαι λέω, ντροπή ! Εμείς που δώσαμε  τα νιάτα μας, το αίμμα μας, την ζωή μας, για το καλό του τόπου να είμαστε αναγκασμένοι να κρυβόμαστε σαν τους κλέφτες και τους προδότες, σαν τους εγκληματίες ! Αίσχος !
 
Έφυγα μαζί με τον Ιορδάνη, φίλο και συναγωνιστή, και πήγαμε στην Κομοτηνή όπου δουλέψαμε ένα μήνα στις πατόζες. Αντί για λεφτά μας δώσανε απο ένα τσουβάλι στάρι και έτσι φορτωμένοι γυρίσαμε στο χωριό μιά και τα πράγματα είχαν ησυχάσει λιγάκι.
Μόλι έφτασα στο χωριό πήγα κατ΄ευθεία στο σπίτι όπου απο την μάνα μου έμαθα ότι με ζητάνε να με πάρουνε φαντάρο και πως έπρεπε να παρουσιαστώ στη Δράμα. 
Πηγαίνω λοιπόν την άλλη μέρα στη στρατολογία της Δράμας και τους λέω τό και τό. Με βάλανε σε μία αίθουσα μαζί με άλλους που στέκονταν στην ουρά και μου είπανε να περιμένω να έρθει η σειρά μου. Περίμενα λοιπόν και μετά απο λίγο βλέπω και έρχεται πίσω μου στη σειρά ο γιός του Μπαχάρη που ήταν συμαθητής μου στο δημοτικό. 
Λίγο πρίν έρθει η σειρά μου αυτός έκανε νόημα στους στρατιωτικούς και τούς λέει δείχνοντάς με: "...αυτός είναι απ΄τούς άλλους......." 
Τότε αυτός που μας έκανε έλεγχο σηκώθηκε, ήρθε στάθηκε μπροστά μου και μου λέει : "Τι είσαι εσύ ρέ ; Κόκκινος; Τρία αδέρφια μου φάγατε ρέ ! Και στου βοδιού το κέρατο ρε να πάτε θα σας βρούμε......"


Σ.Ε.Μ. Σιβητανείδιος σχολή που τότε ήταν στρατιωτικός χώρος. Μιά μέρα ο επιλοχίας που ήταν πάοτζης (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση ) μας φωνάζει και μας λέει πως πρέπει να πάμε σε άλλο στρατόπεδο. Μα στέλνουνε στη Καλιθέα όπου ένα ωραίο πρωϊνό μας ανακοινώνουνε στο προσκλητήριο να μαζέψουμε τα δημόσιά μας είδη και να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Από εκεί μας στέλνουνε στο Λιόπεσι και μας λένε να ψάξουμε να βρούμε το στρατόπεδο. Εμεις αφού φτάσαμε εκέι αρχίσαμε να ρωτάμε για το στρατόπεδο αλλά ο κόσμος, που ήτανε αγριεμένος απο όλες τις φάσεις του καιρού,  μας έκλεινε τις πόρτες γιατί φοβότανε ξέροντας ότι εκεί μαζεύονται "ανεπιθύμητα" άτομα. 
Τελικά μετά απο πολύ ψάξιμο και κούραση το βρήκαμε και καθήσαμε εκεί μέχρι τον Δεκέμβρη του ΄45.

Μια βραδυά και ξαφνικα, χωρίς καμία προειδοποίηση έρχονται τα τζεϊμς και μας παίρνουν και μας πάνε στο Λαύριο.
Πού πάμε ; Κανένας δεν ήξερε που πάμε. Τελικά την άλλη μέρα το απόγευμα μας βάζουνε στο πλοίο, σαν τα ζώα, και ξεκινάμε για τον 
Αϊ - Νικόλα της Κρήτης. 
Εμείς για να κρατήσουμε το ηθικό μας ψηλά μόλις φτάσαμε και μιάς που δεν ξέραμε τι θα γίνει, αρχίσαμε να τραγουδάμε πατριωτικά τραγούδια. Οι Κρητικοί ακούσαν τα τραγούδια άρχισαν να ρωτάνε ποιοί είναι αυτοί. Σαν απάντηση απο τους στρατιωτικούς πήρανε, ότι είμαστε Βούλγαροι πράγμα που τους έκανε να αναρωτηθούν, μα αφού είναι Βούλγαροι γιατι τραγουδάνε ελληνικά. Η απάντηση : είναι Βούλγαροι που ξέρουν ελληνικά !!!!!

Στον Αί Νικόλα έμεινα μέχρι τον Μάρτη του ΄46. Εκεί γνώρισα πραγματικά παλικάρια που μόνο με την συμπεριφορά τους δίνανε μαθήματα πατριωτισμού και ανθρωπιάς.

Κάποια μέρα λοιπόν μας μαζέψανε και αρχίσανε να μας ξεχωρίζουν σε

α) ελαφρώς μολυσμένους, τους οποίους στείλανε στον εθνικό στρατό
β) σε άτομα που τους δώσανε προσωρινό απολυτήριο (ανάμεσα σ΄αυτούς και εμένα)
γ) στούς υπόλοιπούς, που ήτανε καμιά 80αριά άτομα, και που τους στείλανε στο Ηράκλειο και απο εκεί σε άλλα στρατόπαιδα για να τους πάνε τελικά στην Μακρόνησο. "



Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen