Sonntag, 30. Oktober 2011

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ "ΔΙΑΚΟΠΕΣ"


"...... περάσαν κάνα δυό μήνες και θυμάμαι ήταν Καλοκαίρι του ΄46 και τυχαίνει να βρίσκομαι στην τουαλέτα που ήτανε πρίν το χωράφι μας και φυσικά έξω απ΄το σπίτι.
Όπως βγαίνω βλέπω να με περιμένουνε τρείς με αυτόματα. Ο ένας ήτανε ο χωροφύλακας, ο άλλος ένας συμαθητής μου και ο τρίτος μου ήτανε άγνωστος. Ρωτάω τον συμμαθητή μου : τι συμβαίνει Γιάννη ; Σάββα σε θέλει ο αστυνόμος, μου λέει. Ο ξένος βλέποντας ότι είμαι άοπλος και ακίνδυνος πήρε θάρρος και άρχισε να κάνει τον σκληρό λέγοντάς μου : "μπρός... μπρός..... γρήγορα".

Με πηγαίνουν στην Αστυνομία οπου βρίσκονται σε ένα δωμάτιο καμμιά 50αριά άτομα. Απο το χωριό, απο το Ψηλόκαστρο και απο το Πυξάρι. Ένας απο αυτούς, ο Μαλαματίδης έτυχε να έχει έρθει από την Ρωσία και τον είχανε για πολύ ύποπτο. Του βάλανε αορτήρα στα πόδια και αρχίσανε να τον βασανίζουν: 
- Απο πού είσαι ρέ ; 
- Απο την Ρωσία κυρ Αστυνόμε.
Όσο αυτός απαντούσε : απο την Ρωσία, τόσο και με πιο πολύ μίσος και αγριάδα τον χτυπούσανε μέχρι που το κατάλαβε ο κακομοίρης και άρχισε να λέει : "όχι όχι απο την Ελλάδα είμαι, απο την Ελλάδα !".

Εκείνη την ημέρα μου είπαν ότι απαγορεύεται να φύγω απο το χωριό και κάθε πρωϊ έπρεπε να εμφανίζομαι στο τμήμα και να λέω "καλημέρα".
Αυτό το βιολί συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του ΄46 όπου με ειδοποιούν να μαζέψω τα βασικά πράγματά μου και να παρουσιασθώ στο τμήμα.
Μαζευτήκαμε καμμιά εικκοσαριά απο το χωριό και χωρίς καμία εξήγηση μας βάλανε στα Τζέιμς και μας πήγαν  στην Δράμα. 
Εκεί μας πήγαν πίσω απο το παλιό στρατόπεδο, που ήταν κι΄άλλοι μαζεμένοι, και αρχίσαν με ριπές όπλων στα πόδια να μας κάνουν να φοβηθούμε. Εμείς αρχίσαμε να χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια αλλά κανείς μας δεν πτοήθηκε. 
Κοίτα ρε παιδί μου : Έλληνας να περιπαίζει Έλληνα μ΄αυτόν τον τρόπο ! Είναι ή δεν είναι ντροπή αυτό το πράμα ;
Απο κεί μας πήγαν στην Καβάλα και με μεταγωγικά μας μετέφεραν στο στρατόπεδο Καλλιράχης της Θάσσου. 
Είμασταν γύρω στα 800 άτομα, γιατροί, επιστήμονες κ.τ.λ. Εκεί αρχίζει η πείνα και το ξύλο. 
Μια βραδυά με ένα καΐκι αρχιζουν να μας παίρνουν προς το άγνωστο. Μιά φουρνιά τους πάνε Ικαρία. Η επόμενη, που ήμασταν εμείς, μας ετοιμάζουν για Άη Στράτη. 
Όπως πηγαίναμε, νύχτα, πιάνει μεγάλη τρικυμία και το καΐκι αναγκάστηκε να πάει για Λήμνο. Επειδή δεν φτάσαμε στον προορισμό μας άρχισαν να μας ψάχνουν μέχρι που ήρθαν στρατός οπλισμένοι και μας βρήκε και αφού μας ανέκρινε έναν έναν, μαζί και τους καϊξίδες για το τι έγινε και ποιός ο λόγος. 
Αφού πεισθήκανε ότι όλη η ιστορία έγινε λόγω τρικυμίας μας επέτρεψαν να φύγουμε και να πάρουμε κατευθηνση για  τον Αη Στράτη.

Στον Αη Στράτη έμεινα μέχρι τον Μάρτη του 1949 όπου με αρματαγωγο μας πήρανε και μάς πήγανε στην Μακρόνησο.

Εκεί το πρώτο πράμα που έγινε ήταν να μας ανακρίνουν έναν έναν ξεχωριστά. Στη συνέχεια γνώρισαμε την πείνα το κρύο και το ξύλο σε όλο τους το μεγαλείο. Αυτα τα τρία πράγματα δεν σταματήσαμε ποτέ να τα "γευόμαστε".
Στην Μακρόνησο μας ανάγκαζαν να δουλεύουμε για να είμαστε κουρασμενοι και να μην μένει δύναμη για κάποια άλλη ενασχόληση όπως λόγου χάριν οι πολιτικές συζητήσεις. Μας ανάγκαζαν να κουβαλάμε πέτρες άσκοπα απο δώ και απο κεί, να χτίζουμε οικίσματα και μετά να τα χαλάμε. Σε τελική ανάλυση όμως ορισμένα απο τα κτίρια που χτίστηκαν παρέμειναν σε όλη την διάρκεια όπως χτίσματα για κατοικίες στις πλαγιές των βουνών, θέατρο, με κερκίδες. Ανοίξαμε ένα Λατομείο και απο εκεί βγάζαμε πέτρες.

Στην Μακρόνησο υπήρχαν τα εξής κτίρια : 

α) Αρτοκλίβανοι όπου φυλάγαν και κρατούμενους,
β) Αγ. Γεώργιος όπου βρισκόμουν και εγώ, 
γ) Β Τάγμα 
δ) Α Τάγμα 
ε) Σ.Φ.Μ.

Μεγάλη πείνα .......

Μια πρωΐα μας καλούν σε προσκλητήριο και μας λένε : "όσοι ακούσουν τα ονόματά τους να συγκεντρωθούν μπρός στο β΄ τάγμα". Εκεί είδαμε χωροφύλακες με αυτόματα και τα μεγάφωνα να φωνάζουν ακατάπαυστα : "παραστρατημένα τέκνα της μητέρας Ελλάδος, η πατρίς σας συγχωρεί και σας δέχεται εις τας αγκάλας της".
Εμεις αυτό που νιώθαμε ήτανε μιά μαυρίλα απο ανθρώπους. 
ΑΜίτες γεμάτο ο τόπος και κρατάγανε σύρματα, ξύλα, μπαμπού και φωνάζανε "κάτω απ΄τον δρόμο κάτω απ΄τον δρόμο".

Τον λόγο τον πήρε ο διοικητής  Σηφάκης ο οποίος μας είπε τα εξής :" Σήμερον παραδίδω εξακοσίους νεοφερθέντες από το στρατόπεδο Αγ. Γεωργίου εις τον ...... Βασιλόπουλον Αντώνιο".

Ο Βασιλόπουλος πήρε σε κάποια στιγμή το μικρόφωνο και μας λέει : "Δέν θα σας δείρω αλλά μην νομίσετε ότι όπως ήτανε αλλού θα είναι και εδώ! Εδώ είναι αληθινή Ελλάδα !"

Τον λόγο του τον έκλεισε με Ζήτω : 

 - Ζήτω ο βασιλιάς!  Ησυχία.
-  Ζήτω ο στρατός !  Ησυχία. 

Ξαφνικά η Βούτα, οι Αλφαμίτες δηλαδή, αρχίζουν να βαράνε όπου και όποιον βρούν. Μπαίνουν μέσα στον όχλο και μας διαλύουν. Εμεις σκορπάμε και τρέχουμε όσο μπορούμε για να αποφύγουμε το ξύλο. Κάναμε κύκλους και βλέπαμε τους βασανιστές μας μια και δύο και τρίς φορές απανωτά.
Κάποια στιγμή εμένα με κυκλώσανε ανάμεσα στα σχοίνα και δεν μπορούσα να ξεφύγω απο πουθενα. Είμασταν και αδύναμοι απο την πείνα και έτσι το κυνηγητό ήταν άνισο. Όπως έτρεχα, απο την αδυναμία μου, μπερδεύτηκα και έπεσα μπρούμτα μέσα στα σχοίνα.Όπως έπεσα κατ΄ευθείαν πέσανε επάνω μου και αρχίσανε να με χτυπάνε με τα ρόπαλα. Μου σπάσανε το χέρι, μου σπάσανε το πόδι και μετά απο κάθε σπάσιμο με ρωτούσανε :" Υπογράφεις ρε τσογλάνι, παλιοπούστη γαμώ τη μάννα σου;". Κάθε φορά που ακούγανε το "όχι" ξεκινούσανε με πιό μεγάλη μανία και μίσος. Κάποια στιγμή με γυρίσανε ανάσκελα και εγώ είχα ακούσει πως σε γυρνάνε ανάσκελα και πηδάνε πάνω στο στήθος με αποτέλεσμα να σπάνε τα πλευρά και να τραυματίζονται σοβαρά εσωτερικά όργανα. Αυτή την στιγμή φοβήθηκα πάρα πολύ και απο τον νού μου πέρασανε οι δικοί μου , ο πατέρας μου η μάννα μου και τα ανήμπορα αδέρφια μου και κατάλαβα οτι αν πεθάνω αυτοί δεν θα έχουνε κανένα να τους βοηθήσει. Παράλληλα σκέφτηκα : εγώ θα πώ το ναί και  οταν θα βγώ θα δουλέψω ακόμη πιο σκληρά εναντίον τους.
Παραδίπλα τσακίζανε έναν στο ξύλο και αυτός επέμενε : "όχι, όχι δεν υπογράφω !" Λίγο πιό πέρα είδα ένα Τζεΐμς και τον παππά που καθόταν μέσα και χαϊδευε την κοιλιά του !

Μόλις είπα το "Ναι" οι Αλφαμίτες φώναξαν : "Τράβα τον στην άκρη να μήν μπερδευτούμε !".

Εξουθενομένος απο τις ταλαιπωρίες, την πείνα και το ξύλο δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ και είμαι σίγουρος ότι θα με αφήνανε εκεί να πεθάνω. 
Ο Κουτουνίδης ο Γιώργης απο το Α Τάγμα με φορτώθηκε και με πήγε στην πλατεία του τάγματος όπου οι συντρόφοι με πήραν σε ένα αντίσκηνο που λειτουργούσε σαν νοσοκομείο. Το λέω και με πιάνουν τα γέλια γιατί εκεί μέσα υπήρχαν μόνο μιά κατσαρόλα με νερό που έβραζε, κάτι ψαλίδια για να κουρέβεις πρόβατα και κάτι κουρέλια που ήταν οι γάζες.
 
.....εκεί χτίσαμε με τα χέρια μας θέατρο, γήπεδο και ήτανε και μιά χαράδρα που μας δίνανε ξύλο για να μην ακουγόμαστε. Σ΄αυτή τη χαράδρα πήγαμε να σκάψουμε για να κάνουμε αποχωρητήρια και βρήκαμε κόκκαλα.

15η σειρά, σώμα ανεφοδιασμού και μεταφορών. ΄Ωρα απόλυσης. Όχι για μένα, εγώ δεν απολύομαι. 
Πάω ρωτάω και μου λένε : "όχι μόνο δεν απολύεσαι αλλά έχεις και πρόσθετη υπηρεσία γιατί δεν παρουσιάστηκες όταν σε καλέσανε για κατάταξη"
- Μα ρε παιδιά, αφού εδώ και έξι χρόνια δεν μ΄αφήσατε να πάω σπίτι μου! Πώς να παρουσιαστώ ;

Βάζω τον πατέρα μου και πηγαίνει στη στρατολογία Δράμας και παίρνει ένα αντίγραφο της σύληψης το οποίο υποβάλλω και παίρνω την απόλυση

Μάρτης του 1952. Έξι χρόνια στις εξορίες !!!!!!!!" 


Με ζωντανή ψυχή.......

" ...... άχ παληκάρι μου, ας τα πάρω τα πράματα απο την αρχή γιατί τώρα με τα γεράματα τα μπερδεύω λιγάκι. 
Ήτανε Άνοιξη του ΄41, τότε που ο τριπλός κατακτητής άπλωσε τα νύχια του σ΄όλη την χώρα. Στήν Μακεδονία έιχαμε τους Βουλγάρους που ο Χίτλερ του υποσχέθηκε την Μακεδονία και γι΄αυτό αυτοί εγκληματούσανε με πιό πολύ βαρβαρότητα και αγριάδα. Βλέπανε την Μακεδονία να γίνεται δικιά τους γι΄αυτό !
Βαριά σκλαβιά, τα σπίτια τα βράδυα σκοτεινά, οι πλατείες τα πρωϊνά άδειες !
Είμασταν κάτι φιλαράκια που είχαμε πρωτοοργανωθεί στον Ε.Λ.Α.Σ. και δεν την αντέχαμε αυτήν την κατάσταση.
Οι βούλγαροι, τόσο βλάκες, έριξαν ένα πρωϊνό προκηρύξεις γραμένες στα βουλγάρικα και που κανένας μας δεν καταλάβαινε .
Χωρίς να ενημερώσουμε τους Κομμουνιστές εμείς, ο Ευθύμιος Δημητριάδης, Ο Ιορδάνης Βασιλειάδης, ο Μιχάλης ο Λαζαρίδης και o Θοδωράκης, το επίθετό του το ξέχασα, αποφασίσαμε και κάναμε κάτι που παρά τρίχα να κόστιζε την ζωή πολλών ανθρώπων. Μικρά παιδίά ! Χωρίς μυαλό ! Μόνο με τον ενθουσιασμό δεν κάνεις τίποτα !
Εμείς λοιπόν πήραμε τις προκηρύξεις που ήτανε γραμμένες απο την μία πλευρά και αποφασίσαμε απο την άλλη να γράψουμε κάτι ενθαρυντικό προς τούς πατριώτες μας. Με τα στυλό λοιπόν, καθήσαμε μιά νύχτα και γράψαμε σε όσες προκηρύξεις είχαμε μαζέψει, τα εξής : Έλληνες Νικηφορήτες ! Μην φοβάστε τον κατακτητή ! Θυμηθήτε τα παλληκάρια και τον αγώνα του 1821 !


Κατά τα χαράματα, αφού τις είχαμε γράψει όλες, βγήκαμε να τις σκορπίσουμε στο χωριό. Ο Ιορδάνης μας είπε πως θα πάει να ρίξει μερικές έξω απο το αστυνομικό τμήμα.
Την άλλη μέρα οι βούλγαροι καλούν τον έλληνα υπηρέτη τους, τον αρμένιο Μιχαήλ Δογραματζίδη και αυτός καταδίδει όλους τους κομμουνιστές που γνώριζε.
Τους πιάνουν οι βούλγαροι και τους μαζέυουν στην πλατεία χωρίς κανείς να ξαίρει τι θα γίνει. Τους λένε ότι έσείς γράψατε τα κείμενα και άν ξανασυμβεί θα σας εκτελέσουμε.
Ο Ιορδάνης επειδή δικαιολογημένα φοβήθηκε μήπως τους σκοτώσουνε πήγε και το είπε στο θείο του ότι εμείς γράψαμε τις προκυρήξεις και ο οποίος με φώναξε και μου είπε : "Σαββίκο έκανες ένα μεγάλο λάθος που θα μπορούσε να κοστίσει την ζωή πολλών ανθρώπων".
Η γυναίκα του όμως που ήταν δίπλα του θύμισε : "Τάσο η ψυχή του παιδιού είναι ζωντανή!"

Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΝΕΑΝΔΡΟΥ

....είμαι σίγουρος πως δεν την ξαίρετε αλλα πως όλο και κάτι θα έχετε ακούσει γι΄αυτήν.
Πρίν περίπου απο 155 χρόνια δεν την ήξαιρε κανείς, εκτός απο κάτι πλουσιόπαιδα της περιοχής που τις γιορτές και τις ηλιόλουστες μέρες τις περνούσαν με το να περπατούν στην γύρω περιοχή και να απολαυάνουν την φύση.
Σ΄ αυτές τις εκδρομές παίρναν μέρος κυρίως άνδρες οι οποίοι, πρίν ξεκινήσουν την ημερήσια βόλτα τους σ΄αυτήν την κοιλάδα, παραγγέλναν σε κάτι ταβερνεία της περιοχής, σωρούς  απο λουκάνικα, κάτι λίτρα μπυρόνια, τσάγια και καφέδες και φυσικά γλυκά. Φτώχια ρε παιδί μου, πολύ φτώχια ! 
Για να ξαίρουμε γιατί μιλάμε :
Μια μικρή άποψη αυτής της κοιλάδας που έμελε να γίνει πασίγνωστη, βλέπουμε στην παρακάτω φώτο.


 Όπως βλέπετε θυμίζει λιγάκι το φαράγγι της Σαμαριάς, φυσικά δεν ήταν τόσο μεγάλο, και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι σε παλιότερες εποχές ίσως να είχε μήκος γύρο στα 2 χλμ. αλλά την εποχή στη οποία αναφερόμαστε ήταν γύρω στο 1 χλμ. και είχε βάθος γύρω στα 70 μ.
Την διέσχιζε ένα ποτάμι που ανάλογα με την εποχή ανέβαζε ή κατέβαζε την στάθμη του αλλά το σημαντικό εδώ είναι ότι είχε σχεδόν πάντα τρεχούμενο νερό, πράγμα απαραίτητο για τα ζώα και τον άνθρωπο. 
Η κοιλάδα αυτή βρίσκεται καμιά 10αριά χλμ. δυτικά απο την γερμανική πόλη Ντύσσελντορφ και εκεί κάπου στα 1865 κάτι καλόπαιδα που ασχολιόντουσαν με την φύση και με γεολογικές ανασκαφές στην περιοχή αυτή (μπάς και βρούνε χρυσό), ανακαλύψανε μία σπηλιά (βλ. βέλος στην φώτο) και λίγο αργότερα κάτι κόκκαλα για τα οποία οι ειδικοί απεφάνθησαν πώς είναι ανθρώπινα.
Επειδή η ανακάλυψη ήταν πάρα πολύ σοβαρή, για τον λόγο του ότι μέσω αυτής βρέθηκε ένας ενδιάμεσος κρίκος που ένωνε την οικογένοια των πιθηκοειδών με τον είδος άνθρωπος, πράγμα πολύ σοβαρό για τους ανθρωπολόγους της τότε αλλά και της σημερινής εποχής, έπρεπε να δωθεί ένα όνομα στο έυρημα και εδώ ξεκινάει η ιστορία της κοιλάδας του Νέανδρου.
Εκεί λοιπόν, στη γύρω περιοχή ζούσε ένας υπέροχος άνθρωπος, ντάξει ρε παιδιά..... δεν τον ήξαιρα προσωπικά αλλά και μόνο το ότι ο άνθρωπος έκλαιγε διαβάζοντας του αρχαίους έλληνες συγγραφείς με συγκινεί αφάνταστα και μου δίνει αυτόματα το δικαίωμα να το θεωρώ υπέροχο !

Joachim Neander
Τον λέγαν Joachim Neumann, είχε σπουδάσει Θεολογία, μιλούσε Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά, συνέθετε μουσικές και τραγούδια για τις εκκλησιαστικές γιορτές, και αρχίζοντας απο δάσκαλος έγινε ιδιωτικός εκπαιδευτής μιας οικογένειας μεγαλεμπόρων και δεν άργησε να γίνει και διευθηντής της λατινικής σχολής. Απο το μεγάλο του πάθος για την Ελλάδα   και την Ελληνική γλώσσα και επειδή το όνομά του Neumann = Neuer Mann (Νέανδρος) του θύμιζε την ελληνική ρίζα της λέξης μετονομάστηκε σε Neander.
Πέρα απο τις διδακτικές δραστηριότητες το μεγαλύτερό του πάθος παρέμενε η σύνθεση εκκλησιαστικής μουσικής και ποιημάτων τα οποία εκπονούσε στις πλαγιές και τις ραχούλες της εν λόγω κοιλάδας.
Δυστυχώς, ο φίλος μας ο Γιάννης, στις 31 του Μάη, την Πεντηκοστή του 1680, άφησε την τελευταία του πνοή.
Ήταν 29 ή 30 χρονών και μάλλον η Χολέρα ύπήρξε η αιτία του πρόωρου θανάτου του.
Τα προφεσόρια λοιπόν που ασχολήθηκαν με το θέμα των ανακαλύψεων έπρεπε να δώσουν κάποια επιστημονική ονομασία στον χώρο και στα ευρήματα για να μπορούν έτσι να τα παρουσιάσουν στον επιστημονικο κόσμο της εποχής.
Ομόφωνα, και χωρίς πολλές διαδικασίες επιλέχθηκε το όνομα του αγαπητού μας Γιάννη (Neander) στο οποίο προσκόλησαν την γερμανική κατάληξη για την λέξη κοιλάδα = (Taal) και απο τότε εμείς ξαίρουμε μέν για τον άνθρωπο του Νεάντερταλ (ο οποίος πέρασε απο την Αφρική στην Ευρώπη και την Ασία πρίν περίπου 2 εκ. χρόνια) αλλά δεν ξαίρουμε ότι η λέξη αυτή είναι ελληνική !
Να λοιπόν που όλοι κάτι έχουμε ακούσει για την κοιλάδα του Νέανδρου ή τουλάχιστον ξαίρουμε ότι κάποιοι, στην ελληνική Βουλή, έχουν άμεση σχέση και συγκένια με τα ευρήματα της κοιλάδας αυτής !


Ρέ κακό που πάθαμε !!

Donnerstag, 27. Oktober 2011

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΙΜΟΡΑΓΟΥΝ


....είναι εξωφρενικό, είναι αδιανόητο είναι γελοίο ! Ο τίτλος του πρώτου άρθρου που βρήκα για την Ελλάδα έχει τον τίτλο 

" Οι τράπεζες πρέπει να χύσουν αίμα για την Ελλάδα "

Και..... συνεχίζει : "μετά απο δεκκάωρη συνεδρίαση αποφάσισαν οι ιδιωτικοί δανιστές της Ελλάδας να χαρίσουν το 50% του χρέους πράγμα το οποίο αντιστοιχει γύρω στα 100 εκ. €."


Μάάάάστα ! Η Μέρκελ είπε : "είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη με αυτό το αποτέλεσμα. Σ΄αυτές τις στιγμές που το βλέμμα του κόσμου είναι στραμένο επάνω μας δείξαμε πώς πήραμε τις σωστές αποφάσεις "

Ο δέ Σαρκοζύ, πιο μελό, τα εξής : "Η Γαλλία θέλησε να αποτρέψει μια τραγωδία και η φτώχευση της Ελλάδας θα ήταν μιά τραγωδία !"

Τί λέτε ωρέ γκιαούρηδες ! Σιγά μη μας πάρουν τα κλάμματα απο την καλοσύνη την δική σας και των τραπεζών ! 

Μιάς και μιλάτε για αίματα ωρέ,  ξεχνάτε ότι έχετε ρουφήξει όλον τον πλούτο της χώρας με τα δάνειά σας, τα οποία φτάναν στην χώρα μου σε μόνιμη βάση λειψά!  Ξεχνάτε τους εκβιασμούς για τα δάνειά σας που για να τα πάρουμε είμαστε υποχρεωμένοι να αγοράζουμε πολεμικό υλικό απο εσάς και να πολεμάμε σε πολέμους που εσείς φτιάξατε για τα δικά σας συμφέροντα και που αντί να στείλετε τα παιδιά σας στέλνετε εμάς ! 
Ωρέ χαμένοι μη μας το παίζετε και φιλάνθρωποι γιατί μου αναποδογυρίζετε τα σωθικά ωρέ ! 
Και αφού θέτε ωρέ να μας βοηθήσετε γιατί δεν μας τα χαρίζετε όλα και να μας δώσετε και απο πάνω κάτι παραπάνω, σαν χάρισμα, για να ξελασπώσουμε ; Δεν σας συμφέρει έτσι ; Η αλήθεια να λέγεται ! Όχι οτι θα φαληρήσετε αλλά η δουλειά σας δεν είναι να βοηθάτε, είναι να εκμεταλεύεσθε και να ρουφάτε τα πλούτη του κόσμου με οποιοδήποτε τρόπο !

Και για να καταλάβουμε τι είδους βοήθεια είναι αυτή : "Οι χώρες μέλη της ΕΕ θα συμετέχουν σ΄αύτην την πρωτόγνωρη βοήθεια των τραπεζών με 30 εκ € εκ των οποίων τα 15 εκ. θα προέλθουν απο ιδιοτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας."
Το ακούσατε αυτό ; Μας λένε, τό τι θα γίνει πραγματικά είναι άλλη ιστορία, ότι τα 15 εκ., που εγώ φοβάμαι πως στο τέλος θα γίνουν 55, θα προέλθουν απο το ξεπούλημα της χώρας μας !
Τέλος, στο άρθρο αυτό επαναλαμβάνεται η άποψη ότι το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο απ΄ ότι αρχικά είχαν προβλέψει. Με άλλα λόγια.... το παιχνίδι συνεχίζεται.
Βεβαίως, γιατί έχει πολύ ψωμί ακόμη αυτή η ιστορία και είναι, όπως είπε και ο πρώην αρχηγός της γερμανικής αριστεράς Γκίζυ, καθαρά ένα παιχνίδι των τραπεζών που θα τους αποφέρει τεράστιο κέρδος βγαλμένο απο τις πλάτες του κοσμάκη !

Ωρέ καθήκια ! Κάντε πέρα ν΄ανασάνω !



Samstag, 22. Oktober 2011

Παράξενα ! Πολύ παράξενα !

Κάτι ώρες μετά απο το τέλος της απεργίας στην Ελλάδα ψάξανε και βρήκανε οι γερμανοί ότι είχαν κάνει λάθος στο λογαριασμό ! Η Ελλάδα χρειάζεται πολύ περισσότερα χρήματα απο αυτά που είχαν προδιαγραφεί για να ξεπεράσει την προσωρινή ( προσέξτε, προσωρινή ) κρίση! 
Γύρω στα 450 δίς. καπάκι θα χρειστεί η χώρα μας για να ξελασπώσει, και άν ξελασπώσει, γιατί όπως καταλαβαίνετε το παιχνίδι αυτό μπορεί να συνεχιστεί, και θα συνεχιστεί επ΄αόριστον : το χρέος μας θα αυξάνεται ! 
Τελικά δεν μας σώζει τίποτα και πρίν καταχρεωθούμε εντελώς βαράμε μία πτώχευση και δεν πληρώνουμε κανέναν ! 
Είναι λύση αυτό ;
Παράλληλα με το κακό που μας συντροφεύει αυτόν τον καιρό γίνονται και κάποιες κινήσεις παράξενες : ο τέως βασιλιάς, η Κώτσους, και το σόι του εμφανίζονται και λένε πως αυτοί έχουνε τον τρόπο να βοηθήσουνε την χώρα τους (σίκ! όταν κυβερνούσαν αυτοί τρώγαν με χρυσά κουτάλια και κλέβαν ποικοιλοτρόπως τον εθνικό μας πλούτο και τώρα θέλουν να μας σώσουν με τα κλεμμένα λεφτά ! Για κοίτα ρε σύ κάτι ξεφτίλες !). Φυσικά η σωτήρια κίνηση των καραγκιόζηδων είναι συνυφασμένη με την επιστροφή τους και εγκαθίδρυσή τους στην Ελλάδα.Οπως καταλαβαίνουμε λοιπόν πρόκειται και εδώ, άσχετα αν θα γίνει η όχι, για εκβιασμό. 
(Επίσης και ο Καρατζαφέρης μας είπε ότι βρήκε λεφτά, με επιτόκιο 3%, για να σώσει την χώρα . Που τα βρήκες ρε θηρίο !)
Τι στο διάολο βοήθειες είναι αυτές ρε καθάρματα ! Εσείς αντί να βοηθήσετε θέλετε να αρπάξετε, να κλέψετε, να ρημάξετε, να βιάσετε συνειδήσεις.


Το ταπεινό μου πνέυμα, απο τότε που άρχισε να καταλαβαίνει ορισμένα πράγματα, δεν έπαψε να ακούει για βοήθειες των πλούσιων κρατών πρός τις φτωχές χώρες,  για ένα τσούρμο ηθοποιών, καλλιτεχνών, και δεν ξαίρω εγώ τι άλλο, τους οποίους προβάλουν τα ΜΜΕ σαν σημαντικές προσωπικότητες οι οποίες εκτός απο το τερατώδες ταλέντο τους έχουν και μεγάλη καρδιά και βοηθάνε τα φτωχά παιδιά στην Αφρική, στην Λατινική Αμερική και όπου αλλού βρίσκονται.

Ρε καθάρματα ΟΛΟΙ ΣΑΣ ! 

Αν δείνατε, σαν βοήθεια το ενα δέκκατο απο αυτά που μας λέτε τότε οι χώρες αυτές θα ήταν πραγματικά πλούσιες και δεν θα είχαν την ανάγκη σας. Θα είχαν πλούτο για να φτιάξουν σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους και θα είχαν τρόπους να καταπολεμήσουν τις ανεργίες και τα τόσα άλλα προβλήματα που τους μαστίζουν. Τα παιδάκια που βοηθάτε κύριες και κύριοι μεγαλοπιασμένοι θα είχαν φαγητό για να χορτάσουν την άδεια τους κοιλίτσα , το χειλάκι τους να χαμογελάσει, έτσι άπλά, παιδικά, και το βλέμμα τους θα είχε την χαρά μέσα του.
Τώρα ;
Δεν ντρέπεσθε λιγάκι ρε ξεδιάντροπα φτιασίδια της γκλαμούρας, φτιασίδια του κάθε "πολιτιστικού" ρεύματος, ρεμάλια της τέχνης (οι αρχαίοι ημών θα ξέρναγαν αν έβλεπαν το καλλιτεχνικό σόϊ των ημερών μας) που νομίζεται ότι τα χάφτουμε όλα αυτά ! 
Μπορεί να είμαστε φτωχοί αλλά βλάκες δεν είμαστε! Διαβάζουμε τα βιβλία που θέλουμε εμείς, ακούμε τις μουσικές που θέλουμε εμείς και κάνουμε παρέα με τους ανθρώπους που θέλουμε εμείς. Το πνεύμα μας είναι ελεύθερο σαν του Ρήγα και δεν το σκλαβώνουν οι δόλοι σας. Νομίζετε πως δεν τα βλέπουμε ; 
Πουλάτε παραμύθια, πουλάτε όπλα για να σκοτώνετε ο κόσμος, βλέπεις ο χώρος αυτός έχει το πιό πολύ χρήμα, και όταν κολλάει κάπου το παιχνίδι έχετε τρόπους να το βάζετε παλι μπρός και να μας κάνετε να αλληλοτρογώμαστε και να αγοράζουμε τάνκς, αεροπλάνα ρουκέτες, υποβρύχια, όπλα και να τα πληρώνουμε με τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας.
Δεν έχετε χορτάσει απο το χρήμα που έχετε αποθηκεύσει; Δεν έχετε δεί αρκετό αίμμα να ποτίζει την γή; Δεν σας φτάνει ο πόνος που έχετε σκορπίσει; Δεν είναι αρκετή η βία που μοιράσατε ;
Όχι έτσι ; 
Μου αναποδογυρίζεται τα σωθικά και σας υπόσχομαι θα το βρήτε, και θα με βρήτε μπροστά σας!

Καθάρματα !

( ...το ξαίρω επίσης πως με διαβάζετε ! )

Freitag, 21. Oktober 2011

GERMANIA GERMANIA ........


 Στην ανάρτησή μου "Intermezzo" αμφισβητούσα, σε πολιτισμένο επίπεδο φυσικά (Δυστυχώς ! Δεν μπόρεσα να ξεπεράσω τον εαυτό μου.) την αντικειμενικότητα, το ήθος και την σοβαρότητα των ΜΜΕ.
Είχα βάλει λοιπόν την γελοιογραφία μιας γερμανικής εφημερίδας της οποίας το νόημα δήλωνε, πως ίσως και να κυκλοφορούν σ΄αυτή τη χώρα κάποιοι που σκέφτονται λίγο διαφορετικά.
Ντάξει .... μην το δέσουμε και κόμπο ! Εφημερίδες είναι, λένε ότι θένε !

Στην σημερινή έκδοση της ίδιας εφημερίδας υπάρχει μιά διαφήμηση για ένα βιβλίο που εξέδωσε ένας γερμανός και το οποίο έχει τον τίτλο "griechify your live. Aπολαύστε την ζωή σας τζάμπα !".


Λοιπόν, πρώτα απ΄όλα όλοι, και πολύ περισσότερο οι γερμανοί ξέρουν πως η κατάσταση στην χώρα μας είναι πολύ κρίσιμη. Τι θέλει λοιπόν αυτός ο Ντίτμαρ και επιδιώκει να μάθει στούς συμπατριώτες του το "ελληνίζειν"και μάλιστα τζάμπα; Γιατί ρίχνει λάδι στη φωτιά ;
Η φυλλάδα, όπως και η κάθε φυλλάδα, κάνει πάλι την δουλειά της : "διαίρει και βασίλευε !"

Για να είμαι ειλικρινής το βιβλίο δεν τον διάβασα αλλά ακούστε τα σχόλια απο την ίδια εφημερίδα, απο την οποία είχα πάρει την γελοιογραφία για το "Intermezzo", η οποία αφού δικαιολογεί το βιβλίο σαν σατιρικό, συνεχίζει 
 τσιτάρω : "Όποιος έχει το πάθημα να μην τον ενοχλούν οι κοροϊδίες. Ο συγγραφέας ..Τάδε... αφιερώνει στους παθώντες έλληνες ένα σατιρικό βιβλίο : βασικά έναν ψευτοσύμβουλο για τους μή Έλληνες. ......Περιέχει συμβουλές για το πώς θα γίνετε ευκατάστατοι χωρίς να κουραστήτε. Π.χ. "Το τέντωμα αρκεί". ....η επιτροπή της ΕΕ που είναι υπεύθηνη για το πρόγραμμα υγείας επεσήμανε ότι το πρόγραμμα υγείας που προτάθηκε για την Ελλάδα ήταν στους Έλληνες άγνωστο. Απο τα χρήματα που πήρε όμως η χώρα γι΄αυτό το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκαν δάσκαλοι της γιόγκα οι οποίοι δεν έμαθαν τίποτα άλλο στους έλληνες εκτός απο δύο ασκήσεις : "η γάτα" και " ο σκύλος". Και οι δύο εκτελούνται στον ήλιο και σε περίπτωση βροχής στον καναπέ ! "

Τι να πώ ; Γελοίο ! Αυτό το βιβλίο μου φαίνεται γελοίο και ούτε που θα μπώ στον κόπο να το πάρω γιατί έχω άλλα πιό ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω.



Το ξέρετε αυτό το θηριάκι; Ασφαλώς και όχι γιατί οι αρχαιολόγοι το βρήκαν τις προάλλες κάπου στην Βαβαρία. 
Είναι ένα δεινοσαυράκι νεογνό γύρω στα 72 εκ. και ηλικίας 135 εκ. ετών. Στις 27 Οκτωβρίου θα εκτεθεί σε μουσείο του Μονάχου.
Εκτός απ΄αυτό, τον τελευταίο καιρό έχουν βρεί σε διαφορετικούς χώρους και σκελετούς απο ερπετά, πράγμα το οποίο προσθέτει βάρος στην θεωρία για το ότι σε παλαιότερες χρονικές περιόδους επικρατούσε στην περιοχή της Βαβαρίας τροπικό κλίμα.


Εγώ πάντως αυτό θα ήθελα να το είχα ζωντανό ! Να το θρέψω να το μεγαλώσω λιγάκι, και μετά να το αμολήσω στην Βουλή. Θα του έδειχνα τους 270 και θα του έλεγα : "Δικοί σου! Όρμα!"
Τους υπόλοιπους 30 θα τους είχα σε αυστηρή επιτήρηση !

Dienstag, 18. Oktober 2011

Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ


Έτσι, σαν με βαραίνει η ζωή ορισμένες φορές, θέλω να ξαποσταίνω το βλέμμα μου και την ψυχή μου. Για μένα, η Φύση είναι τέχνη με όλη την σημασία της λέξης. Τι αρμονίες, τραγούδια, τρίλιες, άσματα, ποίηση, λογοτεχνία, αρχιτεκτονικές, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, όλα περιέχονται στην φυση !  



Γλυκά τα χρώματα του Φθινοπώρου χαρίζουν στα μάτια μου χρώματα της αγάπης, της ζωής και της χαράς κάνοντάς με να ξεχάσω για λίγο το βάρος του παρελθόντος. Μέσα απο τα χρώματα βγαίνουν μουσικές, σονάτες και πρελούδια φθινοπωρινά. 
Έτσι για να ησυχάσει η ανθρώπινη αναστάτωση, ο ανθρώπινος πόνος και το κλάμμα να με λυτρώσει.

Έτσι... μόνο για λίγο.......



Montag, 17. Oktober 2011

ΟΙ .... ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ


" .... άαάάχχχ παληκάρι μου, τίποτα δεν με πονάει περισσότερο όσο αυτή η καταραμένη η Βάρκιζα ! Παραδώσαμε τα όπλα ! Πού ακούστηκε αυτό το πράμα ! Μετά απο τέτοιους αγώνες, μάχες, θυσίες, αιμματοκύλισμα, προδοσίες, και να μην έχεις καταλάβει το προσωπείο του εχθρού σου ; Και όμως τα παραδώσαμε και ανοίξαμε την μεγαλύτερη πληγή στον τόπο μας ! Ναί άκου με που σου λέω ! Άν δεν τα παραδίδαμε δεν θα είχαμε τόσα θύματα γιατί δεν θα είχαμε τον εμφύλιο.
Άσε, τα λέω και πικραίνομαι, και πιό πολύ πικραίνομαι που το παληκάρι, ο Άρης, ο μόνος που κατάλαβε τον δόλο των καριόληδων, Άγγλων και ντόπιων, πήγε προδωμένος απ΄τους ξένους κι΄απ΄τους δικούς του.
Έέέέέέ μετά ξέρεις..... οι ταγματαλήτες και τα τσιράκια τους άρχισαν τα εγκληματικά  τους όργια. Φυλακές, εξορίες, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες και βασανιστήρια είναι η εκπλήρωση των υποσχέσεων που έδωσαν οι Άγγλοι και η συνένοχη κυβέρνηση στους αγωνιστές της Ελλάδας.
Για μένα το πιό τρομαχτικό γεγονός αυτή την περίοδο είναι το μάζεμα μιάς ομάδας ανταρτών που τους μάζεψαν στη Δράμα και τούς δολοφόνησαν στο ρέμα της Αγίας Βαρβάρας. Πρωτοστάτης σε αυτού του είδους τα εγκλήματα ο Αντών - Τσαούς.
Εμένα με ξέρανε ότι έκανα παρέα με αριστερούς και αμέσως αρχίσαν να με ψάχνουνε. Έμεινα δύο μήνες κρυμένος στου Αλεπουδέλη και του Χαραλαμπίδη ο οποίος παρ΄ότι δεξιός δεν δίσταξε να με κρύψει. Μετά όμως ο μεγάλος φόβος τους ανάγκασε και αυτούς να με παρακαλέσουνε να φύγω γιατι αλλιώς θα έβαζα σε κίνδυνο τις ζωές των οικογενειών τους.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Χρήματα δεν είχα, δουλειά δεν είχα, οι φίλοι και οι γνωστοί μ΄αποφεύγαν λόγω ιδεολογίας. Ντροπή ! Τώρα που τα θυμάμαι λέω, ντροπή ! Εμείς που δώσαμε  τα νιάτα μας, το αίμμα μας, την ζωή μας, για το καλό του τόπου να είμαστε αναγκασμένοι να κρυβόμαστε σαν τους κλέφτες και τους προδότες, σαν τους εγκληματίες ! Αίσχος !
 
Έφυγα μαζί με τον Ιορδάνη, φίλο και συναγωνιστή, και πήγαμε στην Κομοτηνή όπου δουλέψαμε ένα μήνα στις πατόζες. Αντί για λεφτά μας δώσανε απο ένα τσουβάλι στάρι και έτσι φορτωμένοι γυρίσαμε στο χωριό μιά και τα πράγματα είχαν ησυχάσει λιγάκι.
Μόλι έφτασα στο χωριό πήγα κατ΄ευθεία στο σπίτι όπου απο την μάνα μου έμαθα ότι με ζητάνε να με πάρουνε φαντάρο και πως έπρεπε να παρουσιαστώ στη Δράμα. 
Πηγαίνω λοιπόν την άλλη μέρα στη στρατολογία της Δράμας και τους λέω τό και τό. Με βάλανε σε μία αίθουσα μαζί με άλλους που στέκονταν στην ουρά και μου είπανε να περιμένω να έρθει η σειρά μου. Περίμενα λοιπόν και μετά απο λίγο βλέπω και έρχεται πίσω μου στη σειρά ο γιός του Μπαχάρη που ήταν συμαθητής μου στο δημοτικό. 
Λίγο πρίν έρθει η σειρά μου αυτός έκανε νόημα στους στρατιωτικούς και τούς λέει δείχνοντάς με: "...αυτός είναι απ΄τούς άλλους......." 
Τότε αυτός που μας έκανε έλεγχο σηκώθηκε, ήρθε στάθηκε μπροστά μου και μου λέει : "Τι είσαι εσύ ρέ ; Κόκκινος; Τρία αδέρφια μου φάγατε ρέ ! Και στου βοδιού το κέρατο ρε να πάτε θα σας βρούμε......"


Σ.Ε.Μ. Σιβητανείδιος σχολή που τότε ήταν στρατιωτικός χώρος. Μιά μέρα ο επιλοχίας που ήταν πάοτζης (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση ) μας φωνάζει και μας λέει πως πρέπει να πάμε σε άλλο στρατόπεδο. Μα στέλνουνε στη Καλιθέα όπου ένα ωραίο πρωϊνό μας ανακοινώνουνε στο προσκλητήριο να μαζέψουμε τα δημόσιά μας είδη και να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Από εκεί μας στέλνουνε στο Λιόπεσι και μας λένε να ψάξουμε να βρούμε το στρατόπεδο. Εμεις αφού φτάσαμε εκέι αρχίσαμε να ρωτάμε για το στρατόπεδο αλλά ο κόσμος, που ήτανε αγριεμένος απο όλες τις φάσεις του καιρού,  μας έκλεινε τις πόρτες γιατί φοβότανε ξέροντας ότι εκεί μαζεύονται "ανεπιθύμητα" άτομα. 
Τελικά μετά απο πολύ ψάξιμο και κούραση το βρήκαμε και καθήσαμε εκεί μέχρι τον Δεκέμβρη του ΄45.

Μια βραδυά και ξαφνικα, χωρίς καμία προειδοποίηση έρχονται τα τζεϊμς και μας παίρνουν και μας πάνε στο Λαύριο.
Πού πάμε ; Κανένας δεν ήξερε που πάμε. Τελικά την άλλη μέρα το απόγευμα μας βάζουνε στο πλοίο, σαν τα ζώα, και ξεκινάμε για τον 
Αϊ - Νικόλα της Κρήτης. 
Εμείς για να κρατήσουμε το ηθικό μας ψηλά μόλις φτάσαμε και μιάς που δεν ξέραμε τι θα γίνει, αρχίσαμε να τραγουδάμε πατριωτικά τραγούδια. Οι Κρητικοί ακούσαν τα τραγούδια άρχισαν να ρωτάνε ποιοί είναι αυτοί. Σαν απάντηση απο τους στρατιωτικούς πήρανε, ότι είμαστε Βούλγαροι πράγμα που τους έκανε να αναρωτηθούν, μα αφού είναι Βούλγαροι γιατι τραγουδάνε ελληνικά. Η απάντηση : είναι Βούλγαροι που ξέρουν ελληνικά !!!!!

Στον Αί Νικόλα έμεινα μέχρι τον Μάρτη του ΄46. Εκεί γνώρισα πραγματικά παλικάρια που μόνο με την συμπεριφορά τους δίνανε μαθήματα πατριωτισμού και ανθρωπιάς.

Κάποια μέρα λοιπόν μας μαζέψανε και αρχίσανε να μας ξεχωρίζουν σε

α) ελαφρώς μολυσμένους, τους οποίους στείλανε στον εθνικό στρατό
β) σε άτομα που τους δώσανε προσωρινό απολυτήριο (ανάμεσα σ΄αυτούς και εμένα)
γ) στούς υπόλοιπούς, που ήτανε καμιά 80αριά άτομα, και που τους στείλανε στο Ηράκλειο και απο εκεί σε άλλα στρατόπαιδα για να τους πάνε τελικά στην Μακρόνησο. "



Samstag, 15. Oktober 2011

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ


Ο Πατέρας έχτισε ένα παράνομο σπίτι (εκτός σχεδίου που λένε γιατί τα οικόπεδα εκεί ήταν πιο φτηνά και ο άνθρωπος δεν είχε χρήματα. Θα μου πείς γιατί δεν του δάνειζε το κράτος ρε φίλε ; Θα σου πώ τότε ότι καλό θα είναι να ξαναμπείς στο Δαφνί !)
Το σπίτι το έχτισε μόνος του και τ΄ούφτιαξε και κάποια μυστικά που με τον καιρό κατάλαβα το νόημά τους και την σημασία τους. Έσκαψε ένα χώρο στο έδαφος 1Χ1 μ. και εκεί μέσα έκρυψε κάτι στολές, κάτι κουρέλια που τα είχε τυλιγμένα, ένα ραδιόφωνο και ένα κουτί απο λευκό ξύλο που όταν του το ζήτησα για να βάζω μέσα τα περιοδικά των Μίκυ-Μάους που κατείχα μ΄ούριξε ένα παράξενο και βαθύ βλέμμα και μου είπε να πάρω το κουτί απο τα παπούτσια που μου είχε αγοράσει τον τελευταίο χρόνο και να τα βάλω εκεί μέσα. Ο χώρος αυτός βρισκόταν έξω απ΄το σπίτι και απο επάνω ακριβώς έχτισε με λαμαρίνες και ξύλα μια μικρή αποθηκούλα.
Το σπίτι το  κάλυψε με κεραμύδια και έκανε ένα ταβάνι απο ξύλα και σκληρό χαρτόνι. Το χαρτόνι το είχε κόψει σε τετράγωνα τμήματα μεγέθους 1Χ1 μ. και το είχε καρφώσει προσαρμοστά στα ξύλα επάνω με τέτοιο τρόπο που ήταν αδύνατο να διακρίνεις την κρύπτη που είχε φτιάξει κοντά στην γωνία και που κάποιες βραδυές τον "συνέλαβα" να είναι ανεβασμένος σε μιά σκάλα και να την έχει ανοιχτή έχοντας μπροστά του μιά πελώρια βαλίτσα με βιβλία.

Οι στολές μυρίζαν λευτεριά, τα κουρέλια κρύβαν ένα αυτόματο ΜΡ 40 και δύο περίστροφα, το κουτάκι είχε αμέτρητες σφαίρες και το ραδιόφωνο έκανε τον πατέρα τα βράδυα να κλαίει.

Κάποιο βράδυ, λίγο μετά που ήρθε η δικτατορία, η μάνα είχε αρχίσει να μαζεύει το τραπέζι και οι δύο μας αποτελειώναμε το φαγητό, άρχισε να μου μιλάει με σιγανή φωνή. Θυμάμαι μ΄ούπε ότι υπάρχουνε κάποιοι που σκοτώνουνε, κάποιοι που πάνε φυλακές, κάποιοι που βασανίζουνε ανθρώπους κάποιοι που θυσιάζονται για την λευτεριά και την πατρίδα και πώς μπορεί κάποιοι κάποια μέρα να έρθουν να τον πάρουν.
Εμένα, σαν μικρό παιδί, το τελευταίο δεν μου άρεσε καθόλου. Που να φανταστώ πως τα άλλα ήταν πολύ χειρότερα απ΄αυτό (αναλόγως φυσικά πως θα κατέληγε )! 
Μου είπε να ξεχάσω τον λάκκο στην αποθηκούλα και πως ότι κι΄αν γίνει, ότι κι΄αν συμβεί να μην πώ σε κανέναν απολύτως τίποτα για την ύπαρξη αυτού του χώρου γιατί τότε είναι που θα μας πηγαίνανε όλους φυλακή.
Μόλις τελείωσε σηκώθηκε και τράβηξε απο κάτω απο το κρεβάτι την γνωστή πελώρια βαλίτσα, μόνο που  ήταν σχεδόν άδεια ! 

- Πατέρα τι τα έκανες τα βιβλία ;
- Τα πιό επικίνδυνα τα έβαλα στον λάκκο τα υπόλοιπα μπορείς να τους ρίχνεις μιά ματιά αλλά να ξέρεις ότι κι΄αυτά είναι απαγορευμένα !

Δεν χρειαζόμουν περισσότερες κουβέντες. Κατάλαβα πιά ότι η βαλίτσα και το περιεχόμενό της ήταν πλέον και υλικό δικό μου.

Ήταν απ΄τα μεγαλύτερα βιβλία που έχω δεί. Σήμερα μόνο τεράδια σχεδίου υπάρχουν σ΄αυτό το μέγεθος. Πελώριο ! Σήμερα σκέφτομαι πως ίσως και νάτανε πολύ μικρό για να χωρέσει τον πόνο και την αδικία, το έγκλημα και τα βασανιστήρια των ανθρώπων που πέρασαν απο αυτόν τον χώρο.

Ο Τίτλος του : "ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ".

Εκεί μέσα είδα για πρώτη φορά ανθρώπους να κρατούν καυτά σίδερα και να τα ακουμπούν στις πατούσες συνανθρώπων τους, ανθρώπους σκελετούς, ανθρώπους που το βλέμμα τους τρόμαζε την δική μου παιδική ματιά. Εκεί είδα για πρώτη φορά γυναίκες ντυμένες με κουρέλια και με κλάμματα στα μάτια, βλέμματα απελπισμένα, στόματα ανοιχτα απο την απελπισία, ανθρώπους να κρατούν στη αγκαλιά τους αυτόν που τον τρελάνανε στο ξύλο.
Οι φωτογραφίες αυτές και τα σκίτσα μένουν ανεξήτηλα στην μνήμη μου και την ψυχή μου σαν εικόνες φρίκης, βιασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του ανθρώπινου νού.

Τα χρόνια περνούσαν και οι σκηνές αυτές, που είχα δεί με παιδικά μάτια, συντρόφευαν την εφηβική μου ζωή και δεν σβύναν και ούτε έχαναν την αγριάδα και την βία που περιείχαν. Το σκηνικό αυτό συνέχισε να υπάρχει πάντα μέσα μου μόνο σε εικόνες αλλά έμελλε να συμπληρωθεί και με "ηχητικό υλικό". Κάποια περίοδο που είχα επισκεφτεί τους δικούς μου στη Στουτγάρδη, άρχισα να ξυπνάω την νύχτα απο φωνές του Πατέρα.
Το περιεχόμενό τους δεν μου έδινε καμιά πληροφορία. Ήταν ένα συνεχόμενο " ώώώώχ..... ώώώώώώχχχ, όόόχι.... μήήήήήήή, όόόόόόχιιιιιιι "

Αφού πέρασαν κάποια βράδυα και η ιστορία συνεχιζόταν αποφάσισα ένα βράδυ να παραφυλάξω και να ξυπνήσω τον γέροντα για να τον ρωτήσω.

Δεν χρειάστηκα πολύ. Θυμάμαι το επόμενο βράδυ, άκουγα τις ειδήσεις των 12:00, όταν άρχισε να φωνάζει και να χειρονομεί. Πάλι τα ίδια : " ώώώώχ..... ώώώώώώχχχ, όόόχι.... μήήήήήήή, όόόόόόχιιιιιιι, δεν θέλω, δεν θέλω μήήήήή, θα με σκοτώσεις ".
Τούτη την φορά ξύπνησε αλαφιασμένος και εγώ τρόμαξα. Τρόμαξα τόσο πολύ γιατί στο αγριεμένο βλέμμα του είδα τα βασανιστήρια, είδα την πείνα είδα το ξύλο που του δείνανε κάθε βράδυ, πρός συμόρφωσην, είδα τα μάτια ενός ανθρώπου που βρίσκεται λίγο πρίν την τρέλα, είδα τις εξορίες (τις διακοπές όπως τις λέει ο ίδος). Με κοίταζε για αρκετά δευτερόλεπτα σαν χαμένος. Τα μάτια γουρλωμένα και ανέκφραστα, το στόμα ορθάνοιχτο, το βλέμμα χαμένο και να με διαπερνάει χωρίς να με αναγνωρίζει. Τρόμαξα κι' εγώ και φώναξα χαμηλόφωνα τον αδερφό μου. Λίγο πρίν έμφανιστεί ο αδερφός μου ο γέροντας είχε συνέλθει. Με πλησίασε με αργά βήματα, μ΄έσφιξε στη αγκαλιά του και πρίν του βγεί η λέξη "παιδί μου" ξέσπασε σε ατελείωτους λυγμούς. 

Καθήσαμε ξύπνιοι μέχρι τα ξημερώματα. Μές στο κλάμμα μου μίλησε για τους εφιάλτες που τον κυνηγούν, τα συντρόφια που έχασε και που δώσαν την ζωή τους, για τις "διακοπές" του, τις "κρουαζιέρες" του και τα "καλά" που πέρασε και που του χάρισε αυτή η χώρα.
Απο τότε τον ακούω συχνά τον γέροντα τις νύχτες να λέει τα "όχι" του και τα "δεν" του. Να μουγρίζει μές στην νύχτα σαν ζώο που το σφάζουν, και να ανασηκώνεται απο το κρεβάτι του με βλέμμα τρελού, με βλέμμα ανθρώπου που του κλέψαν το παρών, το παρελθόν και το μέλλον.Τον βρίσκω καθιστό στο κρεβάτι του, μές στο σκοτάδι.

Μαγκώνεται η ψυχή μου και το δάκρυ κυλάει στο μάγουλό μου.

Κάποια μέρα, στα κοντά, θα βγάλω και τα αναμνηστάρια που με περιμένουν. Είναι δική μου, κατάδική μου κληρονομιά ! 
Θα τα σκουπίσω, θα τα καθαρίσω και θα τους δώσω ζωή ! 
Τους τρακόσιους ξέρω που θα τους βρώ! 
Κι΄αν δεν τους βρώ όλους μαζί δεν πειράζει. Θα αρχίσω απ΄τους πιό χοντρούς που δεν μπορούν να κρυφτούν και που το λίπος τους είναι η ταμπέλα της ντροπής τους που τους συνοδεύει μια ζωή σχεδόν !