Sonntag, 18. September 2011

O ΜΙΝΟΡΑΚΙΑΣ IN PERSONA


Σε καμία περίπτωση η ανάρτηση αυτή δεν αποσκοπεί στην οποιασδήποτε μορφής αυτοπροβολή.
Ψάχνοντας για κάτι απαραίτητα χαρτιά που θα χρειαστώ τις επόμενες τρίς βδομάδες "σκόνταψα" σ΄αυτό περί ού ο λόγος που παράλληλα με οδήγησε στο να θέλησω να τιμήσω ένα άγνωστο πρόσωπο.




Ήταν ένας Χειμώνας που τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν "ρόδα" κι΄έτσι, όταν ήθελα να πάω στη δουλειά μου, ήμουνα "εξαρτημένος" απο τα δρομολόγια τραίνων και λεωφορείων.
Το πράμα δυσκόλευε όταν είχα υπηρεσία τις γιορτές και τις Κυριακές. Τότε η θα έφτανα πιό νωρίς ή θα πήγαινα καμιά ώρα αργότερα στη δουλειά.
Την πρώτη του Γενάρη του 1995 και ημέρα Κυριακή βρέθηκα στα σοκκάκια του Φραϊμβούργου γύρω στις 10:30 και μιας και είχα μπροστά μου 1 ώρα περίπου αποφάσισα να πιώ έναν καφέ.

Το μόνο καφέ αυτήν την μέρα και ώρα που είχε ανοιχτά ήταν το Uni Cafe ( το καφέ δηλαδή του πανεπιστημίου. Τρίχες βασικά γιατί ήταν ένα κανονικό καφέ χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο αλλά ομολογουμένως, με καλό καφέ) κι΄έτσι χωρίςνα υπάρχουν περιθώρια επιλογής τράβηξα για κεί.
Φτάνοντας απ΄έξω κάποιος, βγαίνοντας, μου άνοιξε και μου πρότεινε να περάσω μέσα πρίν να βγεί αυτός γιατί, όπως μ΄ούπε "κάνει κρύο".
"Καλοδεχούμενος λοιπόν " σκέφτηκα..
Λίγοι οι πελάτες και ανάμεσά του ο Ούβε, ένα αλάνι, ήσυχος τύπος, γύρω στα 50, με ξυρισμένο το κεφάλι που τον τελευταίο καιρό το είχε ρίξει στα τσάγια με μέντα γιατί, όπως μ΄ούπε, έκανε εθελοντική αποτοξίνωση μιάς και είχε αποφασίσει οριστικά να αλάξει ζωή, να παρατήσει τις τρέλες και να μπορέσει να ξαναδεί τις δυό κόρες του που είχαν γίνει κοπέλες και είχε να τις δεί 15 ολόκληρα χρόνια..
Ο Ούβε κοιμόταν και την έβγαζε στο έξω, κάτω απο γέφυρες, στα πάρκα και πολλές φορές μέσα στα ταβερνεία γιατί οι μαγαζάτορες τον γνώριζαν και του δίνανε να κάνει δουλειές για κάποιο χαρτζιλίκι και τον αφήνανε να κοιμηθεί σε κάποιους χώρους που μέναν αχρησιμοποίητοι.
Ο Ούβε καθόταν στο μπάρ κ΄έτσι, πάλι χωρίς να χρειαστεί να πάρω αποφάσεις, πήγα και κάθισα δίπλα του.Μου έδωσε το χέρι 
και μου ευχήθηκε χρόνια πολλά. Με ρώτησε τι θα πιώ να με κεράσει και επειδή τον είδα ορεξάτο τον άφησα και παρήγειλα έναν καφέ.
Απέναντι μας, απο την άλλη μεριά του μπάρ, πήρε το μάτι μου μιά μουτσούνα παράξενη, χοντροκομένα χαρακτηριστικά, το πρόσωπο σκαλισμένο απ΄το ξενύχτι και το πιοτό, και ποιός ξαίρει ποιές άλλες "αμαρτίες", χέρια σκληρά, ξερά και μουδιασμένα που έδειχναν μια φοβερή δύναμη, όπως και η κορμοστασιά, ντούρα και σφυχτή.
Συζητώντας γενικά με τον Ούβε παρατήρησα ότι ο τύπος έσκυψε και πήρε μιά βαλιτσούλα απο το πάτωμα, έβγαλε κάτι χαρτιά και κάτι μολύβια και... τ΄όριξε στο ζωγράφισμα. 
Ντάάάξει, είπα, ο κάθε άνθρωπος έχει τα χούγια του και ποιός ξαίρει αυτός τι χούγια έχει. Μετά ίσως και να ξεδίνει ο άνθρωπος . Είναι τώρα κατάσταση αυτή χρονιάρα μέρα να κάθεσαι πρωϊ πρωϊ στο καφέ και να ζωγραφίζεις..... ξαίρω γώ ρε παιδί μου.
Πάντως αν έβλεπες τον τύπο κάπου έξω, λόγω της αγριάδας που ακτινοβολούσε, θα έκανες σίγουρα κίνηση για να τον αποφύγεις.
Το τυπάκι δούλευε με τέτοιο νεύρο που οι κινήσεις του, που τις αντιλαμβανόμουνα με την άκρη της ματιάς μου, με αγχώνανε και κάθε τόσο έσβυνε και διόρθωνε, έσβυνε και διόρθωνε.

΄Ηρθε η ώρα για να φύγω λοιπόν, ο Ούβε με αγκάλιασε και μου ευχήθηκε τα καλύτερα για την χρονιά. Το τυπάκι ανασηκώθηκε λίγο απο το κάθισμά του και μου πετάει : 

"μιά στιγμούλα-μιά στιγμούλα !". 
Τον κοίταξα περίεργα και μέχρι να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, 
για .. ποιό λόγο, σηκώθηκε, με πλησίασε και δίνοντάς μου μιά μεγάλη κόλλα χαρτί μου είπε : " Έχετε μιά ευγενική όψη. Ο Θεός μαζί σας ". 

Συγκινημένος άπλωσα το χέρι μου και πήρα το χάρισμά του μαζί κι΄ένα μάθημα ευαισθησίας απο κάποιον που, κρίνοντας απο την φυσιογνωμία του, τον θεωρείς ανίκανο για μιά τέτοια πράξη.

Έτσι άρχισε αυτή η χρονιά του 1995. Μ΄ένα μάθημα για τα μυστικά και τα ωραία που κρύβονται σ΄αυτήν την ζωή !




.

1 Kommentar:

  1. Πέτυχε μια βαθυστόχαστη ματιά..

    Είναι αυτό που πηγάζει από μέσα σου;
    Είσαι πάντα ο ίδιος;

    Τα γραφόμενα σου μου λένε ΝΑΙ.....

    AntwortenLöschen