Samstag, 13. August 2011

Η ΤΑΞΙΔΙΑΡΑ ....



.....υφαίνω, κάνω βόλτες, κάνω κύκλους και απ΄το παράθυρο παίρνω μάτι τον Μινοράκια. Πολύ παράξενη μουτσούνα ρε παιδί μου και να σας πώ την αλήθεια, άν ήταν στο χέρι μου δεν θα βρισκόμουν τώρα εδώ να τον χαζεύω γιατί στην ζωή, ακόμη και την δική μας, υπάρχουν πιό ωραία πράματα.
Ολα άρχισαν όταν η Μαρία έκοψε το μεγάλο τσαμπί με τις μπανάνες, το οποίο ήταν και άγουρο, και μας έβαλε, εμένα και τ΄αδέρφια μου, σ΄ένα πανέρι. Δεν πέρασε πολύ ώρα και βρεθήκαμε απλωμένοι και ξαπλωμένοι σ΄ένα πελώριο πάγκο πάνω στον οποίο η Μαρία είχε απλώσει τις μπανάνες, καλαμπόκι, πατάτες και αγριοφράουλες.
Κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες έμπαινε άμμεσα το θέμα για το άν θα μείνουμε η θα φύγουμε. Εγώ τους είπα πως θα μείνω εδώ γιατί κάνει υπερβολική ζέστη και πέραν τούτου κυκλοφορούν κάτι λαίμαργα πετούμενα που μπορει και να μου καταστρέψουν την ζωή. Τ΄αδέρφια μου σπάρθήκανε στους τέσσερις ορίζοντες και απο τότε δεν τα ξανάδα και ούτε πρόκειται να τα ξαναδώ. 
Άραξα λοιπόν στον ίσκιο ανάμεσα στις μπανάνες και έκοβα κίνηση μέχρι που ο κύριος αυτός εμφανίστηκε μπροστά μας, σε μένα και την Μαρία και άρχισε τα μπούρ-μπούρ με το Μαράκι. 
Το πήρα χαμπάρι αμέσως του καλάρεζε το Μαράκι αλλά κι΄αυτή δεν πήγαινε πίσω, όλο τον κοίταζε γλυκά και έφτιαχνε τα μαλλιά της που πάει να πεί..... 
Να μην σας τα πολυλογώ αφού είπαν ότι ήταν να πούν αρπάζει η Μαρία το τσαμπί με τις μπανάνες και τις βάζει σε μιά χαρτοσακούλα. Κόντεψα να σκάσω ρε παιδί μου. Είχαμε την ζέστη ήρθαν και τα σκοτάδια και άρχισα να ψιλιάζομαι ότι αυτή η ιστορία δεν θα έχει καλό τέλος.
Ξέρεις τι είναι να είσαι κλεισμένη με τις ώρες σε μια χαρτοσακούλα με μπανάνες, να μην "βλέπεις" τίποτα, να μην μπορείς να υφάνεις, καλά απο μάσα δεν το συζητάμε, νάδα, ριέν νάθινγ, νίχτς, τίποτα.
Ευτυχώς που ο τύπος που και που άνοιγε την σακούλα έπαιρνε μια μπανάνα κι΄εγώ έπαιρνα τον αέρα μου κι΄έβλεπα λίγο φώς αλλιώς... θ΄άβλεπα τώρα τα ραδίκια απο κάτω.
Άχ... να μην σας πολυκουράζω τελικά βρεθήκαμε σε κάτι αεροδρόμια, κόσμος, φασαρία φωνές τρελάθηκα σας λέω μέχρι και κοντρόλ μου κάνανε. Ναί καλέ, ανοίξανε την χαρτοσακούλα και κοιτάξανε μέσα, σήκωσαν τις μπανάνες και τέτοια πράματα. Πάλι καλά που δεν μου ζήτησαν και διαβατήριο.
Καλά εμένα που να με βρούνε, είχα γίνει ένα με τις υπόλοιπες μπανάνες, καλέ είχα γίνει η 
ίδια μπανάνα ! 
Ούτε εγώ θα με αναγνώριζα !
Εέέέ μετά άρχισε αυτό το ανηπόφορο βουητό που μου έφερνε ναυτία αλλά ευτυχώς είχα μέρες να φάω και δεν υπήρχε τίποτα για να βγάλω (με συγχωρήτε πάρα πολύ αλλά έτσι έγιναν τα πράματα). Κάποτε σταμάτησε το βουητό, βγήκαμε στον καθαρό αέρα και τότε άρχισε το κρύο. Ναί το κρύο, γιατί για μένα που έχω συνηθήσει στους 35 και 40 βαθμούς με υγρασία 80%  οι 15 βαθμοί είναι Σιβηρία πως να το κάνουμε δηλαδή δεν είμαστε όλοι το ίδιο !

Επιτέλους ησυχία ! Μ΄έβγαλε απο την σακούλα, βασικά βγήκα μόνη μου γιατί κόντευα να σκάσω. και έμεινε άναυδος. Τον γοήτεψα μου φαίνεται και στεκόταν εκεί μπροστά μου, χωρίς υπερβολές κ΄άνα μισάωρο. Πήγε κουβάλησε κάτι βιβλία, τ΄άνοιγε, τα ξανάκλεινε, έκανε ατέλειωτες βόλτες στο δωμάτιο και στο τέλος φώναξε μια ξανθειά.
Η ξανθειά γούρλωσε τα μάτια της όταν με είδε και σήκωσε το δάχτυλό της για να με χαϊδέψει. Μήήήήή μωρή θα με λιώσεις, τρελή είσαι ! 
Στο παρα τρίχα την γλύτωσα που λέτε, κι΄υστερα σου λένε ξανθιές.....
Τώρα του έχω συνηθήσει και τους δύο. Συναντιούνται συχνά, τρώνε πίνουνε και μπουρμπουρίζουνε με τις ώρες για να καταλήξουνε να κλαίνε αγκαλιασμένοι.


Ξαίρω γώ ρε παιδάκι μου τι παράξενα χούγια έχετε εσείς οι ανθρώποι. Εγώ πάντως την βρίσκω γιατί μετακόμισα προς τα έξω. 
Έχω τις δροσιές μου, τον καθαρό αέρα κι΄έχω πλέξει μια δυχτάρα καλλιτεχνική, άσε που τα ζουζούνια εδώ είναι ηλίθια και γεμίζουν το δίχτυ μου καθε τόσο.
Δεν μπορώ καλέ να τα φάω όλα και τα πιο πολλά τα ξεπλέκω και τα αφήνω να πετάξουν πάλι.

Παράξενα χόμπυ έχω αποκτήσει. Άν με βλέπαν τ΄αδέρφια μου θα με περνούσαν για τρελή. Λέω να πάω να τους βρώ γιατί ο Μινοράκιας με ... την Μπουμπού κάτι λέγαν τις προάλλες για Μέχικο και πολύ μ΄αρέσει.

Καλέ έχω γίνει ταξιδιάρα. Ωχούούού γλέντια που θα γίνουν σαν γυρίσω στη πατρίδα......



Kommentare:

  1. XAXAXAXA...Αραχνοβιους ταξιδιαρικους...!!
    Μου θυμιζεις, μια μεγαλη εξαδερφη της, του αυτου
    ..φυραματος, αλλα εικοσαπλασια σε μεγεθος...
    Την οποια βρηκαμε καποτε...Οταν ανοιξαμε τις θυριδες συντηρησης, απο ενα ΣΕ 130...
    Πανικος...!!
    Νομιζω ακομη υπαρχει ο σκελετος της, μεσα σ ενα βαζο, απο ελιες,θρουμπες...Στο γραφειο του...
    μηχανικου, του υποστεγου...!!

    AntwortenLöschen
  2. Τι είναι ρε Μαχαίρη το ΣΕ 130 και οι ελιές θρούμπες ;
    Μου βάζεις δύσκολα....

    AntwortenLöschen