Donnerstag, 21. Juli 2011

ΤΑ "ΚΑΚΑ" ΤΟΥ ΜΙΝΟΡΑΚΙΑ


Στίς 21 Ιουνίου στα "δικά" μου γεωγραφικά πλάτη και μήκη νύχτωσε κατα τις 11:30 το βράδυ, κι΄όταν λέμε νύχτωσε μην φανταστήτε τίποτα σκοτάδια και τέτοια, απλά έγινε κάτι περισσότερο απο σούρουπο.
Αυτή η μέρα, και κάνα δυό άλλες, είναι ιερές για την Αννούλα, ναίαίαί.... αυτήν την Άννα που χάθηκε και αυτή με .... τους άντρες. 
Δυστυχώς δεν μου έχει πεί ακόμη το γιατί τις έχει σαν ιερές ημέρες και ούτε γιατί χάθηκε και πώς. Όταν την ρωτάω μου λέει πως αυτά τα πράγματα δεν λέγονται έτσι απλά, θέλουνε προσοχή, χρόνο και πως θα έπρεπε πρώτα να με μυήσει !
Άκουσον άκουσον !
Να με μυήσει αυτή που εγώ για μήνες ξεσκάτωνα (συγνώμη για τα βρωμόλογα αλλά είναι κι΄αυτά στο παιχνίδι) !
Καλώς λοιπόν, αφού έχουν τόση αξία αυτές οι μέρες για να δούμε τι έγινε εκείνο το "βράδυ" !


Η Αννούλα μπήκε κατα τις 7 το απόγευμα φουριόζα στο σπίτι μου με τρείς τσάντες γεμάτες τρόφιμα, ποτά, κάτι παράξενα κεριά και κάτι αγαλματάκια που μου θύμιζαν τους Ίνκα και τους Μάγια (θα πρέπει να πώ πως η Άννα είναι εθνοβοτανολόγος και πάει για προφεσοριλίκι (Έχει... έχει σημασία και θα το δείτε παρακάτω).
Έβγαλε απο τις σακούλες όλα τα καλαμπαλίκια τα χώρισε σε είδος και άρχισε να μοιράζει διαταγές : πάρε αυτό και βάλτο εκεί, πάρε τον μάραθο και καθάρισέ τον, καθάρισε τις πατάτες, βάλε αυτό το αγαλματάκι εκεί, πλείνε το καλαμπόκι, καθάρισε τις καυτερές πιπεριές και πρόσεχε μην ακουμπήσεις ευαίσθητα σημεία του σώματός σου, άναψε αυτό το κερί και τοποθέτησε το εκεί, καθάρισε το τραπέζι, φέρε αυτή τη ρακί που σου την έστειλε ο Σήφακας (επιτέλους, σκέφτηκα, κάτι φυσιολογικό !) φέρε και δυό ποτήρια (το πράμα στρώνει, σκέφτηκα πάλι !) .
Τελικά να μην σας τα πολυλογώ έγινα για δύο ώρες το Τζίνι της Αννούλας και όταν επιτέλους μου είπε :
"Έλα τώρα Σουρτούκη κάτσε να απολαύσουμε !" εγώ ήμουν έτοιμος για το κρεβάτι αλλά η επόμενη ατάκα της με συνέφερε εντελώς !

- Ξαίρεις κάτι ρε Σουρτούκη, σήμερα θα σου μιλήσω για τα κακά σου εεεε....θέλω να πώ για τις άσχημες πλευρές σου ρε παιδί μου, γι΄αυτά που έμενα με ενοχλούνε... λιγάκι !
- Έτσι μπράβο Άννα ! Φτιάξε με λιγάκι ! Πές μου
  κι΄άλλα ! Δεν... μου λές, θα.... μου τα πείς όλα η θα αφήσεις και κάποια για να μου τα πείς αφού με  μυήσεις ;
- Όχι, όχι θα σου τα πώ όλα!
- Έτσι σε θέλω ! Μ΄αρέσουν οι ανθρώποι που τα
   κακά μου τα λέν μπροστά και τα καλά απο 
   πίσω ! Αυτούς θέλω κοντά μου ! Αβάντι λοιπόν
   Αννούλα ! Άντε γειά μας λοιπόν και ξεκίνα !
   Μην φοβάσαι τίποτα εγώ είμαι εδώ !
- Ζείς στην αφάνεια !
- ΄Οχι Αννούλα, ζώ εδώ, στο Μέλανα Δρυμό κι΄έχω
   τα πουλάκια, τα δενδράκια και τα ποταμάκια για
   συντροφιά !
- Ζείς στη αφάνεια Σουρτούκη και η τέχνη θέλει
  κοινό, θέλει το αντίκρυσμα για τους κόπους και τις
  προσπάθειες και μη μου πείς ότι αρκεί που
  υπάρχουν πέντε φίλοι που μπορούν και
  απολαμβάνουν τις δημιουργίες σου ! Δεν αρκεί
  αυτό !  Άν συνεχίσεις έτσι θα μιζεριάσεις, δεν
 θ΄άχεις πλέον ερεθίσματα για την τέχνη σου και
 σιγά-σιγά θα σε πιάσουν καταθλίψεις.
- Ξαίρεις Αννούλα η "αφάνεια", έχει κι΄αυτή τις
 ομορφιές της και τα καλά της. Πρώτα απ΄όλα δεν εκτίθεσαι στις βλακείες και τις κουταμάρες των άλλων και οι οποίες θα σου έτρωγαν το χρόνο της ζωής σου τζάμπα, μετά, έχεις την ησυχία σου για να σκεφτείς και να μελετήσεις αυτό που σε απασχολεί, πάνω στην τέχνη αλλά και γενικώτερα πάνω στη ζωή σου και τέλος ξέρεις πολύ καλά πως δεν ήταν τα πράγματα πάντα έτσι και πως κάποτε θα φύγω αναγκαστικά απο αυτό που εσύ ονομάζεις αφάνεια, όπως τ΄οχω κάνει αρκετές φορές, και θα βγώ στη "επιφάνεια" αλλά άσε πρώτα να την φχαριστηθώ (την αφάνεια), να με βαρεθεί και να την βαρεθώ. 
Μου μιλάς για αφάνεια εσύ που απο τότε που ξεχάστηκες στα δάση του Μεξικού έχεις γίνει καλόγρια κι έχεις χαθεί μές στα βιβλία και στα γραπτά, είσαι με τα καλά σου ρε Αννούλα ! 
 Μάλλον αυτό πρέπει να το καταλογίσω στα δικά σου "κακά' ! Άστο λοιπόν και προχώρα στα επόμενα γιατί δεν θα μας φτάσει η ώρα .
- Δεν το αφήνω αλλά σου δίνω λίγο χρόνο να το
 δουλέψεις και το ξανασυζητάμε.
- Χουβαρντού μου εσύ ! Λοιπόν !
- Είσαι ανοικοκοίρευτος και ακατάστατος !
- Ωπα, δύο μαζί Αννούλα ! Βλέπω φορτσάρεις !
- Άσε τις πλακίτσες και πάρτο σοβαρά Σουρτούκη γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πώς μέσα σ΄αυτήν την ακαταστασία δημιουργείς !  Δεν σε ενοχλεί αυτό το πράμα ;
- Να σου πώ Αννούλα, γιατί είναι πολύ απλό. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να έχει τάξη παντού, δηλαδή, στο νοικοκοιριό, στα βιβλία, στο γραφείο, στη καθαριότητα, στην τέχνη, αν ασχολείται με τέτοια πράγματα, στα συναισθηματικά και πάει λέγοντας. Ο καθένας επιλέγει, δεν ξέρω ποια είναι τα κριτίρια, τους χώρους στην ζωή του που θέλει να υπάρχει τάξη και ξεκινάει. Άλλος βάζει τάξη στα ποτήρια, στις κατσαρόλες, στις κουβέρτες, στα χαλιά, στα πιατικά και βλέπεις το σπίτι του να λάμπει. Άλλος βάζει τάξη στην δουλειά του, στα βιβλία στο γραφείο και προκόβει, άλλος βάζει τάξη στην μουσική η στη ζωγραφική, γιατί μην νομίζεις ότι εκεί δεν θέλει τάξη, θέλει και παραθέλει και τύφλα ν΄άχει η τάξη των κουζινικών και του σπιτιού σε σύγκριση μ΄αυτήν την τάξη που είναι απαραίτητη γι΄αυτά τα πράγματα, άλλος βάζει τάξη στην οικογένειά του στην γυναίκα του και τα παιδιά του και άλλος βάζει τάξη στην ψυχή του Αννούλα, με κατάλαβες; Δεν μπορείς να έχεις τάξη παντου ! Δεν σου φτάνει ο χρόνος ! Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που  μια ζωή το αντικείμενο ενασχόλησης τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός τι μου λές τώρα ! Λοιπόν έλα βίβα μας και... προχώρα παρακάτω γιατί τώρα φορτσάρω εγώ !
-Σουρτούκη συμφωνώ μαζί σου και στα λόγια σου βλέπω και τον ίδιο μου τον εαυτό αλλά δεν σου κρύβω ότι λίγη τάξη στον χώρο σου ίσως να σε βοηθούσε στο να δουλεύεις καλύτερα τις ιδέες που σ΄ούρχονται η ίσως και να παίζεις γιατί νομίζω ότι η οπτική ενός χώρου επιρεάζει τις αισθήσεις μας και φυσικά την σκέψη και τις ιδέες μας.
- Αννούλα όπως σου είπα και προηγουμένως δεν υπάρχει ο χρόνος, αντικειμενικά, για να βάλω τάξη εκεί που εσύ και ο καθένας θα ήθελε να την έχει ! Εμενα ο χώρος μου είναι η μουσική, τα βιβλία, η Βιολογία και ο εαυτός μου. Μονο γι΄αυτά που σου ανέφερα θα χρειαζόμουν τρείς ζωές για να τα τακτοποιήσω. Τι λές θα μου δώσεις καμία ;
- Μακάρι να μπορούσα ρε Σουρτούκη μακάρι !
- Δέέέν μου λές έχεις να μου πείς άλλα 
  η τελειώσανε ;
- Θα σου πω και το τελευταίο. Είσαι άντρας !
- Ωχ ! Ωχ ωχ ωχ ! Αννούλα μου ξέρεις.... κανένας δεν είναι τέλειος !
- Ναί Σουρτούκη και μην με κοροϊδεύεις !  Ξέρεις πολύ καλά για ποιό πράγμα μιλάω ! Δεν
 μιλάω για τον άνδρα ερωμένο, μιλάω για τον
 άνδρα όν! Θα έπρεπε να ήσουν γυναίκα !  
 Αδικήθηκες που γεννήθηκες άντρας ! Το ξέρω θα μου αρχίσεις τις ιστορίες με τα σπερματοζωάρια  την "θέληση" της φύσης και τα βιολογικά σου αλλά εγώ θα επιμένω ! Η γυναίκα είναι αυτή που κάτω απο φυσιολογικές συνθήκες, που την σήμερον σπανίζουν, περιέχει το Θείο μέσα της, η γυναίκα είναι αυτή που γεννιέται για να αγαπάει και να δίνει το χάδι και την τρυφεράδα απλόχερα, και φυσικά εγώ πιστεύω ότι η γυναίκα είναι αυτή η οποία μπορεί να αναπτύξει έναν πλουσιότερο συναισθηματικό κόσμο, πράμα που θα σου άρμοζε περισσότερο γιατί τώρα, υπό την
 σκέπη του ανδρικού ψυχισμού σου, είσαι αναγκασμένος συνεχώς να επαναστατείς.
- Άννα αν μας ακούσουν θα μας, μάλλον θα σε,
 περάσουν για τρελή ! Άσε τα πράματα όπως είναι και πές μου γιατί όλα αυτά σήμερα; Κάτι ήξερες όταν τις προάλες μ΄ούλεγες να καπαρώσω το σημερινό βράδυ έτσι ;
- Ναί Σουρτούκη μου. Η αλήθεια είναι ότι αποθύμησα τους Πούτσι-κ-άου, πρόσεχε το "κ" δεν είναι σαν το δικό μας αλλά είναι σαν ένας ήχος "κλίκ" που βγαίνει κάτω, στην βάση του φάρυγγα, και οι οποίοι είναι μια φυλή χαμένη στα δάση του Αμαζόνα και αυτή την ημέρα την έχουνε για να συναντιούνται και να λένε ο ένας τα παράπονά του για τον άλλον. Όλα αυτά φυσικά σε απολύτως ειρηνικό και φιλικό κλίμα. Αφού λοιπόν τελειώσουν με τα παράπονα, το ρίχνουν στο ποτό. Όχι αλκοόλ. Ορισμένοι απο αυτούς έχουν μαζέψει τον χυμό απο ένα δένδρο που μεγαλώνει στις περιοχές αυτές και ο οποίος σε.... στέλνει και μετά το ξενυχτάνε με χορό και τραγούδι.
Αυτός ήταν ο λόγος αλλά και λιγάκι η επιθυμία να σου τη "πέσω λιγάκι" γιατί μας το παίζεις απόρθητος.
- Ανναάκι ξαίρεις πολύ καλά πως δεν το παίζω αλλά είμαι, και επειδή τώρα είναι η σειρά μου πάω να φέρω τα μαχαίρια απ΄την κουζίνα να σου γυαλίσω το σκάλπ άσχετα αν δεν είμαι Πουτσιγκάου
- Πούτσι-κ-άου Σουρτούκη, Πούτσι-κ-άου !!!!
 Που πάς ;
- Μην τρομάζεις ρε χαμένο ! Το κρασί πάω να φέρω που το έχω βάλει να παγώσει..

Πουτσιγκάου......



Kommentare:

  1. Μην δικαιολογεισαι...
    Εισαι απαισιος ΑΦΑΝΗΣ...[Δεν κονομας απο την τεχνη...]
    Εισαι ακαταστατος...Τα σωβρακα και τα καλτσοπαπουτσα...Φορα παρτιδα..[εσυ παιδι μου δεν θελεις...γυναικα, θελεις δουλα...]
    Αλλα και το τελευταιο...!!

    Εισαι...αντρας, και μην πασχιζεις να...συναισθηματιζεις...!!!
    Δεν τοχεις αδερφε...!!

    Μονο οι γυναικες, τοχουν...!!
    Εμεις...
    Ειμαστε ολοι...
    Σεξομανη χτηνη...!!!

    Οι καλυτεροι απο μας...Ειναι οι...Ελαφαντες...!!
    Κι αυτο...Γιατι δεν μπορουν να...Πηδηξουν...!!

    Ωραια..!! Πες της...

    Σχιζοφρενεια του γυναικειου φυλου..!!

    Ενδημικη ασθενεια ολων των...κοριτσιων!!

    Αντε γεια μας η ρακη..!!

    AntwortenLöschen
  2. Καλημέρα Μαχαίρη. Όντως μερικές φορές με μπερδευούν κι΄εμένα αυτές οι απόψεις αλλα καμμιά φορά, σκέφτομαι, κάνουμε και εμείς, οι άντρες το ίδιο, δηλαδή: συνηδειτά η ασυνήδειτα μας βγαίνουν τα παράπονα. Σημασία νομίζω έχει το πώς και το γιατί και νομίζω πως όταν υπάρχει καλή προθεση δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί "κακό".¨οταν δεν υπάρχει αυτή η καλή προθεση τότε.....

    Καλή σου μέρα !

    AntwortenLöschen
  3. Εμένα αυτό που με χάλασε ήταν οι "διαταγές",πάρε αυτό και βάλτο εκεί,καταλαβαίνεις ε?
    Ολα τάλλα πταίσματα σουρτούκη...

    Nα περνάς καλά,νάσαι καλά,χρειάζεται και η αφάνεια κάπου-κάπου μινοράκια μου ακριβώς γιαυτό που είπες,για να βάλεις τάξη στην ψυχή σου.Ακου που σου λέω,κάτι γνωρίζω κι εγώ από αυτά;)

    AntwortenLöschen
  4. Γειά σου "Δρομάκι" των ματιών
    και της ψυχής αντάμα
    κόρη της Φύσης, των πουλιών
    και της αγάπης κράμα.


    .....εεεε εντάξει μην το πάρεις στα σοβαρά γιατί μου βγήκε αυτή τη στιγμή αλλα έχει πλάκα !
    Για τις διαταγές :Ίσως δεν το ξεκαθάρισα το ότι το κορίτσι δεν κάθησε και αρχισε να μοιράζει διαταγές, θα μπορούσε ν΄άχε γίνει κι΄ετσι, αλλά μοίραζε διαταγές και παράληλα και η ίδια έκανε δουλειές.
    Δρομάκι μου αυτά δεν είναι τίποτα.... ούτε κάν γρατσουνιές ! Χαϊδέματα είναι ποιό πολύ, γιατί αν ξαίρεις εσύ ο ίδιος/α για τον εαυτό σου, που πατάς και πώς περπατάς τότε δεν σε κουνάει ούτε ο Θεός ο ίδιος !
    Σε νοιώθω Δρομάκι, και δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές περπατάω κι΄εγώ στα μοναχικά σου μονοπάτια, σαν σκιά, γι΄αυτό και δεν με βλέπεις, στη αφάνεια π΄ούχει τόσα μυστικά να μας φανερώσει, δικά μας, των άλλων της ζωής, και του θανάτου.
    Σ΄αγκαλιάζω με την σκέψη.

    AntwortenLöschen