Montag, 11. Juli 2011

Η ΣΚΕΨΗ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ


   
   Ο Δρυμός, ο.... Μέλας μ΄αγκαλιάζει με τα γλαρωμένα καταπράσινα μάτια του, που ακόμα το φώς της μέρας δεν τ΄αχει δεί, και η πρωϊνή  παρθένα ευωδιά του γλυστράει πάνω απο τις γλυκιές πλαγιές και με καλημερίζει τούτη την παράξενη ώρα, τούτη την ώρα που οι ψυχές αρμενίζουν στα πελάγη των ονείρων.
Η δική μου η ψυχή ξαγρυπνά ! Ξαγρυπνά μές στην μοναχικότητα που κουβαλάει αυτή η ώρα και που άλλες στιγμές είναι φορτωμένη με ψυχές.
Η σκέψη φτερουγίζει και μηνεί, πως τις μοναχικές ώρες μόνο οι μοναχικοί βρίσκονται στους δρόμους, γιατί μόνο αυτούς αντέχουν για συντροφιά.
Είναι όπως στα μοναχικά μονοπάτια, σαν κι΄αυτά που περπατάει το "δρομάκι", εκεί που ο άνθρωπος δεν ακούει τίποτες άλλο εκτός απο την φωνή της ψυχής του, εκεί που ακούει τα όνειρά του και βλέπει τον εαυτό του ταξιδιώτη σ΄ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, με σταθμούς, σκοντάματα, δάκρυ, γέλιο, ευτυχισμένες στιγμές, τραγούδι, χορό και πένθος.
Αυτά τα δρομάκια αν τα περπατήσουν πολοί τότες θα χάσουν την ομορφιά τους, την αξία τους, τον σκοπό τους και την αξιοπρέπειά τους ! 
Αυτές τις ώρες άν τις ζήσουν πολοί τότες θα πάψουν να υπάρχουν, θα χαθούν μέσα στο χρόνο.
Άδικα ! Άσκοπα !
Είναι λοιπόν για τους μοναχικούς !
Γι΄αυτούς που ο λόγος κι΄η αλήθεια γίνοται οράματα και τους καθοδηγούν, γι΄αυτούς που η ζωή του χάρισε δάκρυα απο μέλι, γι΄αυτούς που  κουβαλούν τον θάνατο μές στην τσέπη τους και τον έχουν κάνει αδερφό και σύντροφο.

Το φώς γύρω μου άλαξε χρώμα και δυνάμωσε. Με αγγίζει με τα χτένια του ανάμεσα απο τις φυλωσιές και με χαϊδεύει, μου μιλάει για την μέρα 
π΄ούρχεται :

Μην κλαίς πρωϊνέ διαβάτη ! Άσε το χαμόγελο να αυγίσει στο πρόσωπό σου. Πάρε την χαρά που σου δείνω και χάρισέ την στον πονεμένο !
Άγγιξε, νιώσε και χαϊδεψε μια καρδιά ! Δώσε ένα χάδι παρηγοριάς ! Άσε να σε κοιτάξουν βαθειά, δυό μάτια με ειλικρίνια και ευγνωμοσύνη ! 
Πάρε μια ανάσα απο την πνοή μου και κράτησέ την για την ημέρα σου !
Νιώσε την θεία μουσική μου και τραγούδα γι΄αυτόν που ζεί γονατιστός απ΄το βάρος και την πίκρα της ζωής !
Αγκάλισε τον ταπεινό και δές, με την ματιά που σου χαρίζω, το φώς και την λαμπρότητα της ψυχής του !

Πάρε το φώς μου να ντυθείς
πάρ΄το για να το δώσεις
απ΄το κακό μην πικραθείς
και την χαρά ν΄απλώσεις !

Η σκέψη φτερουγίζει ......



Kommentare:

  1. H σκέψη φτερουγίζει...
    Καλό είναι το φτερούγισμα φίλε,ακόμα κι αν φτερουγίζει μόνη της...ελεύθερη να πετάει ενάντια σε ανέμους και γκρίζους καιρούς.
    Το κλείδωμα να φοβάσαι το στράγγιγμα και την αιμορραγία της...

    AntwortenLöschen
  2. Πολύ όμορφη η ανάρτηση σου φίλε μου. Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως όλα τα κείμενά σου παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Η σκέψη φτερουγίζει και μπορεί να διανύσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χιλιάδες μοναχικά μονοπάτια. Είμαι της άποψης πως πρέπει να αφήνουμε την σκέψη μας ελεύθερη και να μην την καταπιέζουμε. Στο τέλος της ανάρτησης σου παρουσιάζεται ένα μήνυμα αισιόδοξο. Να' σαι καλά φίλε μου. Καλό σου βράδυ!

    AntwortenLöschen