Dienstag, 5. Juli 2011

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ......


Απόψε νοιώθω όπως κάποια βράδυα στο Βερολίνο, πρίν ακόμα γκρεμιστεί το τείχος, όταν στο "Στέκι" χορεύανε 100 άτομα στην "πίστα" αμίλητα, σαν σε ιεροτελεστία, και ο παλμός του χορού άγγιζε τα μάγουλά μου και χαϊδευε τα κλειστά μου μάτια. 
Συχνά, όταν τα άνοιγα για λίγο (να πάρω μια πνευματική ανάσα), έβλεπα πρόσωπα δακρυσμένα, πρόσωπα σε έκσταση, πρόσωπα ερωτευμένα, πρόσωπα χαραγμένα απ΄τον πόνο κι΄όταν τα ξανάκλεινα είχα πάλι "υλικό" για να συνεχίσω τα ταξίμια μου δηλαδή να τούς δώσω πίσω αυτό που οι ίδιοι μου δώσαν χωρίς να το ξέρουν :Στα πρόσωπά τους, στα μάτια τους, στα βλέμματά τους ήταν χαραγμένος ο πόνος και ο πόθος της ζωής.
Ο Άλι ο Ιρακινός είχε να πάει 30 χρόνια στην πατρίδα του, ο Χρήστος μόλις είχε γυρίσει απο το παιδί του που το είχε η πρώην γυναίκα του και δεν τον άφηνε να το δεί, η Κλαούντια ήταν τρελά ερωτευμένη με τον Δημήτρη που ήταν στην Λέσβο, Η Μάρεν μ΄ούλεγε ότι η μουσική μου είναι σαν το Αιγαίο Πέλαγος και ότι νιώθει την αλμύρα στα χείλη της όταν παίζω και όταν χορεύει, νομίζει ότι ταξιδεύει πάνω στα κύμματα, Ο Σαββίκος χόρευε με την Νούλα και τα δάκρυά τους γεμίζαν το μαγαζί !
Απο έρωτα !!!!!!!
Μόνο τον Άρη θυμάμαι να κάθεται σε μια γωνιά να πίνει και να κλάιει συνέχεια, να πίνει και να κλαίει....
Μεγάλη ιστορία φίλοι μου ο Άρης, ίσως μ΄ούρθει κάποια φορά και την περιγράψω. 
Ναί.... φίλοι μου έτσι νοιώθω  αυτή τη στιγμή απέναντί σας ! 
Άθελά μου ίσως και να δημιούργησα προβλήματα γιατί δεν είναι ο καθένας μας οποιδήποτε στιγμή έτοιμος να δεχτεί αγγίματα στη ψυχή του σε μέρη απόκρυφα και πληγωμένα και ίσως και μια πρόωρη κίνησι να βλάψει περισσότερο παρά να κάνει καλό και να βοηθήσει !


Θα ήθελα λοιπόν πρώτα απ΄όλα να ευχαριστήσω την γιαγιά που θεώρησε το κείμενο της προηγούμενης ανάρτησης μου άξιο δημοσίευσης, μεταξύ μας, εγώ δέέννν θα το έκανα γιατί ναί μέν έχει κάποιο καλό πυρήνα αλλά του λείπουν τα "γύρω" και γενικά αυτό ο πυρήνας δεν είναι αρκετα στολισμένος. 
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω όλους τους φίλους και τις φίλες που εξέφρασαν γνώμη και στούς οποίους θα απαντήσω και προσωπικά, και τέλος θα ήθελα να πώ ότι η ιστορία είναι αληθηνή και ότι ήταν η αρχή  μιάς δραματικής περιόδου της ζωής μου η οποία όμως σε τελική ανάλυση με "αρμάτωσε" και με δυνάμωσε ψυχικά. 
Πώς λένε ; "Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς απώλειες" !


Τέλος, κάπου διάβασα ότι το στύλ θυμίζει λίγο "γιαγιά" και είναι σωστό αυτό, μόνο που το στύλ δεν είναι της γιαγιάς απλώς το χρησιμοποιεί και η γιαγιά μας. Εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε καθόλου να έμπαινα η να έπαιρνα στο/το στύλ της "γιαγιάς μας".

Kommentare:

  1. Με συγχωρείς πολύ, σου έσβησα το σχόλιο στο μπλoγk μου και θέλω να σου εξηγήσω αλλά δεν βρίσκω το e-mail σου.

    AntwortenLöschen
  2. "Μινοράκια"...καλημέρα!!!
    Τα αγγίγματα ψυχής πάντα είναι ευπρόσδεκτα.
    Στους καιρούς που ζούμε είναι οάσεις μέσα στην έρημο. Μπορεί να πονάνε μερικές φορές αυτά τα αγγίγματα, αλλά μας "ζαχαρώνουν" την ψυχή.
    Τις καλημέρες μου!!!

    AntwortenLöschen
  3. Αγρίνιο καλημέρα !!

    Πίνουμε το καφεδάκι μας έτσι ;

    Άντε φίλε να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

    Καλή σου μέρα κι΄εσένα, νάσαι καλά με αγνές αληθινές και όμορφες σκέψεις που ν΄άναι μέλι για την ψυχή σου.

    AntwortenLöschen
  4. Το στυλ είναι το ίδιο ή παρόμοιο όταν ακουμπάει την ψυχή,καμιά φορά κι όταν υπάρχουν παρόμοιες εικόνες.
    Ρουφάω ότι γραφεις...
    Σηκώνω ένα ποτήρι δροσερό νερό,που το κουβάλησα χτες από την πηγή στις καστανιές και πίνω στην υγειά σου.
    Νασαι καλά φίλε...

    AntwortenLöschen