Samstag, 18. Juni 2011

INΔIANIΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ναι.....ναί.. ναί, φίλοι μου, η ζωή παίζει, σχεδόν πάντα, όπως αυτή το θέλει, ντάξει, κάπου κάπου παίζουμε κι΄εμείς, αλλά νομίζω ότι τα πιό σπουδαία πράματα αποφασίζονται απο μια σειρά γεγονότα τα οποία εμείς δεν μπορούμε να επιρεάσουμε. 
Για παράδειγμα, εγώ δεν θα αποφάσιζα ποτέ μόνος μου να γεννηθώ ινδιάνος ! Τι να το κάνω ; 
Ξαίρεις τ΄είναι να ζείς μέσα στη φύση και στη ομορφιά, να έχεις για συντροφιά τους λύκους και τα ελάφια, τους βύσσωνες και τις αρκούδες, τ΄άγρια λιβάδια και τα ποτάμια, τα δασεμένα και υπερήφανα βουνά και μετά ν΄αρθούν κάτι κολώπαιδα απο την Ευρώπη, να σου τα πάρουνε όλα αυτά, να γεννοκτονίσουνε και να σου αγοράσουνε (σίκ) την γή για κάτι γυάλινες χάντρες και να σε περιθοριοποιήσουνε σε κάτι κλουβιά που τα λένε σπίτια ;
Έμ λοιπόν βλέπετε ότι έχω δίκιο !
Όχι λοιπόν ! Όχι ! Δεν θα γεννιόμουνα ποτέ μα ποτέ ινδιάνος, αλλά άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων και .......... 
Το μόνο καλό στην όλη ιστορία είναι ότι μέσα απ΄αυτό όλο το ινδιανιλίκι βρήκα έναν άνθρωπο που μου άλλαξε την ζωή και μ΄έκανε ευτυχισμένο !
Ήτανε την εποχή που έψαχνα κι΄εγώ ο άμοιρος να βρώ τον δρόμο της ζωής μου και ήμουν συνεχώς στη αναζήτηση (όχι ότι τώρα έπαψα να ψάχνω αλλά αρχίζω κι΄απογητεύομαι πια ότι δεν θα βρώ πια τίποτα) ώσπου ένα απόγευμα που καθόμουν στην εξόπορτα της σκηνής μου την είδα να περνάει και μου άρεσε. Την κάλεσα λοιπόν για μια πίπα της ειρήνης και το βράδυ της είπα αν θέλει να βγούμε στο βουναλάκι απέναντι να χαζέψουμε το Φεγγάρι. Έ να μην σας τα πολυλογώ απο τότε είμαστε αχώριστοι.
Για να πάρετε και μια ιδέα για το τι σας μιλάω παραθέτω φώτο !
Εδώ είμαστε σε μία απο τις προσπάθειες της να με κάνει να βρώ τον δρόμο μου. Βλέπετε πόσο μπλοκαρισμένα κοιτάζω στο βάθος;
Αυτό ήταν ένα βασικό μου πρόβλημα : έβλεπα μακρυά αλλά σκόνταφτα στις πέτρες και στα ξύλα που ήταν κάτω μπροστά μου.
Θυμάμαι μάλιστα ότι την συγκεκριμένη στιγμή με παρηγορούσε και μου έλεγε να μην το παίρνω και τόσο σοβαρά και ότι όλα θα πάνε προς το καλύτερο.
Το "άστρο" μου λοιπόν, γιατί σίγουρα, χωρίς αυτήν θα βρισκόμουν ακόμη στα σκοτάδια, το λένε "το ζαρκάδι του δάσους" !
Δέέέν κατάλαβα καλά ! Πώς θα θέλατε δηλαδή να την λένε, μήπως
Βαρβάρα , η μήπως Λίτσα, Σούλα και Τίνα ; Για σοβαρευτήτε !

Κοιτάχτε να δείτε, εμείς δεν έχουμε τέτοια ονόματα γιατί ποτέ μας δεν κάναμε αγίους τους ανθρώπους ! Δεν νιώσαμε ποτέ την ανάγκη να θεοποιήσουμε τον άνθρωπο κι΄έτσι παραμείναμε στην Φύση, άϊντε !
Τι έλεγα; Ά... ναί, τα ονόματα !
Εμένα δεν μου δώσανε τέτοιο νατουραλιστικό όνομα αλλά κάτι έχει να κάνει κι΄αυτό με την φύσι. Με λένε " ο Λουλούδης", ναί ναί ο Λουλούδης ! Γιατί..... ; Γιατί μου άρεσαν πάντα τα λουλούδια και οι απειρόχρωμες μυρουδιές και τα χρώματά τους. Μικρός κυλιώμουν μέσα σ΄αυτά και δεν ήθελα καθόλου να πάω στην σκηνή μας, που έτσι κι΄αλλιώς βρωμοκοπούσε καπνίλα και τσιγαρισμένα κρέατα. Λοιπόν στο θέμα μας !
Δέν πέρασε  πολύς καιρός και αποφασίσαμε να παντρευτούμε, όχι τίποτα ιδιαίτερο, απλά οι δυό φυλές μας και κ΄άνα δυό φίλοι.  


Έφερα και μουσική (πάρτε μάτι δίπλα τα κορίτσια τα οποία ο φακός εδώ τα αποθανάτισε σε ώρα που κουρντίζανε και μας βάλανε τις κατσάδες για να τις αφήσουμε ήσυχες)
Τι έλεγα; α ναί, λοιπόν  ευτυχώς που βρέθηκε κι΄αυτός ο άνθρωπος γιατί τα χρόνια π΄ούρθανε ήταν ακόμα πιό δύσκολα και αναγκαστήκαμε να παρατήσουμε την γή μας και να πάμε πιό νότια. 
Μέρες και νύχτες λοιπόν περπάτημα και πλάκα-πλάκα φτάσαμε στο Μεξικό.
Εκεί δεν ήταν και πολύ καλύτερα αλλά τουλάχιστον είχαμε την ησυχία μας και δεν μας κυνηγούσε κανείς. Είχαμε πάλι φύση, άγρια και δασεμένα βουνά, ποταμάκια και ζώα γύρω μας.

Έλα όμως που η εποχή αυτή δεν βάσταξε πολύ. Αυτοί, ναι... ξέρετε εσείς...., ήρθαν και προς τα εδώ και άρχισαν να μας κυνηγάνε κι΄απ΄εδώ.
Ε ! Δεν άντεξα λοιπόν άλλο και πήρα το τουφέκι, το οποίο αργότερα έδωσα στη συντρόφισσά μου γιατί εγώ δεν μπορούσα να σημαδέψω, και βγήκαμε στο αντάρτικο. 

Να ! Σας έχω και μιά φώτο που είμαστε εγώ και η γυναίκα μου, τι.... γεράσαμε ; Ε ναι... περάσαν τα χρόνια βλέπετε και στην φθορά και στον θάνατο δεν αντιστέκεται τίποτα.

Ναί...... το ξέρω..... αλάξαν οι καιροί: ούτε λιβάδια ούτε χεράκι ούτε κι΄ αγάπες ! Όχι, όχι δεν έχετε δίκιο. Αγαπιόμαστε και μάλιστα πιό παράφορα απο πρίν ! Αν προσέξετε καλά της έχω εμπιστευθεί την ζωή μου ! Αυτή κρατάει τα όπλα !

Στο μάτι ; άάάάάά, ναί ναί... αυτό έγινε όταν σε κάποια φάση της ζωής μου αποφάσισα να κοιτάζω χαμηλά, μπάς και βρώ κι΄εγώ τον δρόμο μου, και φυσικά δεν είδα ένα κλαδί απο ένα δένδρο που βρισκότανε ψηλά. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Άχ θεοί του Ήλιου και του Φεγγαριού, της νύχτας και της μέρας δώστε μου ένα σημάδι για να βρώ κι΄εγώ το δρόμο μου ! Ένας δρόμος σ΄αυτή τη ζωή μου ανήκει !

Kommentare:

  1. Γεια σου μινοράκια!
    Όμορφη η ιστορία σου. Να σε ρωτήσω, σκέφτηκες ποτέ, ότι ο δικός σου δρόμος μπορεί να είναι δίπλα σου, κι εσύ να μην τον έχεις δει;
    Σου εύχομαι να τον βρεις γρήγορα, και να αρχίσεις να τον περπατάς, γιατί σου αξίζει. Νομίζεις ότι είναι πολλοί αυτοί που ψάχνονται και αγωνιούν για το δρόμο αυτό; Γι' αυτό σου λέω, σου αξίζει να τον βρεις!
    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα!

    AntwortenLöschen
  2. Ροδούλα σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ευχές σου αλλά νομίζω, ότι αν οι "δρόμοι" ήταν δίπλα μας δεν θα ήταν δρόμοι.

    Και σε σένα μια καλή βδομάδα και....


    καλές μουσικές !

    AntwortenLöschen