Donnerstag, 23. Juni 2011

ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 Άάάάάάχ τι ωραία είναι αυτή η βραδυά ! Η δροσιά μπαίνει απο το παράθυρο στο μικρό παλατάκι της Μού, κάνει μια γκέλα στο ξύλινο πάτωμα και μου χαϊδεύει τρυφερά τα μάγουλα και τις άκρες των χεριών μου. 
Τίίί ;  Όχι, όχι η Μού δεν είναι αγελάδα, η Μού είναι ένας γιαπωνέζικος άγγελος που μου τον έστειλαν οι θεές του μαύρου δάσους (έτσι τον λένε τον Μέλανα Δρυμό οι γερμανοί και οι άγγλοι) και που αυτή τη στιγμή μου φτιάχνει ένα τσαϊ απο γιαπωνέζικα λουλούδια. Τι στο διάολο είναι αυτά μη με ρωτάτε. Το μόνο που μπορώ να σας πώ είναι ότι μυρίζουν υπέροχα και ότι η Μού κάνει ένα μισάωρο για να φτιάξει το τσαϊ και μ΄έχει βάλει στη υπομονή.
Είμαι αραχτός λοιπόν απολαμβάνω την δροσιά που μπαίνει απ΄το παράθυρο, τα φώτα της νύχτας, που δίνουν μιά άλλη όψη σ΄αυτην την πόλη και φλερτάρω με το βιολοντσέλο της Μού. 
Την ρώτησα αν μπορώ να το παίξω, με κοίταξε στα μάτια, έφερε την μύτη της στη δική μου, μ΄ούδωσε ένα μακρόσυρτο φιλί και μου είπε όχι ! 
Ξέρω και να χάνω ! Δέν πειράζει, σκέφτηκα, σήμερα όχι, αύριο όχι, μεθαύριο όμως ίσως ναί, μπάς κι΄αξιωθώ και πιάσω ένα τσέλο στα χέρια μου, όχι οποιδήποτα τσέλο ρε παιδιά, αυτό το τσέλο μιλάει, κλαίει απο μόνο του τι λέτε τώρα !

Πάνω στον πόνο μου λοιπόν νάσου και η καλή μου με τα σερβίτσια της, τις τσαγιέρες της, τα φυλντζάνια της (έτσι τ΄άλεγε η γιαγιά μου, και πιό συγκεκριμένα, φυλντζάν και όχι φλυντζάνι), με τα μετάξια της σκέέέέτο παραμύθι δικέ μου !

Το τσαϊ είναι υπέροχο, και η Μού είναι υπέροχη, δεν αντέχω όμως και πετάω σπόντες : τι θα γίνει με το τσέλο : Ντάξει δεν είπαμε να παίξω εγώ, εσένα θέλω να ακούσω γιαπωνέζα Κίρκη ! !  
Εσένα ! ! !

Η Μού είναι παράξενη. Θα σου δωθεί αν μπορέσεις και τεντώσεις τις χορδές της όσο πρέπει, θα σε φτιάξει με τις νότες άν νομίζει ότι είσαι έτοιμος ν΄ακούσεις, άν δέέέέένννννν,  έ τότε ξέχασέ το.
Έ λοιπόν εμένα με πήρε πρέφα ότι εκείνες τις στιγμές το μυαλό μου έβλεπε και άκουγε άλλα πράματα και η Μού πήρε την απόφαση :

- Σήκω Ευαγγέλιους .....  (αυτό είναι το κανονικό μου όνομα όχι 
  φυσικά όπως τ΄ όλεγε η Μού. Την άφησα να με λέει έτσι γιατί  
  στη δημιουργία της τελευταίας συλαβής (ους) τα χείλη της
  έπερναν μια ηδονική μορφή που με συνέπαιρνε) ...... τώρα δεν 
  έχει μουσικές, τώρα θα πάμε μιά βόλτα να σου δείξω κάποιους 
  που πρέπει να τους ξέρεις !

Βρε κοπέλα μου, βρέ Μουδάκι μου είναι ανάγκη τώρα, μές στη νύχτα, να συναντάμε γνωστούς ; Καλά δεν είμαστε εδώ με τα τσάγια μας με τις δροσιές μας με τους εαυτούς μας ; Πίνουν τουλάχιστον κάνα ποτό να το γλεντίσουμε ;
Όσο πήρατε απάντηση εσείς άλλο τόσο πήρα κι΄εγώ ! 
Το πρώτο πράμα που έκανε η Μου μου (πλάκα έχει αυτό το μουμου) λέω λοιπόν... το πρώτο πράμα που έκανε όταν έφευγε απ΄το σπίτι, ήταν να σκεπάσει το τσέλο και να βάλει γύρω γύρω αναμένα κεριά που κι΄αυτά τα είχε σε ταψιά για να  μην πάρει φωτιά το σπίτι.
Ντυθήκε, φτιάχτηκε, χτένισε τα μαλλιά της, έβαλε τα γιαπωνέζικα λάδια της και έγινε μια νεραϊδα της νύχτας.

Νάσου λοιπόν ο Γραικός με την Μού βολτίτσα στο Φραϊμπουργκ  η (Φραϊμβούργο).
Τα δένδρα κι΄οι φυλωσιές μας χαιρετούν, το φώς είναι μαγευτικό οι ήχοι απο τα γέλια και τις ομιλίες των ανθρώπων γύρω σου χαϊδεύουν την ψυχή, το νερό, στα άπειρα ρυάκια και ποταμάκια που έχει αυτή η πόλη. σιγανοτραγουδάει και ξαφνικά η Μού απαγγέλει

       άνδρα μοι ένεπεν μούσαν πολύτροπον.........

- Νάτοι οι δυό σου φίλοι Ευαγγέλιους ! Τους ξέρεις ;
- Βρέ βρέ βρέ καλησπέρα στα παιδιά ! Πως απο δώ ;





Μάλιστα ! Στην πύλη του κτιρίου κλασικών επιστημών του Φραϊμπουργκ συνάντησα τα δυό λεβεντόπαιδα ! 
Είναι ο Όμηρος και ο Αριστοτέλης !
Άς είναι καλά η Μού !  Μού, άξιζε τελικά ο περίπατος και είχες δίκιο : δεν ήταν ώρα για τσέλα και τέτοια πράματα !


ΥΓ. Ντάξει... μην ψάχνεσθε.... Την φώτο την πήρα την άλλη μέρα γιατι στα σκοτάδια δεν θα βλέπατε τίποτα έτσι, άντε να χαρώ !

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen