Sonntag, 26. Juni 2011

Η ΑΝΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ



Σας έχω μιλήσει για την Αννούλα έτσι, και σας έχω πεί ότι κάπου-κάπου νομίζω ότι είναι η "άλλη μου φωνή". 
Τις προάλλες λοιπόν το πρωϊ και πάνω που τελείωνα τα ταξίμια μου και τα μουσικά μου ταξίδια ακούω κάτι παράξενους θόρυβους στην πόρτα του διαμερίσματος μου. Πλησιάζω και εστιάζω τους ήχους στην κλειδαριά, σαν να ήθελε κάποιος απο έξω, να βάλει ένα κατσαβίδι η κάτι παρόμοιο στην κλειδαριά και να ανοίξει την πόρτα.
Αφήνω το όργανο λοιπόν απο τα χέρια μου και παίρνω θέση μάχης πίσω απο την πόρτα. Την ανοίγω και βλέπω την Άννα να αιωρείται μπρός-πίσω, δεξιά-αριστερά , να κράτάει τα κλειδιά στα χέρια (της έχω δώσει κλειδια απ΄το διαμέρισμα) και να προσπαθεί να βάλει το κλειδί στη κλειδαριά και να ανοίξει !

Τύφλα το κορίτσι στη σούρα ! 

- Άννούλα τι έγινε τι έπαθες ;
- Σουρτούκη, (έτσι με αποκαλεί), άει χέσου κι΄εσύ κι΄η κλειδαριά 
  σου ! Να βάλεις κλειδαριά που ανήγει με καρτούλα η πιό καλύτερα
  αυτές που ανοίγουν με ηλεκτρονικά κύματα ! Μισή ώρα προσπαθώ
  να βρώ την "τρύπα" και δεν μου κάθεται γαμώτο ! 


Τη βάζω μέσα, της παίρνω τα πράματα και την ρωτάω άν θέλει να της προσφέρω καφέ η τσαϊ η αν θέλει να πάει για ύπνο να ξεκουραστεί. Με το τελευταίο δεν φαίνεται να είναι σύμφωνη γιατί με κοιτάει ξαφνικά κάπως άγρια και μου λέει :

- Ρε σύ δεν είσαι καλά ! Ήρθα στο σπίτι σου για να πάω για ύπνο
  ρε ! Καλά εγώ πίνω εσύ σουρώνεις μα την Παναγία ούτε 
  πόντιος ν΄άσουνα !
- Αννούλα είμαι και πόντιος αλλά είμαι και καυκάσιος γι΄αυτό
  πρόσεχε ! Οι καυκάσιοι μπορούν να αγριέψουν και τότε
  δαγκώνουν ! 
- Όχι  Σουρτούκη μου όχι ! Φτιάξε μου έναν διπλό ελληνικό με λίγη
   βιολογική ζάχαρη και θα σου πώ.


Την ώρα λοιπόν που αρχίζω τις προετοιμασίες για τους καφέδες (θα πιώ κι΄εγώ έναν απο τα ίδια) η Αννούλα  βγάζει την ζακέτα της και τα παπούτσια, στρίβει ένα τσιγάρο απο ταμπάκο Βανέλλε κόκκινο και αρχίζει έναν μονόλογο in medias res άκρως αποκαλυπτικό για τον λόγο της πρωϊνής της "παρακμής". 
Ακούστε τον !

- Ένα παιχνίδι του μυαλού μας είναι αυτό το θέατρο και τίποτα 
  άλλο ! 
 Αυτό το θέατρο της ζωής που μιά πράξη του είναι η αγάπη.
 Μέχρι να το πάρουμε χαμπάρι έχουμε κάνει του κόσμου τα λάθη  
 και  τις ανοησίες, έχουμε καταστρέψει ανθρώπους και τους εαυτούς  μας και περνάμε το υπόλοιπο της ζωής μας προσπαθώντας να μας τραβήξουμε απ΄τον βούρκο που οι ίδιοι φτιάξαμε. 
Άλλο έρωτας και σέξ και άλλο αγάπη ρε Σουρτούκη! Γιατί δεν το καταλαβαίνετε αυτό εσείς οι άντρες ;
Σας έχω σπουδάσει και γνωρίζω τους τρόπους  της αγάπη σας. 
Όταν ξυπνάει το ζώο μέσα σας, εκεί κάπου στα δεκκαπέντε μέχρι είκκοσι, όλη η αγάπη σας είναι τοποθετημένη στα γεννητικά σας όργανα και βγαίνει μόνο απ΄αυτά (εμ απο που να βγει; το κεφάλι σας είναι ακόμη άδειο!). Από τα είκκοσι μέχρι τα τριάντα σας μετακομίζει (η αγάπη) λιγάκι πρός τα πάνω και έρχεται προς το μέρος της κοιλιάς, αλλά ακόμη είναι ο φαλός σας αυτός που σας κυβερνάει έέ... άντε με λίγο συναίσθημα και ρομαντισμό του κώλου..... Στα σαράντα έχετε πάρει χαμπάρει ότι, δεν μπορεί ... πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο, και αρχίζετε τις αναζητήσεις. Εκεί η αγάπη σας κοντεύει να φτάσει στην καρδιά σας αλλά πάντα αυτό το γαμημένο το πουλί σας σας κάνει ζημιές και δεν ξαίρετε τι σας φταίει. Στα πεννήντα σας η αγάπη βρίσκεται μεταξύ καρδιάς και νού και εκεί είναι που τα μπερδεύετε γιατί πρέπει να τότε να ανατρέψετε όλες τις προηγούμενες αγάπες σας. Είναι κάτι σαν την πνευματική κλημακτήριο θα λέγαμε, που σας κάνει να υποφέρετε και να έχετε έντονα υπαρξιακά προβλήματα. Στα εξήντα σας έχετε πάρει μπρός και η αγάπη σας έχει αλάξει εντελώς  μορφή. Το σεξ έρχεται σε δεύτερη μοίρα (θα μου πείς δεν γίνεται κι΄αλλιώς) και η αγάπη σας πέρνει επιτέλους τον σωστό δρόμο. Αγαπάτε χωρίς να ζητάτε, αγαπάτε για να δώσετε, αγαπάτε με την ψυχή σας. 
Τώρα όμως μπορείς να μου πείς εμείς οι γυναίκες τι φταίμε που πρέπει  περάσουμε απο σαράντα κύμματα για να βρούμε αυτόν του οποίου η αγάπη βρίσκεται πιό πάνω απο το πουλί του ; Δε λέω καλό είναι κι΄αυτό αλλά δεν είναι σε καμμιά περίπτωση τα πάντα, πράγμα το οποίο ισχύει για σάς !
Το ιδανικότερο θα ήταν ένας παθιασμένος, νέος εραστής με τον νού την αγάπη και την σκέψη του 60άρη....


- Άννα άσε τις βλακείες και πάρε τον καφέ σου. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται γιατί αν η φύση έφτιαχνε έναν νέο άντρα με το μυαλό ενός εξηντάρη θα ήταν σαν να αυτοκτονούσε η ίδια.

- Άχ σ΄ευχαριστώ βρε Σουρτούκη, σ΄ευχαριστώ για το καφεδάκι,  και αυτό με την αυτοκτονία της φύσης θα το σκεφτώ και θα βάλω μάλλον το επόμενο εξάμηνο ένα σεμινάριο με αυτό το θέμα ! 
Νάσαι καλά μέντορά μου, πάλι μ΄ούδωσες καινούργιες ιδέες ! Είσαι ένας  Άγγελος !!!! 

Ο ΕΝΤΥ


Ο Έντυ είναι ένα παληκάρι 82 χρονών, έτσι τουλάχιστον μας λέει, γιατί άν τον ρωτήσεις "πώς πάς Έντυ ;" θα σου απαντήσει " Ούούού... μιά χαρά, είμαι, λιοντάρι σκέτο, αφού να φανταστείς δεν ξέρω που βρίσκεται η καρδιά μου", το τελευταίο μου το λέει για να μου δείξει ότι δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την "τρόμπα" του.

Εντάξει ρε Έντυ πάμε λοιπόν, γιατί το γήπεδο είναι μεγάλο !

Ποιό γήπεδο ; Μα του γκόλφ ! Τίίί...... όχι εγώ δεν παίζω γκόλφ ούτε και είπα κάτι τέτοιο απλά τ΄όφερε να βρεθώ σε μία γύρα που κάνουνε οι "μελοντικοί" γκολφίστες, παρέα με τον δάσκαλό τους όταν βρίσκονται στην διαδικασία του να μάθουνε το άθλημα !
Είμαι λοιπόν παρατηρητής εκ΄περιστάσεως  και τίποτα άλλο !

Ο Έντυ ήταν ταγματάρχης στον ελβετικό στρατό και όταν αποστρατεύτηκε, μέσα απο τις γνωριμίες, του έγινε Σομελιέ (αυτό το πράμα είναι όταν εσύ, για λογαριασμό κάποιου άλλου, η και για την πάρτυ σου, κάνεις τις βόλτες σου ανά τον κόσμο και δοκιμάζεις κρασιά τα οποία αν σου αρέσουν τ΄αγοράζεις και τα πουλάς μετά σε τριπλάσια και πενταπλάσια τιμή παρακαλώ !).
Φραγκάτος λοιπόν ο Έντυ, έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, έχει διαμερίσματα, σπίτια χωράφια και δεν ξέρω εγώ τι άλλο και τώρα στα γεράματα τ΄ούρθε να μάθει γκόλφ ! 
Τί να πείς ; Τίποτα να μην πείς !

Τον Έντυ λοιπόν, τον έχει απο κοντά ο δάσκαλός του, που είναι και ο σύνδεσμος, και του λέει : αυτό... κι΄εκείνο...... και μετά απο κεί.......και όχι έτσι.......βάλε λίγο δύναμη........, την μέση σου έτσι γιατί αυτό........., τα μπράτσα σου εκεί γιατί αλλιώς..........., μπράάάάάάβοοοοοο ! Τότε γυρνάει ο Έντυ και κοιτάει γύρω του να δεί αν τον κοιτάνε, περήφανος για την επιδοκομασία που του γίνεται, και αρχίζει και μας λέει για την αντοχή του, την δύναμή του και για το πόσο αστραπιαία συλαμβάνει τα γεγονότα !


Κρατήσου Έντυ γιατί είμαστε ακόμη στην δεύτερη τρύπα κι΄έχει ακόμη 16 !


Εγώ στη ιστορία το παίζω συνοδός και κέντυ (αυτό είναι ο τύπος που κουβαλάει τα μπαστούνια, τις μπάλες, το νερό, τίποτε φαγώσιμο, ντομάτες κεφτεδάκια, φέτα μαλακιά Τυρνάβου.... όχι όχι.... παιδιά ξέφυγα......).


Η προπόνηση συνεχίζεται λοιπόν, εγώ απολαμβάνω
 το πράσινο, την αρχιτεκτονική του γηπέδου και ακολουθώ τους "αθλητάς".
Σε κάποια στιγμή παρατηρώ τον Έντυ να έχει ξεκώψει απ΄τον δάσκαλο, να βρίσκεται κοντά μου και να μονολογεί : " παπάρια γκόλφ, όλο μαλακίες κάνω δεν μπορώ ούτε το μπαστούνι να κρατήσω τι το θέλω το γκόλφ, ο φίλος σου τα βλέπει τα πράματα πολύ θετικά ; "

 Έντυ, εντάξει μην περιμένεις να πάρεις μετάλιο. Για δική σου ευχαρίστηση το κάνεις έπειτα τι μου είπες, θές να γνωρίσεις και καμιά γυναίκα για να κάνετε τρελά πράματα μαζί έτσι ; Έντυ αυτά τα πράματα θέλουν λίγο υπομονή.
Να λοιπόν που τον φτιάχνουμε τον ΄Εντυ και παίρνει δυνάμεις να συνεχίσει.......

Κάποια στιγμή  τον χάσαμε τον Έντυ και δεν ξέραμε που βρίσκεται.
Έέέέέντυυυυυυυ !!!! 
Ρε Έέέέντυυυυυυυ !!!! 
 Στην στροφή επάνω λοιπόν και πίσω απο κάτι δένδρα το βρήκαμε τον φίλο να έχει αράξει στη σκιά ενός δένδρου, να κάνει αέρα στο πρόσωπό του με το καπέλο και να μας περιμένει.


- Ρε  παιδιά ξέρετε τι λέω...... δεν κάνουμε κ΄άνα διάλειμα να πάμε
  για καμιά μάσα και κάνα καλό κρασάκι που έχω ανακαλήψει κάτι
  περίφημα στην καντίνα και συνεχίζουμε αύριο την παρτίδα ;


Έντυυυυ προδίδεις τους θεσμούς ! Που είν΄το λιοντάρι π΄ούχεις μέσα σου, μάλλον λαγό έχεις αλλά τέλος πάντων !
Το σχολάμε λοιπόν γιατί δεν θέλουμε και να μας μείνει  ο Έντυ στα χέρια και αλάζουμε σκηνικό !

Νάμαστε λοιπόν στη καντίνα και αλάζουμε παιχνίδι. Ο Έντυ, μιας και ξέρει τα κατατόπια, ξέρει και τα άτομα, κανονίζει.
Δεν ξέρω αν ήταν ο καθαρός αέρας, το περπάτημα ή η 25άρα γκαρσόνα "αστέρι" αλλά ο Έντυ ήτανε συνέχει στην παραγελία.
Νά φέρε μας αυτό..., να φέρε μας το άλλο......, έλα να σου πώ κάτι...., εκείνο το κρασί τι έγινε... και όλο και της έπιανε το χεράκι, το μπρατσάκι και και όλο και μας κοιτούσε και γελούσε, προσεκτικάάάάά....  για να μην του φύγει η μασέλα.

Ρέ  Έντυ ηρέμησε... ντάξει έχεις λεφτά αλλά τι θα κάνεις εσύ το χούφταλο με το κορίτσι αφού δεν μπορείς.......
Ο Έντυ παίρνει σοβαρό ύφος μας κοιτάζει συνομωτικά και μας βγάζει την γλώσα και την κουνάει πέρα-δώθε θέλοντας να μας δείξει το τί μπορεί να κάνει μ΄αυτήν !

- Υπάρχουν κι΄άλλα εργαλεία  Ελληνόπαιδες !

Μπά, Έέέντυ μη μας αποκαλύπτεις τέτοια πράματα γιατί θα τυφλωθούμε απο το φώς που εκπέμπουν ! 

Νά λοιπόν να έρχονται τα ψάρια, να τα κρέατα, να οι σαλάτες να και τα κρασιά, βρισκώμαστε στο τρίτο μπουκάλι, κι΄εγώ κι΄ο φίλος την παίρνουμε χαμπάρι αλλά ο Έντυ μας το παίζει οργιαστικός Διόνυσσος και έτσι όπως κουνάει χέρια και πόδια για να δείξει μέγεθος και τσαμπουκά, κάνει ένα μπράάάάάάφ και σκάει η μούρη του μέσα στο πιάτο με τα φιλέτα και τις σάλτσες.

Έντυυυυ, Έντακο τι έγινε ρέέέέ, τι έπαθες ;

Του βγάζουμε λοιπόν το κεφάλι απο τις σάλτσες, τον καθαρίζουμε, του ρίχνουμε λίγο νερό στο πρόσωπο, τον συνεφέρνουμε και τον έχουμε υπό παρακολούθηση μέχρι ν΄άρθει η γιατρός.


Ο Έντυ μας κοιτάει με γλαρωμένο μάτι αλλά δεν μπορεί να μας μιλήσει μόνο τα χέρια του κουνάει και μάς κάνει νοήματα που δεν τα πιάνουμε.
Σε χρόνο μηδέν, αλήθεια σας λέω παιδιά ούτε 5 λεπτά δεν περάσανε, και νάσου και η γιατρός η οποία αρχίζει κατ΄ευθείαν να τον γυμνώνει απο την μέση και πάνω για να του κάνει καρδιογράφημα. Ο Έντυ αρχίζει και ζωντανεύει σιγά-σιγά κοιτάζει την γιατρό κοιτάζει και εμάς και μας χαμογελάει πονηρά.........


Έντυυυυυυ, Έντυυυυυυυ, αυτή τη φορά την γλύτωσες παρα τρίχα την επόμενη όμως δεν ξέρω......
Γέρασες ρέ και δεν έμαθες ακόμη τα κρατήματά σου, να τα χέσω τα λεφτά σου ρε Έντυ να τα χέσω !



Donnerstag, 23. Juni 2011

ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

 Άάάάάάχ τι ωραία είναι αυτή η βραδυά ! Η δροσιά μπαίνει απο το παράθυρο στο μικρό παλατάκι της Μού, κάνει μια γκέλα στο ξύλινο πάτωμα και μου χαϊδεύει τρυφερά τα μάγουλα και τις άκρες των χεριών μου. 
Τίίί ;  Όχι, όχι η Μού δεν είναι αγελάδα, η Μού είναι ένας γιαπωνέζικος άγγελος που μου τον έστειλαν οι θεές του μαύρου δάσους (έτσι τον λένε τον Μέλανα Δρυμό οι γερμανοί και οι άγγλοι) και που αυτή τη στιγμή μου φτιάχνει ένα τσαϊ απο γιαπωνέζικα λουλούδια. Τι στο διάολο είναι αυτά μη με ρωτάτε. Το μόνο που μπορώ να σας πώ είναι ότι μυρίζουν υπέροχα και ότι η Μού κάνει ένα μισάωρο για να φτιάξει το τσαϊ και μ΄έχει βάλει στη υπομονή.
Είμαι αραχτός λοιπόν απολαμβάνω την δροσιά που μπαίνει απ΄το παράθυρο, τα φώτα της νύχτας, που δίνουν μιά άλλη όψη σ΄αυτην την πόλη και φλερτάρω με το βιολοντσέλο της Μού. 
Την ρώτησα αν μπορώ να το παίξω, με κοίταξε στα μάτια, έφερε την μύτη της στη δική μου, μ΄ούδωσε ένα μακρόσυρτο φιλί και μου είπε όχι ! 
Ξέρω και να χάνω ! Δέν πειράζει, σκέφτηκα, σήμερα όχι, αύριο όχι, μεθαύριο όμως ίσως ναί, μπάς κι΄αξιωθώ και πιάσω ένα τσέλο στα χέρια μου, όχι οποιδήποτα τσέλο ρε παιδιά, αυτό το τσέλο μιλάει, κλαίει απο μόνο του τι λέτε τώρα !

Πάνω στον πόνο μου λοιπόν νάσου και η καλή μου με τα σερβίτσια της, τις τσαγιέρες της, τα φυλντζάνια της (έτσι τ΄άλεγε η γιαγιά μου, και πιό συγκεκριμένα, φυλντζάν και όχι φλυντζάνι), με τα μετάξια της σκέέέέτο παραμύθι δικέ μου !

Το τσαϊ είναι υπέροχο, και η Μού είναι υπέροχη, δεν αντέχω όμως και πετάω σπόντες : τι θα γίνει με το τσέλο : Ντάξει δεν είπαμε να παίξω εγώ, εσένα θέλω να ακούσω γιαπωνέζα Κίρκη ! !  
Εσένα ! ! !

Η Μού είναι παράξενη. Θα σου δωθεί αν μπορέσεις και τεντώσεις τις χορδές της όσο πρέπει, θα σε φτιάξει με τις νότες άν νομίζει ότι είσαι έτοιμος ν΄ακούσεις, άν δέέέέένννννν,  έ τότε ξέχασέ το.
Έ λοιπόν εμένα με πήρε πρέφα ότι εκείνες τις στιγμές το μυαλό μου έβλεπε και άκουγε άλλα πράματα και η Μού πήρε την απόφαση :

- Σήκω Ευαγγέλιους .....  (αυτό είναι το κανονικό μου όνομα όχι 
  φυσικά όπως τ΄ όλεγε η Μού. Την άφησα να με λέει έτσι γιατί  
  στη δημιουργία της τελευταίας συλαβής (ους) τα χείλη της
  έπερναν μια ηδονική μορφή που με συνέπαιρνε) ...... τώρα δεν 
  έχει μουσικές, τώρα θα πάμε μιά βόλτα να σου δείξω κάποιους 
  που πρέπει να τους ξέρεις !

Βρε κοπέλα μου, βρέ Μουδάκι μου είναι ανάγκη τώρα, μές στη νύχτα, να συναντάμε γνωστούς ; Καλά δεν είμαστε εδώ με τα τσάγια μας με τις δροσιές μας με τους εαυτούς μας ; Πίνουν τουλάχιστον κάνα ποτό να το γλεντίσουμε ;
Όσο πήρατε απάντηση εσείς άλλο τόσο πήρα κι΄εγώ ! 
Το πρώτο πράμα που έκανε η Μου μου (πλάκα έχει αυτό το μουμου) λέω λοιπόν... το πρώτο πράμα που έκανε όταν έφευγε απ΄το σπίτι, ήταν να σκεπάσει το τσέλο και να βάλει γύρω γύρω αναμένα κεριά που κι΄αυτά τα είχε σε ταψιά για να  μην πάρει φωτιά το σπίτι.
Ντυθήκε, φτιάχτηκε, χτένισε τα μαλλιά της, έβαλε τα γιαπωνέζικα λάδια της και έγινε μια νεραϊδα της νύχτας.

Νάσου λοιπόν ο Γραικός με την Μού βολτίτσα στο Φραϊμπουργκ  η (Φραϊμβούργο).
Τα δένδρα κι΄οι φυλωσιές μας χαιρετούν, το φώς είναι μαγευτικό οι ήχοι απο τα γέλια και τις ομιλίες των ανθρώπων γύρω σου χαϊδεύουν την ψυχή, το νερό, στα άπειρα ρυάκια και ποταμάκια που έχει αυτή η πόλη. σιγανοτραγουδάει και ξαφνικά η Μού απαγγέλει

       άνδρα μοι ένεπεν μούσαν πολύτροπον.........

- Νάτοι οι δυό σου φίλοι Ευαγγέλιους ! Τους ξέρεις ;
- Βρέ βρέ βρέ καλησπέρα στα παιδιά ! Πως απο δώ ;





Μάλιστα ! Στην πύλη του κτιρίου κλασικών επιστημών του Φραϊμπουργκ συνάντησα τα δυό λεβεντόπαιδα ! 
Είναι ο Όμηρος και ο Αριστοτέλης !
Άς είναι καλά η Μού !  Μού, άξιζε τελικά ο περίπατος και είχες δίκιο : δεν ήταν ώρα για τσέλα και τέτοια πράματα !


ΥΓ. Ντάξει... μην ψάχνεσθε.... Την φώτο την πήρα την άλλη μέρα γιατι στα σκοτάδια δεν θα βλέπατε τίποτα έτσι, άντε να χαρώ !

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΞΙΜΙΑ


Ταξίμια μπορείς να κάνεις παντού, στην ζωή, στην αγάπη, στην μουσική, στην ζωγραφική, στην επιστήμη και ... βάλε.
Ένα πράμα όμως θα πρέπει να πάρεις στα σοβαρά, δεν κάνουμε ταξίμια εν δημοσίω και για αυτοεπίδειξη αν δεν έχουμε ασχοληθεί με το αντικείμενο μας τουλάχιστον μια 15ετία γιατί τότε θα φαλτσάρουμε και μάλιστα άσχημα και θα κουφάνουμε τον κόσμο γύρω μας, και θα τον κάνουμε να υποφέρει άδικα. Άν τελικά το αποτέλεσμα είναι αυτό τότε καλύτερα να καθήσουμε εκεί που είμαστε ! 
Στο σπίτι μας και για κουφούς, τυφλούς κι΄αναίσθητους παίζουμε όποτε και όπως θέλουμε !
Αυτή η 15ετία ισχύει σε όλους τους χώρους και για να είμαι δίκαιος, για την μουσική θα έβαζα και 5 χρόνια καπάκι, πάμε στα 20 λοιπόν ! 
Δεν με πιστεύετε έτσι.., δικό σας πρόβλημα !

Λοιπόν, τα μουσικά ταξίμια έχουν την ρίζα τους κάπου μακρυά, στην Ανατολή. Πρώτοι οι Κινέζοι (μέσα σ΄αυτούς θα πρέπει να αναφερθούν οι Μογγόλοι της Στέπας με τις Σαμανικές ιεροτελεστείες και φυσικά οι Ινδιάνοι ) και αργότερα, σε πολύ πιο σοβαρότερη βάση, οι Ινδοί ασχολήθηκαν εμπειρικά με τα μουσικά ηχοχρώματα ώσπου ήρθε ο σοφότερος των σοφών, ο Πυθαγόρας ο Σάμιος για να μας μιλήσει για τις σχέσεις των χορδών και των ήχων.
Οι Κινέζοι λοιπόν, βασισμένοι πάντα στην ακοή και χρησιμοποιόντας αυτό που λέμε σήμερα "πεντατονική κλίμακα", δημιούργησαν και χρησιμοποίησαν τα πρώτα ταξίμια τα οποία και παρουσίαζαν σε θρησκευτικές τελετές απαγγέλοντας ιερά κείμενα.
Το ίδιο γεγονός εμφανίζεται και στους ινδούς, μόνο που εδώ έχουμε μια ποικοιλομορφία ήχων. Οι Ινδοί, αφού άκουσαν καλα και για χρόνια την πεντατονική των Κινέζων, δεν αρκούνται πλέον σε μια κλίμακα και αρχίζουν ταξίδια και ταξίμια και σε άλλους ηχοχώρους με αποτέλεσμα να πλουτισθεί ο μουσικός και ρυθμικός χώρος πράμα το οποίο θα εκμεταλευτούν αργότερα οι Ασσύριοι, οι Αιγύπτιοι και φυσικά και οι Έλληνες.
Σε πολύ κατοπινές εποχές θα έρθουν οι "σωτήρες" μας απο την Δύση με τις Σταυροφορίες, και θα πάρουν και αυτοί ένα κομμάτι απο την πίτα.


Λοιπόν..... να μην ξεφεύγουμε.... 


Στην Ινδία λοιπόν λαβαίνει χώρα μια μουσικολογική επανάσταση. Έχουμε σε πρώτη φάση την δημιουργία καινούργιων ηχοχρωμάτων, ρυθμών και εμφανίζεται και αυτό που λέμε ταξίμι, το οποίο, στον χώρο αυτό, είναι απαραίτητη προυπόθεση για να ακουστει μια μουσική και του δίνεται ιδιαίτερο βάρος.

Ο ρόλος του είναι άκρως σημαντικός !
Προετοιμάζει την ψυχή (βλ. ακοή) και το πνεύμα για να ακούση την συγκεκριμένη κλίμακα (ηχόχρωμα).
Δεν νοείται θρησκευτική τελετή, γλέντι, γάμος η κηδεία χωρίς μουσική μα προ πάντων χωρίς την εισαγωγή (ταξίμι) που σου μαζεύει την ψυχή απο τους δρόμους που αυτή γυρνάει, που σου λέει : "κοίτα να δείς, τώρα είσαι εδώ κι΄εγώ, η μουσική, σου ανήκω. άσε τα του κόσμου κι΄άκουσέ με ! "  
Σε ορισμένα ηχοχρώματα (κλίμακες) είναι δυνατό να βρούμε το ταξίμι στο τέλος μιάς μελωδίας πράγμα που έχει όμως παρόμοιο σκοπό : να μαζέψει και να γαληνέψει την ψυχή απο το ταξίδι που την έστειλε η μουσική ! 


Το ταξίμι σ΄αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη κρατάει γύρω στο 15λεπτο και μιας και τ΄όφερε η συζήτηση ίσως θ΄άπρεπε να αναφέρω ότι η ακοή χρειάζεται γύρω στα 10 λεπτά για να προσαρμοσθεί στην ακουστική του χώρου, και στο μουσικό ηχόχρωμα, το οποίο ώς γνωστόν, ανάλογα με την μουσική μορφή και δομή του δραστηριοποιεί διαφορετικές ομάδες ακουστικών νεύρων !

Ορίστε μας ! ! !



Ένας ελαφρύς απόηχος του ταξιμιού φτάνει στ΄αυτιά μας απο μουσικές της Ιαπωνίας όπου το κλάμα της γιαπωνέζικης φλογέρας μας μιλάει για τον ανθρώπινο πόνο, τις αράβικες εισαγωγές της Ούμ Καλτούμ, τα Σμυρνεϊκα ακούσματα (κι΄αυτά μας μιλάνε για το ίδιο πράμα) όπως επίσης και απο τα ταξίμια της δημοτικής και λαϊκής μας μουσικής. 



Όλα αυτά με αφορμή κάποιους (πολλούούούούς) φάλτσους που πιάσαν ένα όργανο στα χέρια τους και βγήκαν στο Γιουτιούμπι και στις τελεοράσεις να μας πρήξουν τα κάκκαλα. 

Ρέ άει μαζευτήτε !  Λελέδες !


Ζητώ τραγική συγνώμη άν παραφέρθηκα αλλά το έκανα ευχαρίστως !


Και για σας φτιάξω την διάθεση : αυτό το τοπίο βλέπω απο το παράθυρο της κουζίνας μου όταν ρίχνω ταξίμια !

Samstag, 18. Juni 2011

INΔIANIΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ναι.....ναί.. ναί, φίλοι μου, η ζωή παίζει, σχεδόν πάντα, όπως αυτή το θέλει, ντάξει, κάπου κάπου παίζουμε κι΄εμείς, αλλά νομίζω ότι τα πιό σπουδαία πράματα αποφασίζονται απο μια σειρά γεγονότα τα οποία εμείς δεν μπορούμε να επιρεάσουμε. 
Για παράδειγμα, εγώ δεν θα αποφάσιζα ποτέ μόνος μου να γεννηθώ ινδιάνος ! Τι να το κάνω ; 
Ξαίρεις τ΄είναι να ζείς μέσα στη φύση και στη ομορφιά, να έχεις για συντροφιά τους λύκους και τα ελάφια, τους βύσσωνες και τις αρκούδες, τ΄άγρια λιβάδια και τα ποτάμια, τα δασεμένα και υπερήφανα βουνά και μετά ν΄αρθούν κάτι κολώπαιδα απο την Ευρώπη, να σου τα πάρουνε όλα αυτά, να γεννοκτονίσουνε και να σου αγοράσουνε (σίκ) την γή για κάτι γυάλινες χάντρες και να σε περιθοριοποιήσουνε σε κάτι κλουβιά που τα λένε σπίτια ;
Έμ λοιπόν βλέπετε ότι έχω δίκιο !
Όχι λοιπόν ! Όχι ! Δεν θα γεννιόμουνα ποτέ μα ποτέ ινδιάνος, αλλά άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων και .......... 
Το μόνο καλό στην όλη ιστορία είναι ότι μέσα απ΄αυτό όλο το ινδιανιλίκι βρήκα έναν άνθρωπο που μου άλλαξε την ζωή και μ΄έκανε ευτυχισμένο !
Ήτανε την εποχή που έψαχνα κι΄εγώ ο άμοιρος να βρώ τον δρόμο της ζωής μου και ήμουν συνεχώς στη αναζήτηση (όχι ότι τώρα έπαψα να ψάχνω αλλά αρχίζω κι΄απογητεύομαι πια ότι δεν θα βρώ πια τίποτα) ώσπου ένα απόγευμα που καθόμουν στην εξόπορτα της σκηνής μου την είδα να περνάει και μου άρεσε. Την κάλεσα λοιπόν για μια πίπα της ειρήνης και το βράδυ της είπα αν θέλει να βγούμε στο βουναλάκι απέναντι να χαζέψουμε το Φεγγάρι. Έ να μην σας τα πολυλογώ απο τότε είμαστε αχώριστοι.
Για να πάρετε και μια ιδέα για το τι σας μιλάω παραθέτω φώτο !
Εδώ είμαστε σε μία απο τις προσπάθειες της να με κάνει να βρώ τον δρόμο μου. Βλέπετε πόσο μπλοκαρισμένα κοιτάζω στο βάθος;
Αυτό ήταν ένα βασικό μου πρόβλημα : έβλεπα μακρυά αλλά σκόνταφτα στις πέτρες και στα ξύλα που ήταν κάτω μπροστά μου.
Θυμάμαι μάλιστα ότι την συγκεκριμένη στιγμή με παρηγορούσε και μου έλεγε να μην το παίρνω και τόσο σοβαρά και ότι όλα θα πάνε προς το καλύτερο.
Το "άστρο" μου λοιπόν, γιατί σίγουρα, χωρίς αυτήν θα βρισκόμουν ακόμη στα σκοτάδια, το λένε "το ζαρκάδι του δάσους" !
Δέέέν κατάλαβα καλά ! Πώς θα θέλατε δηλαδή να την λένε, μήπως
Βαρβάρα , η μήπως Λίτσα, Σούλα και Τίνα ; Για σοβαρευτήτε !

Κοιτάχτε να δείτε, εμείς δεν έχουμε τέτοια ονόματα γιατί ποτέ μας δεν κάναμε αγίους τους ανθρώπους ! Δεν νιώσαμε ποτέ την ανάγκη να θεοποιήσουμε τον άνθρωπο κι΄έτσι παραμείναμε στην Φύση, άϊντε !
Τι έλεγα; Ά... ναί, τα ονόματα !
Εμένα δεν μου δώσανε τέτοιο νατουραλιστικό όνομα αλλά κάτι έχει να κάνει κι΄αυτό με την φύσι. Με λένε " ο Λουλούδης", ναί ναί ο Λουλούδης ! Γιατί..... ; Γιατί μου άρεσαν πάντα τα λουλούδια και οι απειρόχρωμες μυρουδιές και τα χρώματά τους. Μικρός κυλιώμουν μέσα σ΄αυτά και δεν ήθελα καθόλου να πάω στην σκηνή μας, που έτσι κι΄αλλιώς βρωμοκοπούσε καπνίλα και τσιγαρισμένα κρέατα. Λοιπόν στο θέμα μας !
Δέν πέρασε  πολύς καιρός και αποφασίσαμε να παντρευτούμε, όχι τίποτα ιδιαίτερο, απλά οι δυό φυλές μας και κ΄άνα δυό φίλοι.  


Έφερα και μουσική (πάρτε μάτι δίπλα τα κορίτσια τα οποία ο φακός εδώ τα αποθανάτισε σε ώρα που κουρντίζανε και μας βάλανε τις κατσάδες για να τις αφήσουμε ήσυχες)
Τι έλεγα; α ναί, λοιπόν  ευτυχώς που βρέθηκε κι΄αυτός ο άνθρωπος γιατί τα χρόνια π΄ούρθανε ήταν ακόμα πιό δύσκολα και αναγκαστήκαμε να παρατήσουμε την γή μας και να πάμε πιό νότια. 
Μέρες και νύχτες λοιπόν περπάτημα και πλάκα-πλάκα φτάσαμε στο Μεξικό.
Εκεί δεν ήταν και πολύ καλύτερα αλλά τουλάχιστον είχαμε την ησυχία μας και δεν μας κυνηγούσε κανείς. Είχαμε πάλι φύση, άγρια και δασεμένα βουνά, ποταμάκια και ζώα γύρω μας.

Έλα όμως που η εποχή αυτή δεν βάσταξε πολύ. Αυτοί, ναι... ξέρετε εσείς...., ήρθαν και προς τα εδώ και άρχισαν να μας κυνηγάνε κι΄απ΄εδώ.
Ε ! Δεν άντεξα λοιπόν άλλο και πήρα το τουφέκι, το οποίο αργότερα έδωσα στη συντρόφισσά μου γιατί εγώ δεν μπορούσα να σημαδέψω, και βγήκαμε στο αντάρτικο. 

Να ! Σας έχω και μιά φώτο που είμαστε εγώ και η γυναίκα μου, τι.... γεράσαμε ; Ε ναι... περάσαν τα χρόνια βλέπετε και στην φθορά και στον θάνατο δεν αντιστέκεται τίποτα.

Ναί...... το ξέρω..... αλάξαν οι καιροί: ούτε λιβάδια ούτε χεράκι ούτε κι΄ αγάπες ! Όχι, όχι δεν έχετε δίκιο. Αγαπιόμαστε και μάλιστα πιό παράφορα απο πρίν ! Αν προσέξετε καλά της έχω εμπιστευθεί την ζωή μου ! Αυτή κρατάει τα όπλα !

Στο μάτι ; άάάάάά, ναί ναί... αυτό έγινε όταν σε κάποια φάση της ζωής μου αποφάσισα να κοιτάζω χαμηλά, μπάς και βρώ κι΄εγώ τον δρόμο μου, και φυσικά δεν είδα ένα κλαδί απο ένα δένδρο που βρισκότανε ψηλά. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Άχ θεοί του Ήλιου και του Φεγγαριού, της νύχτας και της μέρας δώστε μου ένα σημάδι για να βρώ κι΄εγώ το δρόμο μου ! Ένας δρόμος σ΄αυτή τη ζωή μου ανήκει !

Donnerstag, 16. Juni 2011

Ο ΣΑΜΟΥΕΛ



Ο Σάμουελ μας ήρθε ένα βροχερό απόγευμα που κοίταζες έξω και προσευχόσουν για τους μη έχοντες στέγη. 
Καρεκλοπόδαρα με  καρέκλες μαζί έριχνε ο Κύριος. 
Για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα στη Γερμανία να πλημυρίζουν οι δρόμοι, πράμα που δεν ξανάγινε στα "χρονικά μου". 
Κρατούσε μιά παλιά, κι΄απ΄τα πολλά ρούχα γκαστρωμένη βαλίτσα που απο τις γωνίες και τις σχισμές της ξεπρόβαλε δειλά το περιεχόμενό της.
Το ίδιο γκαστρωμένος φαινόταν να είναι και ο ίδιος γιατί είχε μια πελώρια και μακρουλή κοιλιά που εγώ φαντάστηκα θα είχε γίνει απο τις πολλές μπύρες και την πολυφαγία. Όμως όχι, ο Σάμουελ ήταν Αλγερινός, δεν έπινε αλκοόλ και δεν έτρωγε κρέατα εκτός απο πουλερικά και θυμάμαι όταν την πρώτη φορά που ήθελε να μου "πεί" τι κρέας του αρέσει, επειδή δεν ήξερε πώς λένε την γαλοπούλα στα γερμανικά, μου έκανε απλά "γλού γλού γλού" έ κι΄εγώ κατάλαβα, δεν είμαι και τόσο βλάκας, ο άνθρωπος θέλει γαλοπούλα.


Είχε μεσογειακά χαρακτηριστικά αλλά το χρώμα του δέρματός του ήταν μαύρο. Παρόλα τα 57 του χρόνια είχε όλα τα μαλλιά του κατάμαυρα αλλά το μούσι του είχε αρχίζει να γριζάρει.
Τα γερμανικά του ήταν κάτι μεταξύ αράβικα και κορακίστικα. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε όχι να αποβάλει αλλά ούτε να μετριάσει τα άφθονα φωνήεντα που περιέχει η γλώσσας του και τα κολάριζε λοιπόν σε ότι κι΄άν έλεγε. Το τραίνο λοιπόν γινότανε "τέραινο", το πρωί γινότανε "πορωί" το κρεβάτι, "κερεβάτι" και το τραπέζι "ταραπέζι". 
Τι να πώ, εμένα μου ακουγόταν καλύτερα απο το πολωνικά που σε μια λέξη με 8 (οκτώ) γράμματα υπάρχει ένα φωνήεν ! 
Αμάν ! Πνίγομαι αδέρφια ! 
Στραμπουλάω γλώσσες και λαρύγκια !

Στεκόταν λοιπόν ο Σάμουελ εκεί μπροστά μου και τα νερά της βροχής όχι στάζανε, τρέέέέχανε απο πάνω του και ο κακομοίρης απο την κούραση και την ταλαιπωρία ούτε να μιλήσει μπορούσε.  
Αφού τον πήγα στο δωμάτιο του και τον άφησα να αλάξει  τον πήρα και του έδειξα το κτίριο, τους άλλους συγκάτοικους, του είπα που θα βάλει τα πράματα του και του εξήγησα όλους τους κανονισμούς του ιδρύματος. Αφού τελειώσαμε όλη αυτή τη διαδικασία τον ρώτησα άν με κατάλαβε και άν ήθελε να μείνει σε μάς.
Ο Σάμουελ με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και μου είπε : " τερελό ντεν είμαι, εγκώ τα αρακίσω καινούριγιο τζωή εντώ ".

Ο Σάμουελ, όπως όλοι οι ανθρώποι, ήθελε ησυχία. Λαθρεπιβάτης απο Αλγερία τον ξέβγαλε το κύμα στην Γαλλία όπου δούλεψε μια πενταετία για να έρθει να περάσει τα υπόλοιτα τριάντα στη Γερμανιά, να παντρευτεί, να τον χωρίσει η γυναίκα του και να καταλήξει σ΄ένα ίδρυμα υποστήριξης κοινωνικά ασταθών ατόμων.

Άρχισε λοιπόν ο Σάμουελ την καινούργια του ζωή κοντά μας και όλα πηγαίναν μια χαρά ώσπου κάποια νύχτα, άγρια χαράματα, ακούω φωνές, τραγούδια και παλαμάκια στον επάνω όροφο. 
Βρε αμάν τέτοια ώρα ποιός γλεντάει ; Σηκώνομαι λοιπόν και πάω επάνω, ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και αυτό που είδα με άφησε άναυδο : Ήταν μαζεμένοι εκεί ο Σάμουελ, ο Ίβαν ο ρώσος, Ο Βάλτερ, η Μίριαν και ο Μίλαν ο τσέχος. Έχουνε βάλει λοιπόν στο φούρνο και ψήνονται κάτι ψαρούκλες, κάτι σουτζούκια βαυαρέζικα έχουνε στο τραπέζι δυό Σαμπάνιες και μια κάσα μπύρες και το γλεντάνε.
Ο Σάμουελ είναι πάνω στο τραπέζι και χορεύει τσιφτετέλια, η Μίριαν χώνει τα δάχτυλά της στο ποτήρι με την σαμπάνια και μετά τα βυζαίνει "έτσι φτιάχνω κεφάλι" μου λέει, Ο Ίβαν και ο Μίλαν έχουν πάρει, τηγάνια κατσαρόλες και κουταλοπήρουνα και τα βαράνε στο ρυθμό της μουσικής (κάτι όπως στο σύνταγμα τις προάλλες) και ο Βάλτερ στρίβει μια ντουντούκα με χασίσι.

- Ρε παιδιά που τα βρήκατε όλα αυτά αφού απαγορεύεται το αλκοόλ και τα ντράγκς εδώ μέσα και πώς τα περάσατε αφου γίνεται έλεγχος !
- Παπάρια έλεγχος γίνεται. Άκου να δείς έλληνα, επειδή είσαι καλό παιδί θα σου το πούμε. Ο Σάμουελ μας τα ανέβασε με καλαθάκι απ΄το παράθυρο. Άν θές και γκόμενες σου ανεβάζουμε χέ χέ χέ!

Την εξήγηση μου την έδωσε ο Ιβάν.

Τους είπα να χαμηλώσουν την ένταση γιατί θα φωνάξουν την αστυνομία οι γειτόνοι και κάθησα μαζί τους μέχρι τα ξημερώματα, μέχρι τότε που ο Ιβάν κρατούσε κλαίγοντας και γονατιστός το χέρι της Μίριαν στα δικά του χέρια και της μιλούσε για την αγάπη του, μέχρι την ώρα που ο Μίλαν έλεγε στον Σάμουελ να τον πάρει να φύγουνε μαζί για την Τσεχία και να πάνε να βρούνε τον Παπού του που τον αγκάλιαζε και το χαϊδευε τόσο ζεστά όσο κανένας άλλος στον κόσμο, μέχρι την ώρα που ο Βάλτερ χόρευε με κλειστά τα μάτια σε ανατολίτικους ρυθμούς.


Τι παράξενη μα τι όμορφη παρέα !


Samstag, 11. Juni 2011

ΚΟΥΦΟ



    Ωρέ τι μου λέτε !

   Εδώ ο ένας έχει νταμάρι ολόκληρο 
   και δεν ξέρει να φτιάξει ένα κοτέτσι 
   και ο άλλος με πέντε πέτρες 
   χτίζει Παρθενώνες !



ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΟΥ ΤΟ ΔΕΜΑ



ΤΗΣ  ΑΓΑΠΗΣ  ΜΟΥ  ΤΟ  ΔΕΜΑ


Ήρθες με "αγνές" προφάσεις 
και να πάρω αποφάσεις.
μ΄ούπες πως θα πρέπει τώρα
μιάς και τ΄όφερε η ώρα  


Κι΄έτσι μ΄άφησες μονάχο 
μιάς και τ΄όξερες πως θ΄άχω
τ΄άλοθι για την αγάπη 
που για σένα ήταν απάτη


Κι΄έριξα λοιπόν στο ρέμα 
της αγάπης μου το δέμα 
κι΄όποιος θε να τ΄όβρει θ ΄άχει 
την αγάπη μου μονάχη.


Freitag, 10. Juni 2011

Ο ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ ΜΙΛΑ ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ

Τι λές ρε ψώνιο περιοπής ! 
Ξεχασμένε αιώνα ! 
Παρατημένε δεινόσαυρε της βλακείας ! 
Ποιά τέχνη και παπαριές μου αμολάς που το μόνο που ξέρεις είναι η φιγούρα, τα αυτοκίνητα, τα χρυσά ρολόγια, τα δαχτυλίδια, τα καινούργια κινητά, άάάάά όλα κι΄ολα, όχι τα φτηνιάρικα μόνο αυτά άνω των πεντακοσίων ευρώ !
Σ΄όλα αυτά εννοείτε παίζουν και αι γυναίκαι, αι σκάρται ! 
Ρε τσογλάνι, με όλα αυτά, άντε να τα πούμε ενδιαφέροντα, που βρίσκεις χρόνο να ασχοληθείς με τις τέχνες, και όχι μόνο αυτό αλλά να έχεις και το θράσος να εκφέρεις γνώμες ;
Εσύ ρε χάρχαλο τον Νταλί τον έκανες Μπαλί και τον Πικάσσο τον μπέρδεψες με την παιδική σειρά του Πικάτσου, ακούς βιολιά και μιλάς για κλαρίνα, ακούς κιθάρες και μας λές για πιάνα.
Εσύ δεν ήσουνα που σ΄ούδωσε ο φίλος να κρεμάσεις πίνακες στο σπίτι σου και τους μισούς ρε κοθώνι του κρέμασες ανάποδα ;

Δεν είσαι ταπεινός δικέ μου! Η τέχνη, η οποιαδήποτε τέχνη, θέλει να κοιτάς και να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής, θέλει να μικραίνεις εσύ για να μεγαλώσει αυτή και να την βλέπεις πιο καθαρά ! 
Εσένα φίλε μου τα μάτια σου βλέπουνε άλλα πράγματα !

Αναζήτησες ποτέ τον εαυτό σου για να προσευχηθείς, όχι στο θεό βρέ μουντρούχο, σε σένα, για σένα, στον πόνο, για το κλάμα το γοερό του κόσμου, για την τέχνη ή τουλάχιστον για αυτό που αποκαλούμε τέχνη, έδειξες ποτέ σου ενδιαφέρον να μάθεις τα έργα, τους δημιουργούς, τα πάθη τους, την ζωή τους, τον πόνο τους ;

Φιλαράκο ξαφανίσου, μη σε ξαναδώ στην πιάτσα, και θέλω να περάσουν δέκκα χρόνια μέχρι την επόμενη συνομιλία μας. Θέλω να μαθαίνω ότι κλαίς, ότι πονάς, ότι υποφέρεις, εντάξει δεν είπαμε και να σε χάσουμε μην υπερβάλουμε τώρα. Θέλω να μαθαίνω ότι τα δάκρυα σου κυλούν και ότι το γέλιο σου δεν σβύνει μονομιάς αλλά κρατάει όσο κρατάει και η αγάπη στη έκφραση του προσώπου σου !

Χαμένε, έ χαμένε !

ΑΓΑΠΗ




- Τι είναι στ΄αλήθει η αγάπη ρε Σουρτούκη, ποιός ο σκοπός της, έχει μήπως κάποιο σκοπό η μήπως είναι όλο αυτό μόνιμα παιχνίδια του μυαλού μας που τα αλλάζουμε κάθε φορά, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις ηλικίες που αυτή μας βρίσκει ;
Έχω στ΄αλήθεια κουραστεί να ψάχνω, έχω κουραστεί να πληγώνω και να πληγώνομαι και κάθε φορά που βρίσκομαι στα δύχτια αυτού του παιχνιδιού χάνω την παιδικότητα μου απο τις σκέψεις που κάνω για τον άλλον και για μένα, απο την προσπάθεια να μην κάνω πάλι κάτι λάθος και χαλάσω αυτό το κατά τα άλλα όμορφο παιχνίδι.
Τι είναι στ΄αλήθεια η αγάπη ρε Σουρτούκη, γιατί αλάζει κάθε φορά, γιατί αγάπησα αλλιώς στα δεκκαπέντε, αλλιώς στα είκκοσι αλλιώς στα τριάντα και αλλιώς στα σαράντα ; Οπως το φαντάζομαι η επόμενη αγάπη μου θα διαφέρει απο τις άλλες.
Και τί έγινε, αυτό ήταν όλο, θα αγαπάμε, θα παίζουμε τους Σαμουραϊ με τα συναισθήματά μας, θα μισούμε  και έπειτα θα σβύνει αυτό το πράμα, παράξενο δεν είναι ;
Μήπως θα έπρεπε να υοθετήσω αυτό που λένε : αγάπη που έσβυσε δεν υπήρξε ποτέ, και τότε γιατί εμείς νομίζουμε ότι αγαπάμε ;
Άχ θα τρελαθώ ρε Σουρτούκη ! 
Εγώ να σου πώ την αλήθεια, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η αληθινή αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων, ανεξαρτήτου φίλου καλέ μου, έρχεται αφού έχουμε μάθει πρώτα να αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό, δεν το εννοώ ναρκισιστικά αυτό αλλά πιό πολύ Σωκρατικά, και είναι δυνατό να υπάρξει μόνο όταν αγγίξει ο ένας πραγματικά την ψυχή του άλλου, όταν τα βιώματα του ενός γίνουν και βιώματα του άλλου, όταν οι χαρές του ενός δίνουν την χαρά και στον άλλον, όταν ο πόνος σου γίνεται και δικός μου πόνος, όταν η αλήθεια είναι η βάση που χτίζεται αυτός ο δεσμός, αυτή η σχέση. 
Σουρτούκη, τότε είναι σαν να μας αγγίζει ο θεός, όχι αυτός των θρησκειών αλλά αυτός που κουβαλάμε βαθειά μέσα μας θαμένο κάτω απο τόνους ψυχικά μπάζα ! Ναί αλήθεια σου λέω και 
το πιστεύω αυτό ! 


Σουρτούκη, τι έγινε, υγραίνανε τα μάτια σου καλέ μου και νομίζω πως σε πίκρανα λιγάκι. Τα δάκρυά σου το μαρτυρούν !
Δεν φταίω εγώ ! Είμαι πλάσμα δικό σου απ΄άκρη σ΄άκρη Σουρτούκη μου !
Πάω να φέρω το Glenmorangie να το γλεντήσουμε λιγάκι και ετοιμάσου, απόψε έχω κλεισμένο τραπέζι !


Dienstag, 7. Juni 2011

ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ



  Γύρω μου έχω ανθρώπους που κάποτε ήταν φρικιά και ζούσαν στις σπηλιές των Κανάριων νήσων, ανθρώπους που κάποτε ήταν φοιτητάκια και που τα όνειρά τους ήταν να αλάξουν αυτόν τον άδικο κόσμο, ανθρώπους που παρατήσαν τις σπουδές τους και άρχισαν να βοηθάνε σε μετακομήσεις για να βγάλουν κάποια φράγκα. Όλοι αυτοί είναι τώρα επιχειρηματίες σε οικολογικές μονάδες, προφεσόροι και ιδιοκτήτες εταιριών μεταφορών. Ο μόνος ανεπρόκοπος στην παρέα είμαι εγώ αλλά δεν με τρομάζει καθόλου αυτό γιατι όταν συναντιώμαστε και τα λέμε και τα πίνουμε όλα αυτά τα φιλαράκια κάθονται μπροστά μου γονατιστοί και κλαίνε βουβά με τούς ήχους της κιθάρας μου και τα ηχητικά ταξίδια που τους πηγαίνω κι΄έτσι νομίζω ότι τελικά δεν είμαι ανεπρόκοπος απλώς δεν έχω τόσα λεφτά όσα έχουν αυτοί.
Αυτοί λοιπόν οι καλοί μου φίλοι είναι άκρως φιλέλληνες, μιλάνε όλοι τους ελληνικά και βρίσκονται κάθε χρόνο στη Ελλάδα με αποτέλεσμα να γνωρίζουν αυτοί πιο πολλά για την χώρα μου απο εμένα.
Είναι γνώστες της αρχαίας και νεοελληνικής ιστορίας και όταν η συζήτηση πιάσει τούς χώρους αυτούς  με βομβαρδίζουν συνεχώς με ερωτήσεις στις οποίες δυστυχώς δεν μπορω να απαντήσω. Ακούστε μερικές απ΄αυτές και πέστε μου άν έχουν δίκιο η αν πρέπει να τους πλακώσω στις φάπες ; 


- Τα πρώτα δάνεια που κάνατε (εμείς δηλαδή οι έλληνες) τα καταλαβαίνουμε, ήταν για να μπορέσετε να ορθοσταθήσετε. Απο τα δεύτερα και μετά όμως, που άρχισαν με κάτι Υψηλάντηδες και Μαυροκορδάτους και τελειώνουν σήμερα με τον τελευταίο των Παπανδρεϊκών, τι τα θέλατε ; Απο κεί και μετά άρχισε το φαγοπότι δέκκα ελλήνων εις βάρος των υπόλοιπων ενεννήντα !


- Είχατε ανάγκη απο τόσους βασιλιάδες που υποτίθεται σας κυβερνούσαν ; Σε όλους αυτούς και τα σόγια τους πλήρωνε ο έλληνας κάθε χρόνο 12 εκ. δρχ. πράμα που για σημερινές εποχές σημαίνει 12 εκ. Ευρώ.



- Τελειώσανε οι βασιλιάδες και ήρθανε οι βουλευτές. Εσείς (εμείς δηλαδή) έχετε 300, καμμία σχέση μιλάμε με τους 300 του Λεωνίδα έτσι !  Εμεις με 80 εκ. ψυχές έχουμε 620 Βουλευτές αναλογικά εσείς θα έπρεπε να είχατε, βαριά-βαριά 78 ! Πού 300 και που 78 ! 


- Εμεις οι ίδιοι είδαμε με τα μάτια μας και ακούσαμε με τα αυτιά μας  έλληνες να μας μιλούν για 2 εκ. δάνειο απο την Ε.Ε. για ανάπτυξη οικολογικής μονάδας και να υπερηφανεύονται γιατί μπορέσανε τα 500.000 Ευρώ να τα καναλιζάρουνε και να τα κάνουνε πισίνα, τριόροφο και Άουντι 6άρι. Άν απο τα λεφτά της Ε.Ε. μέναν στην Ελλάδα (εννοούμε στο κράτος και στον λαό) τα 25% τότε σίγουρα θα είσασταν μία απο τις πιό πλούσιες χώρες στον κόσμο !


- Πακέτο σε όλα αυτά μετρήσαμε 52 παρατημένα κτίρια σε επαρχίες που μας είπαν ότι είχε προγραματισθεί, με χρήματα της Ε.Ε., να γίνουν εργοστάσια. Μετά την παραλαβή των χρημάτων δεν έγινε τίποτα. Που είναι τώρα αυτά τα χρήματα, που είναι αυτοί που πήρανε τα χρήματα ;


- Όταν πάλι η Ε.Ε. θέλησε να βοηθήσει την κτηνοτροφία στην χώρα σας  βρεθήκατε να έχετε 85 εκ. Αιγοπρόβατα ! Κάθε πρόβατο ήταν και 500άρικο ! Αμάν ρε παιδιά πολύ κατσίκι η Ελλάδα !




Αυτά και άλλα παρόμοια μου λένε τα παιδιά και μ΄αναγκάζουν να πιάσω την κιθάρα μου και να διαλύσω αυτό το παράξενο κλίμα που δημιουργήται.

Άϊντα λοιπόν πάμε μιά Ράγκα στην ρε μινόρε !

Freitag, 3. Juni 2011

ΠΡΩΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ


Δεν ξαίρω το πώς βρέθηκα εδώ ! Ξαφνικά και απροσδόκητα, χωρίς να γνωρίζω την αρχή μα ούτε και το τέλος !
Περπατάω σ΄ένα μονοπάτι που είναι πολυπερπατημένο στις άκρες του και στην μέση υπάρχει μιά πράσινη λωρίδα απο φρέσκο γρασίδι. Στα αριστερά μου με συντροφεύει η μουρμούρα του ποταμού. Με προσπερνάει κι΄αυτός, σαν την ζωή μου, απομακρύνεται, και ούτε που μου ρίχνει μιά ματιά, έτσι να μ΄αποχαιρετίσει. Λογαριασμό δε μου δίνει !
Σήμερα είναι στις καλές του, ούτε βροχές ούτε χιόνια του ταράξαν την ροή.
Στα δεξιά μου με συντροφεύουν οι λεύκες που απο μέσα απ΄τα φυλλώματά τους ξεχύνονται οι ακτίνες του πρωϊνού ήλιου και απλώνονται στην επιφάνεια του νερού. Νομίζω ότι αρχίσαν το κουτσομπολιό γι΄αυτόν τον πρωϊνό επισκέπτη τους 
Ζώ στο "τώρα"  και είμαι μαγεμένος απο την λαμπράδα και την χαρά αυτού του πρωϊνού. Το δρομάκι είναι υπέροχο, δεν το έχω ξαναδεί, δεν το έχω περπατήσει ποτέ. Μάλλον είμαι σε όνειρο. Η σκέψη μου ψάχνει το γιατί, γιατί άραγε όλα αυτά, γιατί να περπατάω εδώ και όχι κάπου αλλού,  γιατί μόνος και όχι μ΄ένα φίλο, με την αγαπημένη ; Λυπάμαι που δεν μπορώ να μοιράσω την χαρά μου αλλά το καταπίνω και συνεχίζω αποφασισμένος να δώ που θα με βγάλει αυτό το παραμυθένιο μονοπάτι.
Αργοπορώ, ακούω την βουή του νερού που κυλάει, άλλοτε μελαγχολικά, άλλοτε με δύναμι και άλλοτε, εκεί που πάει να σβύσει, ξεθυμαίνει πάνω σ΄ένα βραχάκι που του έκοψε το δρόμο και δίνει πάλι το παρών .
Αργοπορώ, ακούω τα κοτσύφια στο πρωϊνό ερωτικό τους άσμα, στα μελαγχολικά τους ταξίμια, στις τρίλιες και στα ανεβοκατεβάσματα. Αυτά με ακολουθούν, δέν θέλουν να χάσουν τον μοναδικό ανθρώπινο ακροατή τους και ίσως θέλουν κάτι να μου πούν !
 
Στην άκρη μιάς στροφής, και μόλις που την διακρίνω, βλέπω την σκιά ενός ανθρώπου που βρίσκεται επάνω σε μια σχεδία. Όσο πλησιάζω τόσο πιό πολύ μπορώ να διακρίνω την σχεδία, που είναι φτιαγμένη απο κορμούς δένδρων, και τον τύπο επάνω της ο οποίος είναι ντυμένος στα κουρέλια, στέκεται σχεδόν στην άκρη, κι΄εγώ φοβάμαι να μην πέσει στο ποτάμι, και στηρίζεται πάνω σ΄ένα μακρύ ξύλο σαν αυτά που έχουν οι γονδολιέρηδες. Τα μαλλιά του, κορακίσια, γυαλιστερά, μακριά και ακατάστατα, κυματίζουν στο αεράκι του πρωϊνού. 
Είμαι πια αρκετά κοντά του και απο μέσα μου εύχομαι να με ακούσει, να μην τρομάξει και να μην πέσει μέσα στο νερό γιατί με τα κουρέλια που φοράει σίγουρα θα πνιγεί.
Το τυπάκι ούτε που σηκώνει το κεφάλι του να κοιτάξει ποιός τον πλησιάζει, φαίνεται να γνωρίζει. Δεν κινήται, δεν με κοιτάζει, κοιτάζει κάτω, χαμηλά, μέσα στα νερά που έχουν γίνει βαθυά και ήρεμα. Βρίσκομαι πολύ κοντά του και είμαι περίεργος να δώ τον παράξενο αυτό ταξιδιώτη του ποταμού. Τον πλησιάζω.

- Άργησες ! 

Η φωνή του βαθιά, βαριά, με γρέζα.

Σταματάω φοβισμένος πιά γιατί είμαι σίγουρος για το παραμύθι που μ΄ούφτιαξα : Ο κύρ- Χάρος περιμένει να με πάει απέναντι και γαμώτω μου δεν έχω και τα τάλαντα μαζί μου !

- Τι λές ρε φίλε ; Εσύ ήρθες νωρίς !
- Δεν κάνω παζάρια !
- Και τώρα τι θές ;
- Αυτά που πήρες !
- Ρε σύ, μου χαλάς το πρωϊνό το καταλαβαίνεις ;
- Κι΄εσύ χάλασες τα πρωϊνα τόσων ανθρώπων !
- Τι θές να πείς δηλαδή ;


Το τυπάκι ξαφνικά φαίνετε πώς έχασε την υπομονή του και δεν γούσταρε πια διάλογο γιατί εκεί που τα λέγαμε καλά-καλά κάνει ένα σάλτο, πηδάει κάτω απο την σχεδία, και με πολύ νευρικές κινήσεις με βουτάει με το ένα χέρι απο τον λαιμό και με το άλλο αρχίζει να μου αδειάζει τις τσέπες και να γεμίζει τις δικές του. Από μέσα άρχισε να βγάζει έναν-έναν όλους τους φίλους μου, την μουσική, τις αγάπες μου, τις χαρές μου και τις λύπες μου, τον πόνο μου, τους δρόμους που αγάπησα, τους ανθρώπους που έκλαψα μέχρι και το πρωϊνό αυτό της χαράς μου το έβγαλε και το πήρε !
Άδειασε η ψυχή μου κι΄ένα κρύο ρίγος άρχισε να με κυριεύει. Είμουνα ένα τίποτα πιά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το πλάσμα αυτό κατάφερε και μου άδειασε την ζωή, μ΄έκανε να νοιώθω ντροπή για την ύπαρξή μου μιας και δεν είχα πλέον απο που να πιαστώ.  Μ΄ούσβησε το παρελθόν, έσβυσε τις μνήμες μου !


Μ΄άφησε σαν ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι στην όχθη του ποταμού, έκανε μεταβολή και ανέβηκε πάνω στην καταραμένη σχεδία του.
Πρίν να αφήσει την όχθη γύρισε με κοίταξε, μου χαμογέλασε και ομολογώ παρ΄όλο το κακό που μου είχε κάνει ένοιωσα μια γλυκιά αύρα να τον συντροφεύει.

- Αυτή ίσως και νάτανε η τελευταία δοκιμή. Από σένα εξαρτάται. Σε
   περιμένω στην απέναντι όχθη να σου δώσω τα παρμένα και 
   κάτι ακόμα, κάτι απο μένα.

Το κτήνος με μπέρδεψε και άντε τώρα εγώ να βρώ πέρασμα για την απέναντι όχθη. Θα περιμένω λίγο και θα βουτήξω γιατί δεν αντέχω να περιμένω και να ψάχνω. Εδώ μ΄ούχει πάρει την ζωή μου κι΄εγώ θα ψάχνω περάσματα ! Δεν κατάλαβε καλά, το μούτρο ...... και μου χάλασε και το πρωϊνό........