Samstag, 23. April 2011

ΜΟΝΑΞΙΑ

 Εδώ και δυό 10ετίες έχω αράξει σε μια μικρή πολιτειούλα της Νότιας Γερμανίας. Η ονομασία της, νοηματικά μεταφρασμένη, είναι Δασοκκλησιά (ές) - Waldkirch - και ού αδίκως γιατί πρώτον υπάρχουν, ούτε λίγο ούτε πολύ,  7 (επτά) καθολικές και ευαγγελικές εκκλησίες (μιλάμε για μια περιοχή που έχει γύρω στις 16.000 κατοίκους έτσι !) και δεύτερον η πόλη είναι χτισμένη στις πλαγιές και στη ράγα μιά κοιλάδας που είναι σπαρμένη απο Πεύκα, Έλατα, Οξυές και Λεύκες και που η προέκτασή της μας βγάζει στο κέντρο της άλλωτε Αλσατίας.
Σε δύο απο τίς εκλησσίες αυτές αξιώθηκα να μπώ : μια φορά, με αφορμή την έναρξη του σχολείου για τον γιό μου, σε μια μικρή ευαγγελική που είναι κοντα στο σπίτι μου, και μία ακόμη, στην μεγαλύτερη απο όλες, που είναι καθολική και βρίσκεται λίγο πιό πάνω απ΄το σπίτι μου. Ο λόγος για την επίσκεψη αυτή, ναί αλήθεια δεν τις μπορώ τις εκκλησίες των μαζών (μ΄ούχει μείνει κουσούρη απο την εποχή του Δημοτικού τότε που είχαμε ελεύθερο μόνο την Κυριακή και μας ανάγκαζαν να πηγαίνουμε στη εκκλησία πού σχεδόν πάντα είχε μια μπόχα απο σκόνη, ανθρωπίλα και λιβάνι κακής ποιότητος, να βγάλεις ότι είχες φάει την βδομάδα ολόκληρη δηλαδή, και κάτι παπαπάδες που δεν ξέραν να κάνουν ούτε αααααα ρε παιδάκι μου), ο λόγος λοιπόν, ήταν το ότι με συγκλόνησε ο Ήχος του οργάνου που έβγαινε απο μέσα. Έβρεχε θυμάμαι κι΄εγώ, τρελός όπως πάντα, βγήκα για βόλτα να πάρω λίγο αέρα. Ήτανε ένας απο τους πρώτους μου Χειμώνες εδώ και απολάμβανα κυριολεκτικά την ησυχία, το πράσινο και τον καθαρό αέρα (απ΄το Βερολίνο στίς Δασοκκλησιές μεγάλη διαφορά !). Το όργανο, οι ειδήμονες ας κρατηθούν, είναι αυτές οι ντουντούκες απο μέταλο βαλμένες όλες στην σειρά και κατά μέγεθος που άν παίζουν "γεμάτες" συγχορδίες τρέμουν τα στήθια σου και η καρδιά σου αλάζει θέση. Εν΄πάσει περιπτώση, μπαίνω μέσα και ψάχνω να βρώ τον "παίχτη". Βρε αμάν για αμάν τι πράμα είναι αυτό, που είναι ο άνθρωπος που αγγίζει το Θεό (Νάάάάτος πάλι ο Κύριος. Τελικά έιπαμε : δεν γίνεται να μήν τα βάλουμε αυτά τα πράματα στην ζωή μας αλλά είναι νομίζω σημαντικό το πώς και πού τα βάζουμε. Πάααααλι ξέφυγα). Τίποτα, σιωπή, νέκρα, ούτε παίχτης ούτε παίχτρα και το όργανο να παίζει Γιάννη Μπάχ (πώς λέμε .... Γιάννης Πάριος, εντάξει διαφορετικές κλάσεις αλλά συνηρμικά τουλάχιστον ταιριάζουν).
Άκουσα όλη τον σουϊτα, ναί ρε παιδιά υπάρχουν κι΄ άλλες σουϊτες πέρα απ΄αυτές που ξέρουμε με τα μπάνια, κουζίνες και τα τοιαύτα, και στην πορεία της εξέλιξης τών θεμάτων της άρχισα να μη νοιώθω καλά. 
Το να βιώνεις ένα γεγονός που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν αποτέλεσμα κάποιας πνευματικής λειτουργείας ενός ανθρώπου, και ξαφνικά ο παράγοντας "άνθρωπος" να εξαφανίζεται είναι για μένα σαν να είσαι ερωτευμένος για καιρό και όταν έρθει η στιγμή για εκείνα τα...  "αλλιώτικα τα πασαλιμανιώτικα"  βγάζοντας τα ρούχα του άλλου να παρατηρείς ότι αυτός ο άλλος αποτελείται απο μέταλλο και δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ρομπότ. Πές μου λοιπόν, εσύ θα συνέχιζες ...... (εκτός βέβαια αν είσαι τρελαμένος/η με τα ηλεκτρονικά). Χα χα χα τι ωραία !

 Δεν μπορούσα να φαντασθώ ότι, η μουσική που άκουγα δεν παιζόταν απο ανθρώπινα χέρια αλλά απο έναν μικρό υπολογιστή που ήταν συνδεδεμένος με τα πλήκτρα του οργάνου.
Τι τα θές.. άφησα την εκκλησία με έντονο το υπαρξιακό μου πρόβλημα και με καρδιά ραγισμένη.

Από τότε δεν ξαναπάτησα σε εκκλησία. Εκκλησιάζομαι μόνος μου, προσεύχομαι στο σπίτι μου, παίζω ζωντανή μουσική και τα δάκρυα απ΄τα μάτια μου είναι αληθινά.


  
Αυτό είναι ένα "μικρό" όργανο.



Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen