Freitag, 22. April 2011

Η ΑΧΝΑΔΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



  "......με τύλιξε η αχνάδα της αγάπης και σαν θείο χέρι με τράβηξε απο τα σκοτάδια της μέχρι τώρα ζωής μου. Μιάς ζωής που νόμιζα πως κατέχω και πως ο μόνος κύριος της είμαι εγώ. Μιάς ζωής που στο πάλκο της έζησα τις δήθεν επιθυμίες μου, χόρεψα σαν τρελός τους χορούς των άλλων, γέλασα και αδιαφόρησα για τον πόνο των άλλων, υπήρξα μικροπρεπής και επιπόλαιος, έκλεψα ψυχές και νόμιζα πως τις έκανα δικές μου.
Στάζει ακόμη η αμαρτία απ΄τις κορυφές των άκρων μου, η καρδιά μου δακρύζει και η ψυχή μου ζητάει να κρυφτεί  βλέποντας το κακό, άβουλο και μίζερο παρελθόν μου.

Στερήθηκα την όψη του χαρούμενου παιδιού, της κόρης που αγαπάει, του ανθρώπου που την καλωσήνη του την κρατά κρυφή, της μάννας που γλυκομιλάει στο παιδί και η μέχρι τώρα ζωή μου σαν μια μαύρη λίμνη μου φαίνεται που στον βούρκο του βυθού της με κρατούσε αιχμάλωτο.

Με τύλιξε η αχνάδα της αγάπης, ένα θεόρατο βουνό με πλαγιές, ποτάμια και χαράδρες πανέμορφες. Με Νεραϊδες και Θεές στα απόκρυφα μέρη του, που σαν τις συναντήσεις σου χαϊδεύουν την ψυχή, σου δείνουν δώρα και σου δείχνουν τον δρόμο, τον δρόμο που θα σε βγάλει στο επόμενο ξέφωτο της ψυχής σου. Από εκεί θα βλέπεις αποσπάσματα της παλιάς σου ζωής, απο εκεί θα χαίρεσαι στη θέα της καινούργιας, αυτής που πρέπει ν΄αποκτήσεις. Όσο πιό ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο όμορφη γίνεται η θέα, τόσο πιο πολύπλοκοι γίνονται οι συνδιασμοί των χρωμάτων και των τοπίων, τόσο πιο σπάνια φύση συναντάς, τόσο πιο πολύ γνώση αποκτάς, τόσο πιο πολύ γίνεσαι εσύ ο ίδιος Θεός !

Ένα κάλεσμα θανάσιμο, ένας γολγοθάς σπαρμένος με πέτρες κι΄αγκαθια, με μονοπάτια απόκρυμνα που θα διαβείς με κίνδυνο της ζωής σου. Ένα κάλεσμα θανάσιμο μα και πρωτόγνωρα όμορφο που χαρίζει ελευθερία στον νού και στην καρδιά."


Καλή Ανάσταση Ψυχής αδέρφια !





Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen