Sonntag, 27. Februar 2011

ΤΟ ΚΟΤΕΤΣΙ


Από μικρή αγάπησε τον χώρο των ήχων, τον χώρο της μελωδίας, του ρυθμού και των παύσεων. Κάθε νότα έγινε στη ζωή της μια μικρή πετρούλα που έπεφτε στην λίμνη της ψυχής της και σήκωνε μικρά η μεγάλα, απαλά η ορμητικά κύμματα. 
Τα κύμματα αυτά την έκαναν να ταξιδεύει σε παραμυθένιους κόσμους με νεραϊδες, μάγους, με γελαστούς ανθρώπους, με φώς που χάριζε ζωή αλλά και που είχαν και κακοτοπιές .
Κάποια μέρα η δασκάλα στο σχολείο ζήτησε απο τα παιδιά να ζωγραφίσουν μιά χωριάτικη αυλή με κότες. Τι το πιό απλό !
Το κάθε παιδάκι έφτιαξε τον δικό του "κοτόκοσμο". Άλλο με χρώματα πολλά, άλλο με λιγότερα, άλλο με πολλές κότες, άλλο με λίγες, άλλο με κοτέτσι άλλο χωρίς και μερικά έβαλαν και έναν κόκορα στο παιχνίδι !
Αυτή* το μόνο που  ζωγράφισε ήταν απλά ....  ένα συρμάτινο πλέγμα !


Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen