Montag, 21. Februar 2011

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Το μπουκάλι το τσίπουρο άδεισε σχεδόν. Τα μεζεδάκια, σαρδέλλες, σκληρό κασέρι Ολλανδίας, μελιτζάνες και πιπεριές τουρσί, απλώμένα στο τραπέζι, σιγόντο στα χρώματα που του βγάζει το μυαλό του. Έτσι είναι !  Απο κάποιο σημείο και μετά δεν ορίζουμε  τις σκέψεις μας και αυτές βρίσκουν την ευκαιρία και μας πηγαίνουν ταξίδια, μας κάνουν παιχνίδια, μας οδηγούν σε πρόσωπα αγαπημένα, σε βιώματα λαμπερά και σε βιώματα που γονάτισαν την ψυχή μας. Τότε είναι που έρχεται αυτός ο κόμπος στο λαιμό που τον γνωρίζουμε απο παιδιά. Ο κόμπος αυτός που είναι δεμένος με το πρώτο πικρό παράπονο και μένει στη ανάμνησή μας για πάντα.

Στο τραπέζι δυό ποτήρια, ένα άδειο και το δικό του.
Το βλέμμα θολό κι ανήσυχο, περνάει με σειρά πάνω απο τα απλωμένα αιδέσματα, ξαναγυρνάει πίσω  και καταλήγει στο άδειο ποτήρι. Εκεί σταματάει και ρωτάει βουβά το παρελθόν.
Μουσικές, βλέμματα, χαμόγελα, αγάπες, κι΄ένας φίλος, γιατί οι φίλοι είναι πάντα κοντά σου τις στιγμές που πρέπει, βγαίνουν απ΄το ποτήρι σαν μικρές πυγολαμπίδες και φωτίζουν το δωμάτιο που έχει γίνει τόπος προσευχής.
Ανοίγουν οι κρούνοι των δακρύων, ποτίζονται τα μάγουλα απο το άγιασμα του πόνου, στα μάτια πέφτει ένα υγρό πέπλο. 
Το τίμημα της μνήμης !

Το μπουκάλι άδειασε. Η σκέψη τρεκλίζει και ψάχνει νήμα ν΄ακουμπήσει, νήμα για να φτιάξει άλλα πρόσωπα, εικόνες, ειρμούς, γνώση και απόγνωση.


Ο χρόνος, παθητικός, αδιάφορος και άπραγος, χαζεύει. 

  

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen