Samstag, 12. Februar 2011

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ ;


Το βασικό ρεπερτόριο επικοινωνίας  των θηλαστικών περιέχει, πέραν των άλλων, και δύο περίεργες μορφές έκφρασης. Περίεργες για μάς τους ανθρώπους γιατί για τον υπόλοιπο "πανιδικό" χώρο δεν μπαίνει τέτοιο θέμα, την χαρά και την λύπη. 

Η τοπολογία των δύο αυτών ψυχικών εκδηλώσεων ( η θέση τους δηλαδή) στον εγκέφαλο είναι γειτνιάζουσα με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να γίνονται μπερδέματα  του στύλ : κλαίω απ΄την χαρά μου η του να μας πιάνουν τα γέλια σε περιπτώσεις που θα έπρεπε να κλαίμε, μη γελάτε, αυτά είναι σοβαρά πράματα και συμβαίνουν πολύ πιό τακτικά απ΄ότι φανταζόμαστε.
Αυτοί οι τρόποι έκφρασης έχουν σαν μηχανισμούς εκδήλωσης, μεταξύ άλλων,  το γέλιο  και το κλάμμα και νομίζω πως μας είναι ξεκάθαρο πότε θα πρέπει να λειτουργεί το ένα και πότε το άλλο η όχι ;
Όταν βλέπουμε τον φίλο, την αγαπημένη, όταν έχουμε κάποια επιτυχία στη ζωή, όταν είμαστε ερωτευμένοι η όταν μας "κάτσει" το Λόττο έ τότε θα χαρούμε έτσι δεν είναι ;
Αντιθέτως, στο χαμό ενός αγαπημένου ατόμου, στη συμπαράσταση του φίλου, στην ενσυναίσθηση για τον πόνο και τον χαμό του κόσμου θα κλάψουμε.

Εγώ ξέρω έναν άγγελο (τ΄αχω με τούς αγγέλους και θα σας πώ κάπου αλλού για ποιό λόγο) που και στη χαρά και στη λύπη ξέρει μόνο να κλαίει !


Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen